چارلز استیونز، کشاورز اهل انتاریو، زمانی که یک شرکت توسعهدهنده پیشنهاد ۱۶ میلیون دلار برای خرید زمین ۶۶ هکتاری او در نزدیکی تورنتو ارائه کرد، تصمیمی گرفت که بسیاری آن را غیرمعمول میدانستند: او این پیشنهاد را رد کرد.
مزرعه او با نام Wilmot Orchards یکی از زمینهای حاصلخیز منطقه است و به گفته استیونز، شرایط آبوهوایی ویژه آن امکان تولید میوههایی با کیفیت بالا را فراهم میکند. اما تصمیم او تنها به حفظ یک کسبوکار خانوادگی محدود نشد. او و خانوادهاش با همکاری سازمان حفاظت از زمینهای کشاورزی انتاریو، محدودیتی قانونی روی زمین خود ایجاد کردند تا این ملک برای ۹۹۹ سال تنها برای تولید غذا استفاده شود.
استیونز میگوید هدفش حفظ امکان تولید غذا برای نسلهای آینده است. او معتقد است کانادا نباید در آینده بیش از حد به واردات محصولات کشاورزی از کشورهای دیگر وابسته باشد.
اما تجربه استیونز در تضاد با روندی گسترده در سراسر کانادا قرار دارد. بر اساس سرشماری کشاورزی سال ۲۰۲۱، مساحت کل زمینهای کشاورزی کانادا نسبت به سال ۲۰۱۶ حدود ۳.۲ درصد کاهش یافته است؛ یعنی بیش از دو میلیون هکتار زمین از چرخه کشاورزی خارج شده است.
فدراسیون کشاورزی کانادا میگوید از سال ۲۰۰۱ تاکنون، این کشور بیش از پنج میلیون هکتار زمین کشاورزی از دست داده است؛ مساحتی تقریباً برابر با استان نوا اسکوشیا.
یکی از دلایل اصلی این کاهش، گسترش مناطق شهری است. زمینهایی که زمانی برای کشاورزی استفاده میشدند، اکنون ارزش بیشتری برای ساخت خانه، کارخانه، مراکز تجاری و زیرساختهای شهری دارند.
تایلر مککان، کشاورز اهل کبک و مدیر مؤسسه سیاستگذاری کشاورزی و غذایی کانادا، میگوید هیچ تردیدی وجود ندارد که کانادا در حال کشاورزی روی زمینهای کمتری است.
او اشاره میکند که توسعه شهری در مناطقی مانند تورنتو، رجاینا، ساسکاتون و وینیپگ، زمینهای حاصلخیز را از تولید خارج کرده است، زیرا ارزش اقتصادی آنها در صورت تبدیل شدن به مناطق مسکونی یا صنعتی افزایش پیدا میکند.
به گفته مککان، از دست دادن زمین کشاورزی به این معنا نیست که کاناداییها در کوتاهمدت با کمبود غذا روبهرو خواهند شد، زیرا این کشور همچنان مقدار زیادی مواد غذایی وارد میکند. اما کاهش زمینهای تولیدی، سیستم غذایی کشور را آسیبپذیرتر میکند.
او میگوید: «هرچه بیشتر این دارایی راهبردی را از دست بدهیم، سیستم غذایی ما شکنندهتر خواهد شد.»
اختلاف نظر درباره مالکیت خارجی زمین
دولت انتاریو یکی از راههای حفاظت از زمینهای کشاورزی را محدود کردن مالکیت خارجی میداند. این استان در سال جاری قانونی برای بررسی و محدود کردن خرید زمینهای کشاورزی توسط خارجیها پیشنهاد کرد؛ اقدامی مشابه قوانین موجود در چند استان دیگر کانادا.
ترور جونز، وزیر کشاورزی انتاریو، میگوید هدف این سیاست حفظ توانایی استان برای تولید غذای مورد نیاز مردم در داخل کشور است.
او تأکید میکند که بخش کشاورزی و صنایع غذایی یکی از مهمترین بخشهای اقتصادی انتاریو است و سالانه بیش از ۵۲ میلیارد دلار فعالیت اقتصادی ایجاد میکند.
اما برخی کارشناسان معتقدند تمرکز بر مالکیت خارجی ممکن است مسئله اصلی را پنهان کند. مککان میگوید فشار اصلی بر قیمت زمین کشاورزی در بسیاری از مناطق کانادا نه از سوی سرمایهگذاران خارجی، بلکه از سوی خود کشاورزانی ایجاد میشود که برای توسعه فعالیتهایشان زمینهای بیشتری خریداری میکنند.
مشکل بزرگتر: کاهش نسل جدید کشاورزان
علاوه بر کاهش زمینهای کشاورزی، کانادا با مشکل دیگری نیز روبهرو است: کمبود کشاورزان جوان.
استیونز برای انتقال مدیریت مزرعه خود ۱۳ سال برنامهریزی کرد. دختر او، کورتنی، اگرچه به مزرعه علاقه دارد، مسیر حرفهای دیگری را انتخاب کرده و اکنون در بخش بازاریابی کسبوکار خانوادگی فعالیت میکند.
برای ادامه فعالیت مزرعه، استیونز به دنبال فرد دیگری رفت و اکنون ایان پارکر، که از کودکی در این مزرعه کار میکرد، مدیر عمومی آن است و بخشی از مالکیت کسبوکار را در اختیار دارد.
پارکر میگوید قیمت بالای زمین باعث شده بسیاری از جوانان نتوانند وارد حرفه کشاورزی شوند. در برخی مناطق اطراف مزرعه او، قیمت زمین به حدود ۱۰۰ هزار دلار برای هر آکر رسیده است.
بر اساس آمار اداره آمار کانادا، ارزش زمین کشاورزی از سال ۲۰۲۱ تاکنون حدود ۴۳ درصد افزایش یافته و به نزدیک ۱۴ هزار دلار در هر هکتار رسیده است.
این افزایش قیمت، مانعی جدی برای نسل جدید کشاورزان ایجاد کرده است. گزارش مجلس عوام کانادا نشان میدهد کمتر از ۲۳ هزار کشاورز جوان در این کشور فعالیت میکنند و میانگین سنی کشاورزان کانادایی حدود ۵۶ سال است.
تلاش دولت برای حل بحران
راهبرد جدید امنیت غذایی دولت فدرال کانادا تلاش میکند بخشی از این مشکلات را با افزایش حمایت مالی از کشاورزان جدید و انتقال مزارع خانوادگی به نسل بعدی حل کند.
دولت قصد دارد سقف وامهای تضمینی کشاورزی را افزایش دهد و شرایط انتقال مالکیت مزارع میان نسلها را آسانتر کند.
همچنین یک صندوق یک میلیارد دلاری برای حمایت از پروژههای صنایع غذایی و کشاورزی ایجاد خواهد شد.
جاستین هندریکس، مدیرعامل شرکت اعتبارات کشاورزی کانادا، میگوید این سازمان تلاش میکند راههای جدیدی برای آسانتر کردن ورود کشاورزان جوان به این صنعت پیدا کند؛ از جمله ارائه وامهایی که بازپرداخت آنها در سالهای نخست فشار کمتری ایجاد کند.
ایان پارکر، مدیر مزرعه Wilmot Orchards، میگوید هدف او تنها داشتن یک شغل نیست، بلکه ساختن یک زندگی در ارتباط با تولید غذاست.
او میگوید: «همیشه به غذا علاقه داشتهام؛ بنابراین چرا از نقطه شروع، یعنی زمین، آغاز نکنم؟»
کارشناسان معتقدند آینده کشاورزی کانادا به توانایی این کشور در حفظ زمینهای حاصلخیز و ایجاد فرصت برای نسل جدید کشاورزان بستگی دارد. در غیر این صورت، امنیت غذایی کانادا ممکن است در دهههای آینده با چالشهای جدیتری مواجه شود.
ارسال نظرات