دومین سالگرد «روز عشق و ادبیات» روز ۲۱ اوت در تورنتو برگزار شد؛ رویدادی که به همت حلقه ادبی «سه و ربع کم»، آکادمی کلو و با همراهی نشر آسمانا، به پاس سیزدهم مرداد، روزی که راوی «دایی‌جان ناپلئون» عاشق لیلی می‌شود، برگزار شد. این مراسم با بزرگداشت جایگاه ایرج پزشکزاد در ادبیات معاصر فارسی و پیام‌هایی از شماری از نویسندگان، هنرمندان و دانشگاهیان همراه بود.

پروفسور کاوه مدنی، دانشمند برجسته ایرانی و مدیر مؤسسه آب، محیط‌زیست و سلامت دانشگاه سازمان ملل (UNU-INWEH)، در جریان برنامه‌های «هفته جهانی آب»، جایزه معتبر آب استکهلم سال ۲۰۲۶ میلادی را که به عنوان «جایزه نوبل آب» در جهان شناخته می‌شود، رسماً از دست کارل شانزدهم گوستاف، پادشاه سوئد، دریافت کرد. این مراسم باشکوه که با حضور ملکه سیلویا و جمع کثیری از مقامات بین‌المللی، دانشمندان و نخبگان حوزه محیط‌زیست در تالار شهر استکهلم برگزار شد، نقطه عطفی در تجلیل از دهه‌ها پژوهش مبتکرانه این پدیدآورنده رویکردهای نوین در حکمرانی آب به شمار می‌رود.

با آغاز دور جدید تحریم‌های دولت دونالد ترامپ علیه جمهوری اسلامی و هم‌پیمانانش، بحث بر سر کارآمدی یا پیامدهای ویرانگر «محاصره اقتصادی تمام‌عیار» بار دیگر به صدر لایحه‌های تحلیل سیاسی بازگشته است. در یک سوی این معرکه، بنیامین نتانیاهو و حامیان محدود و قدرتمند او با استقبال از این سیاست، آن را تنها راه خفه کردن شریان‌های مالی ایران قلمداد می‌کنند؛ نگاهی که به باور منتقدان، در فضای فارسی‌زبانان، به شکلی سیستماتیک توسط رسانه‌هایی چون «ایران اینترنشنال» ترویج می‌شود. در سوی مقابل، نظریه‌پردازان واقع‌گرای روابط بین‌الملل نظیر پروفسور رابرت پیپ، با اتکا به داده‌های تاریخی هشدار می‌دهند که این مدل از فشار محض نه تنها به تسلیم نظام منجر نمی‌شود، بلکه منطقه را به سوی یک انفجار ژئوپلیتیکی هدایت خواهد کرد. این مقاله به بازخوانی و مقایسه این دو دیدگاه متضاد می‌پردازد.