در سپتامبر ۲۰۲۴، مدارس سراسر کانادا قانونی تازه وضع کردند: ممنوعیت استفاده از تلفن همراه در کلاسهای درس. تصمیمی که ابتدا با تردید و بیاعتمادی روبهرو شد، اما حالا پس از گذشت یک سال، نتایج آن قابل توجه است.
روها اکرام، دانشآموز ۱۶ ساله دبیرستانی در شهر کلگری، در نخستین روز اجرای قانون گفت: «فکر نمیکردم کسی آن را جدی بگیرد.» اما معلمان قاطع بودند؛ گوشی باید در کولهپشتی، کمد یا حتی خودرو بماند، نه روی میز یا در جیب.
در طول سال، برخی دانشآموزان تمرکز بیشتری پیدا کردند، در حالی که برخی دیگر با وابستگی شدید به گوشی، دچار اضطراب شدند. روها خاطرهای از دانشآموزی نقل میکند که پس از توقیف گوشیاش، بیقرار به سراغ دیگران رفت و التماس کرد: «به تلفن نیاز دارم، باید به اینستاگرام بروم.»
مقامات آموزشی در استانهای مختلف کانادا، از نتایج مثبت این سیاست سخن میگویند. دانشآموزان کمتر به گوشی وابستهاند و بیشتر با محیط آموزشی درگیر شدهاند.
در مانیتوبا، پیش از اجرای قانون، کتابدار یکی از مدارس از سکوت نگرانکننده بین قفسهها شکایت داشت. گروهی از دانشآموزان کنار هم مینشستند، اما هرکدام غرق در تلفن خود بودند. حالا اما صدای خنده، گفتگو و بازیهای گروهی به کتابخانه بازگشته است.
در نوا اسکوشیا نیز مسئولان از اجرای سادهتر از انتظار این قانون خبر میدهند. برخی دانشآموزان حتی از این فرصت برای رهایی از فشار دائمی حضور آنلاین استقبال کردهاند.
در انتاریو، والدین و معلمان محیط کلاس را سالمتر و متمرکزتر میدانند. هرچند برخی دانشآموزان همچنان با ترفندهایی گوشی خود را به کلاس میبرند؛ از پنهان کردن آن زیر کتاب درسی گرفته تا گوش دادن به موسیقی با هندزفری مخفی.
روها هم اعتراف میکند گاهی موسیقی گوش میدهد، اما معتقد است این قانون برای نسلی که با صفحههای لمسی بزرگ شده، ضروری است: «ما با آیفون و آیپد بزرگ شدیم. جدا شدن از آن آسان نیست.»
اکنون، در ژوئن ۲۰۲۵، اجرای یکساله این سیاست آموزشی به پایان رسیده و بسیاری بر این باورند که زنگ کلاس، پس از سالها، دوباره از زنگ تلفن همراه بلندتر شنیده میشود.
.webp)
ارسال نظرات