سوده فرخی، کارآفرین ایرانی و مدیرعامل یک استارتاپ هوش مصنوعی، سالهاست در کانادا زندگی میکند. او در سال ۲۰۲۲ شهروند این کشور شد، اما هنوز نتوانسته والدینش را برای زندگی دائم به کانادا بیاورد.
او میگوید از سال ۲۰۲۰، که آخرین فرصت ثبت فرم ابراز علاقه برای برنامه اسپانسرشیپ والدین بوده، خبری از پذیرشهای جدید نشده و دولت همچنان فقط از همان لیست قرعهکشی میکند.
درنتیجه، خانوادههایی مثل فرخی حتی فرصت ورود به این قرعهکشی را هم پیدا نکردهاند. او «بیعدالتی» را دردناکترین بخش این فرآیند میداند.
فرخی به سیتیوینیوز کانادا گفته است: «من نمیخواهم امتیاز ویژهای داشته باشم. فقط میخواهم ما هم مثل بقیه، شانسی برای در نظر گرفته شدن داشته باشیم.»
او مادر دو کودک است و زمانی که فرزندانش تازه به دنیا آمده بودند، والدینش با ویزای توریستی به کانادا آمدند تا کمکش کنند. اما حالا، با ناآرامیهای ایران، رفتوآمد آسان به ایران تقریباً غیرممکن شده.
مادرش از دوری نوههایش دچار افسردگی شده و تماسهای تصویری دیگر کافی نیست.
فرخی با صداقت میگوید: «من یک مادر شاغلم، یک کارآفرین. زندگیام پر از چالش است. بودن پدر و مادرم در کنارم فقط یک خواستهی احساسی نیست، یک نیاز واقعی است.»
او تنها نیست. هزاران خانواده، مثل خانواده ماریا تورس از کلمبیا یا روهان چندنا از هند، سالهاست با همین رنجِ بیپایانِ انتظار زندگی میکنند.
اما در پاسخ به این دغدغهها، دولت کانادا همچنان میگوید درگیر بررسی پروندههای باقیمانده از ۲۰۲۰ است و فعلاً برنامهای برای باز کردن ثبتنام جدید ندارد.
در این میان، امیدِ خانوادههایی مثل فرخی به آینده دوخته شده است؛ آیندهای که شاید با نگاهی منصفانهتر، فرصت دوبارهای برای بودن با عزیزانشان فراهم کند.
ارسال نظرات