در واکنش به افزایش فشارهای مهاجرتی، دولت کانادا لایحهای تازه بهنام «قانون مرزهای مستحکم» یا Bill C-2 معرفی کرده که تغییراتی عمده در نحوه برخورد با پناهجویان و مهاجران به همراه دارد.
دولت فدرال مدعی است این لایحه برای حفظ تعادل و بازسازی اعتماد عمومی به نظام مهاجرتی کشور ضروری است. به گفته وزیر مهاجرت، لینا متلگ دیاب، هدف لایحه، تقویت امنیت مرزها، مقابله با جرایم سازمانیافته فراملی، قاچاق فنتانیل و پولشویی است.
اما این تغییرات چه معنایی برای پناهجویان و مهاجران دارد؟
یکی از بخشهای بحثبرانگیز لایحه، اشتراکگذاری اطلاعات شخصی مهاجران با ادارات مختلف است؛ اطلاعاتی شامل هویت، وضعیت اقامتی و مدارک مهاجرتی. بر اساس این طرح، دادههای مربوط به درخواست اقامت دائم میتوانند در مراحل بعدی، مثل درخواست تابعیت، نیز به کار روند.
همچنین دولت اختیار خواهد داشت در مواردی که به «منافع عمومی» مربوط میشود، مدارک مهاجرتی را به سرعت لغو، تعلیق یا اصلاح کند. در صورت بروز بحران امنیتی یا بهداشتی، حتی ممکن است پذیرش یا بررسی درخواستهای جدید به حالت تعلیق درآید.
در حوزه پناهجویی، لایحه وعده «مدرنسازی» روندها را میدهد: سادهسازی فرآیندهای آنلاین، تسریع رسیدگی به درخواستها توسط هیئت مهاجرت و پناهندگی، حذف پروندههای غیرفعال و اجرای فوری حکم ترک خاک پس از انصراف از ادعا.
همچنین قرار است نمایندگانی برای حمایت از افراد آسیبپذیر — مثل کودکان یا کسانی که فرآیند را نمیشناسند — تعیین شوند.
اما بندهای تازهای برای غیرمجاز دانستن برخی درخواستها نیز در نظر گرفته شده: از جمله، افرادی که بیش از یک سال پس از ورود به کانادا درخواست پناهندگی دهند، یا کسانی که از مرز زمینی با آمریکا وارد شوند و پس از ۱۴ روز اقدام به ارائه درخواست کنند، دیگر به هیئت پناهندگی ارجاع نمیشوند.
با این حال، همچنان امکان درخواست ارزیابی خطر بازگشت برای این افراد باقیست.
برخی کارشناسان امنیتی از اختیارات گسترده دولت ابراز نگرانی کردهاند. وسلی وارک در خبرنامه امنیتی خود نوشت این تغییرات «طنین تصمیمگیریهای خودسرانه و شبهترامپی» دارد و سازوکارهای نظارتی کافی بر آن وجود ندارد.
حالا باید دید پارلمان کانادا این تحولات را گامی برای حفاظت از مرزها میداند یا ابزاری مبهم برای محدودسازی پنهان مهاجرت.
ارسال نظرات