از قضا همین «شمعِ روانْ» برف را دانهدانه از هوا میگیرد و بر دل مینشاند، در نتیجه برف نه بر زمین و زمان که ثانیهای بر دل مینشیند و در هنگامِ آبشدن ساختارِ ستارهوارِ خویش را به ما نشان میدهد.
حسین آتشپرور از همان شروع کتاب به این وضعیت توأمان تراژیک و کمیک نظر دارد و اینکه چگونه این دو در ...
«دوار»، رمانی است که به رابطهی تن و محیط، فراوان میپردازد. در این کتاب، جغرافیا در جایی بیرون از م...
باد، کولاک برف را به دیوارهای رستوران میکوبید و از دور صدای زوزهی گرگها را با خود میآورد، اما دا...
در این صفحه شعرهایی از نیما نیا، شاعر نقاش کنشگر کوئیر، علی فومنی، سپیده کوتی، مهران راد، محسن خیمه...
مهاجرتِ دوم اما خیلی بعداز این حرفهاست؛ وقتی که قرارومدار گرفتی و علمی، پولی یا مهارتی اندوختی و حا...
کهنالگوها برای من بسیار مهماند. نگاه «در آنسوی آبها»به هویت انسانی مرا جذب کرد؛ من چه کسی هستم ...
یکی از مهمترین آثار بهجامانده از مجموعهی نمایشنامههای سنسکریت و بیگمان پُرآوازهترینِ آنها نمایش...
اصلاً ذاتِ این ادعا که «هرکس برف را میستاید، صدایش از جای گرم بلند میشود»، در کُنهِ خود از تمنّای ...
دیدن نمایشی از آتول فوگارد (۱۹۳۲- سفیدپوستی از آفریقای جنوبی) بهتنهایی جذاب است. نمایشنامهنویس، رم...
هانا دارابی هنرمند و عکاس ایرانی متولد سال ۱۳۶۰ در تهران و فارغالتحصیل دانشکده هنرهای زیبای تهران ا...
هفته گذشته شهروندان مونترالی چهار مورد توقف طولانی و خستهکننده قطارهای REM را تجربه کردند. این اتفا...
