شهرداری تورنتو میگوید شمار کمپهای بیخانمانها در سطح شهر طی سالهای اخیر بهطور قابل توجهی کاهش یافته و اکنون نسبت به زمان اوج بحران، حدود ۷۰ درصد کمتر شده است. این آمار بهویژه شامل چادرها و اقامتگاههای موقت در پارکها، فضاهای سبز و دیگر اماکن عمومی است که در سالهای گذشته به یکی از نشانههای آشکار بحران مسکن در بزرگترین شهر کانادا تبدیل شده بود.
مقامهای شهری این کاهش را نتیجه مجموعهای از اقدامات از جمله افزایش ظرفیت پناهگاهها، برنامههای انتقال افراد به مسکن موقت یا دائمی، حمایتهای درمانی و روانی، و حضور تیمهای خدمات اجتماعی در محل میدانند. به گفته مسئولان، رویکرد جدید بر گفتوگو با ساکنان کمپها و ارائه گزینههای جایگزین استوار بوده است.
در سالهای گذشته، رشد هزینه اجاره، کمبود مسکن مقرونبهصرفه، افزایش نرخ تورم و پیامدهای اقتصادی پس از همهگیری کرونا، فشار زیادی بر اقشار کمدرآمد وارد کرد. در نتیجه، تعداد بیشتری از افراد به زندگی در چادرها یا پناه گرفتن در پارکها روی آوردند. این وضعیت بارها باعث بحثهای سیاسی و اجتماعی درباره نحوه برخورد شهرداری با کمپها شد.
با وجود آمار تازه، برخی گروههای مدافع حقوق بیخانمانها میگویند کاهش تعداد کمپها الزاماً به معنای حل بحران نیست. آنان هشدار میدهند بخشی از افراد ممکن است به مناطق دیگر منتقل شده باشند یا همچنان در شرایط ناپایدار زندگی کنند. این گروهها تأکید دارند تا زمانی که مسکن ارزانقیمت و حمایت پایدار در دسترس نباشد، ریشه مشکل باقی خواهد ماند.
کارشناسان حوزه مسکن نیز میگویند تورنتو مانند بسیاری از شهرهای بزرگ کانادا با چالش ساختوساز ناکافی، رشد سریع جمعیت و شکاف میان درآمد خانوارها و هزینه مسکن روبهرو است. به باور آنان، مدیریت کمپهای خیابانی تنها بخشی از مسئله است و بدون اصلاحات گسترده در بازار مسکن، بحران بیخانمانی ادامه خواهد یافت.
شهرداری تورنتو در عین حال اعلام کرده برنامههای حمایتی را ادامه خواهد داد و برای جلوگیری از بازگشت کمپها، سرمایهگذاری بیشتری در خدمات اجتماعی و اسکان اضطراری انجام میدهد.
موضوع بیخانمانی در کانادا در دو سه سال گذشته به یکی از محورهای اصلی بحثهای شهری و انتخاباتی تبدیل شده و شهروندان خواهان راهحلهای بلندمدت برای این بحران هستند.
ارسال نظرات