در جزیرهای کوچک به نام ایزل-آ-گرو در کبک، دانشآموزان برای رفتن به مدرسه مجبورند با یک هواپیمای کوچک پرواز کنند. این جزیره که فقط 122 نفر جمعیت دارد، از سال 1999 به دلیل کمبود دانشآموزان مدرسهای ندارد. به همین دلیل، بچهها برای تحصیل به سرزمین اصلی میروند.
ماجرای این رفتوآمد شگفتانگیز، برای بچهها کاملاً عادی است. مثل ماتئو، پسر ششسالهای که هر روز صبح با هواپیمای کوچک به مدرسه میرود. او میگوید: «اصلاً از پرواز نمیترسم، من به این کار عادت کردهام». این پرواز 10 دقیقهای برای او و پنج دانشآموز دیگر جزو روزمرگیهای زندگی است.
برای رفتن به مدرسه، بچهها ابتدا سوار یک ماشین میشوند، سپس به فرودگاه محلی میروند و از آنجا با یک هواپیمای کوچک به سمت مونتمگنی در آن سوی رودخانه سنت لوران پرواز میکنند. بعد از رسیدن، سوار یک اتوبوس میشوند و به مدرسه میروند. بعد از پایان روز تحصیلی، همین مسیر را معکوس طی میکنند.
اما چرا این بچهها مجبورند از هواپیما استفاده کنند؟ از آنجا که جزیره ایزل-آ-گرو به دلیل شرایط جوی و دریا نمیتواند از کشتی برای حملونقل استفاده کند. حتی در تابستان، دریا همیشه قابل پیشبینی نیست و در فصل زمستان، یخبندان باعث میشود که کشتیها حرکت نکنند. به همین دلیل، هواپیمای مونتمگنی به یکی از گزینههای اصلی حملونقل تبدیل شده است.
شرکت هواپیمای مونتمگنی که در این مسیر فعالیت میکند، از سال 1954 توسط یک خلبان تأسیس شده و امروز یک شرکت خانوادگی است. مدیر این شرکت، گابریل گوسلین میگوید: «ما به مردم جزیره همچون خانواده نگاه میکنیم». این شرکت همچنین وظیفه حملونقل دیگر کالاها مانند پست، غذا و لوازم الکترونیکی را نیز بر عهده دارد.
زندگی در این جزیره، با وجود چالشهای حملونقل، هنوز برای بسیاری از ساکنان جذاب است. از جمله سدرک گیلومت، یک کشاورز جوان که به تازگی به جزیره نقلمکان کرده است. او میگوید: «زندگی در اینجا شاید سخت باشد، اما سادگی خاص خود را دارد».
در نهایت، شاید روزی دوباره مدرسه در این جزیره بازگشایی شود. مادر ماتئو امیدوار است که با جذب خانوادههای بیشتر به جزیره، روزی شاهد بازگشایی مدرسه در اینجا باشند. تا آن زمان، هواپیما همچنان مهمترین وسیله برای رفتوآمد دانشآموزان این جزیره خواهد بود.
ارسال نظرات