جشنواره بزرگPacific National Exhibition (PNE) در ونکوور، که هر ساله صدها هزار نفر را جذب میکند، امسال با افت چشمگیری در تعداد بازدیدکنندگان روبهرو شد. تنها ۶۱۲ هزار نفر به این رویداد آمدند؛ کمترین آمار قرن بیستویکم، به جز سالهای کرونا.
کاهش چهاردرصدی نسبت به سال گذشته شاید کوچک به نظر برسد، اما در مقیاس تاریخی معنا دارد. در دهههای ۷۰ تا ۹۰ میلادی، بیش از یکمیلیون نفر هر ساله از درهای این نمایشگاه عبور میکردند. امروز اما آمار حضور، حدود ۴۰ درصد پایینتر است.
مسئولان PNE دلیل اصلی افت را ساختوساز آمفیتئاتر جدید و شرایط اقتصادی نامطمئن دانستهاند. لورا بالانس، سخنگوی نمایشگاه، میگوید: «میدانستیم امسال سال سختی خواهد بود، اما بازخورد مردمی مثبت بود.»
افزایش قیمت بلیت نیز بیتأثیر نبوده است. ورودی بزرگسالان که در اوایل قرن تنها ۶ دلار بود، حالا به ۲۵ دلار رسیده است؛ هزینهای که با احتساب بازیها، غذا و سرگرمیها، برای بسیاری سنگین شده است.
نیک مارینو، نویسنده و کمدین ونکووری که خاطرات خود از PNE را در کتابی منتشر کرده، میگوید جشنواره ۲۰۲۵ جذابیت ویژهای برای بازدید نداشت: «نمایش سگها، پیانوهای دونفره، آتشبازی… همه خوب بودند، اما چیزی نبود که بگویم باید حتماً ببینید.»
او همچنین به قیمتهای بالای بازیها اشاره کرده: «۸ دلار برای یک بازی ساده مثل وک-ا-مول؟ این روزها همهچیز بیش از حد گران به نظر میرسد.»
با این حال، امیدها به آینده است. آمفیتئاتر ۱۰ هزار نفری جدید، که به گفته مسئولان دارای بزرگترین سقف چوبی یکتکه در جهان خواهد بود، میتواند در سال ۲۰۲۶ نقطه عطفی باشد. همزمان با جام جهانی فوتبال در کانادا و آغاز فعالیت تیم هاکی زنان در مجموعه، برگزارکنندگان امیدوارند دوباره شور و هیجان گذشته را برگردانند.
مارینو هم خوشبین است: «امسال مثل رفتن به خانهای نیمهکاره بود. وقتی کار ساختوساز تمام شود، جشنواره دوباره خواهد درخشید.»
برای شهری چون ونکوور که هویت فرهنگیاش با این جشنواره گره خورده، سال آینده میتواند آزمونی بزرگ باشد؛ آزمونی برای بازگرداندن جمعیت، هیجان و خاطرات شیرین تابستانی.
ارسال نظرات