فستیوال «فقط محض خنده»، از روزی که با آن آشنا شدم، برایم قابل توجه ویژه و قابل تحسین بوده است. شاید دلیل آن این است که در سرزمین مادری من گرییدن و گریاندن جایگاه بالایی دارد و در مقابل خندیدن، بویژه با صدای بلند خندیدن در بسیاری موارد عملی به شدت نکوهیده است.
روز سه شنبه 12/06/2018 در دانشگاه اتاوا در مراسم فارغ التحصیلی یک جوان ایرانی به نام امید میلانی شرک...
در سال 2014 شورای رسانههای قومی کانادا هفته را به عنوان یکی از برترین مجلههای قومی کانادا مورد تشو...
مسابقه National تورنتو هفته اول ژوئن برگزار میشود. شما هم میتوانید آن را دنبال کنید. به هر حال ما ...
از آخرین باری که رفتم برای تهیه گزارش از یک نشست مطبوعاتیِ مربوط به تئاتر یا سینمای ایران، مدت زیادی...
چراغهای قرمز خیلی وقت است که در ایران روشن مانده و خاموش نشدهاند. ترس از آینده، خانواده و فرزندان،...
در یکصدونودوهشتمین نشست انجمن ادبی مونترآل (فاضل) دکتر فرشید ساداتشریفی به بررسی میراث ادبی اخوان پ...
شاعری، شاعر بودن، حس شعر چیزی است که در شخص جاری هست. حالا یکجایی راه باز میکند و مثل چشمه بیرون می...
با خواندن «تا بَرِ جانان..» من باید به جناب زیّانی بگویم: «کریم عزیز هر چه میتوانی شعر بگو، و باز ه...
به نظر می آید فضای مجازی زمینی شده است که ویروس شایعه و دروغ در آن نمو یافته و سپس خود را سرتاسر زند...
