Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / سیاست و اقتصاد / زبان فرانسوی و انتخابات پیش‌ روی کبک|سیاست بار دیگر فرهنگ را تهدید می‌کند

زبان فرانسوی و انتخابات پیش‌ روی کبک|سیاست بار دیگر فرهنگ را تهدید می‌کند

سجاد صاحبان زند/روزهای انتخابات معمولا روزهای وعده‌های بسیاری است که اگر همه آن‌ها عملی شود، دست‌کم به مدت کوتاهی جهان گلستان می‌شود. معمولا سیاستمداران درباره درآمد بیشتر مردم حرف می‌زنند، سرویس‌ها و خدماتی را می‌خواهند مجانی کنند و گاهی هم به طور ضمنی از برخی خواسته‌های رای‌نیاور گذشته‌شان می‌گذرند تا بتواند آرای بیشتری را کسب کنند. البته بعضی از این وعده‌ها و برنامه‌ها، بهتر است عملی نشوند، هم‌چنان که بسیاری از آمریکایی‌ها (و البته جهانیان) آرزو داشتند که دونالد ترامپ نخواهد یا نتواند به همه وعده‌هایش جامه عمل بپوشاند. مثلا او وعده داده بود که بین آمریکا و مکزیک دیوار می‌کشد و هزینه این دیوار را باید مکزیکی‌ها بپردازند، اما تاکنون نتوانسته به این وعده‌اش عمل کند. تقریبا کسی هم بابت عمل نکردن به این وعده، ترامپ را ملامت نکرده است.

این وعده‌ها، چه آنانی که مردم دوست دارند آن‌ها را در زندگی خود ببینند و چه آنانی که دوست دارند فقط در حد وعده بمانند، در انتخابات پیش روی کبک هم مطرح هستند. مسایل بسیاری مطرح شده‌اند که بخش مهمی از آن‌ها به مسایل بهداشتی و سلامتی مربوط می‌شود و شاید علت آن باشد که نظردهندگان در نظرسنجی‌ها، به سلامت خود بیشتر از دیگر مسایل بها داده‌اند. در انتخابات گذشته، مسایل اقتصادی در اولویت رای‌دهندگان بود، اما این بار مسایل اقتصادی جای خود را به بحث سلامت داده است و به همین رای سیاستمداران همه حامی سلامت مردم شده‌اند.

فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها

مطابق آماری که در سال ۲۰۱۱ تهیه شده، ۷۸.۱ درصد مردم استان کبک فرانسوی زبان هستند، ۷.۸ درصد به زبان انگلیسی حرف می‌زنند و ۱۲.۳ به زبان‌هایی غیر از انگلیسی و فرانسوی. بومیان کانادا در این دسته از ساکنان کبک قرار می‌گیرند. البته این آمار نشان‌دهنده کل جامعه استان کبک است. اگر مونترال را بزرگترین شهر این است به طور مجزا در نظر بگیریم، ماجرا کمی فرق پیدا می‌کند. مطابق آمار سال ۲۰۱۶ بیش از ۴ میلیون نفر در مونترال بزرگ زندگی می‌کنند. از این تعداد ۶۰ درصد فرانسوی زبان هستند و ۲۱ درصد انگلیسی زبان و ۱۹ درصد زبانی به جز این دو زبان را به عنوان زبان مادری آموخته‌اند. البته اگر باز هم به خود جزیره مونترال به طور متمرکز بپردازیم، قطعا درصد انگلیسی‌زبان‌های بیشتری خواهیم بود.

با این همه، آن‌چه در همه شهرهای استان کبک از جمله مونترال وجود دارد، توجه به زبان و فرهنگ فرانسوی است و این ارتباط کمی به رسمی بودن زبان فرانسوی در این استان فرانسوی زبان آمریکای شمالی ندارد.

به باور بسیاری از مردم ، یک کبک دو زبانه بهتر از کبکی است که در آن بخشی از فرهنگ و زبان در آن نادیده گرفته شود./ عکس: Toronto Star

اما ممکن نیست که بحث سیاست و انتخابات در کبک مطرح شود و صحبتی از زبان، فرهنگ و هویت فرانسوی زبانان نشود. در اغلب موارد هم صحبت از زبان و فرهنگ فرانسوی، به جدایی کبک از کانادا ختم می‌شود. گروهی از کبکی‌ها، که تعدادشان روز به روز کمتر می‌شود، به دلایل گوناگون می‌خواهند کشور مستقل خود را داشته باشند و چنان‌چه می‌دانیم اغلب این دلایل به زبان فرانسوی و تقابل آن با زبان و فرهنگ انگلیسی برمی‌گردد. البته در دوره اخیر، سمبه آموزش، گسترش و حتی حفظ زبان فرانسه چندان پر زور نیست و به همین دلیل، فرانسوا لوگو رهبر حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک که در دولت حزب (جدایی‌طلب) کبکی وزیر بود، حالا می‌گوید که می‌خواهد بحث بر سر استقلال کبک را کنار بگذارد و از «با هم کار کردن» صحبت می‌کند. البته او بحث در مورد زبان فرانسوی و الویت دادن به آن را کنار نگذاشته است. او گفته دست‌کم برای دوره چهارساله اول، همه‌پرسی جدایی کبک از کانادا را برگزار نمی‌کند. البته شاید اگر او بخواهد هم سخت باشد که در یک دوره چهارساله این همه‌پرسی را برگزار کند. اما این حزب در کنار وعده‌های بسیارش، از « کاهش مهاجران» سخن گفته است و شاید یکی از دلایل آن، حرکت در مسیر جدایی کبک باشد، نکته‌ای که شاید برخی از مهاجران آن را نمی‌پسندند.

 

زبان، فرهنگ و تاریخ

این‌که زبان فرانسوی و جدایی کبک از کانادا یکی از دغدغه‌های برخی از فرانسوی‌زبانان باشد چیز عجیبی نیست، گرچه گاهی متعصبانه می‌نماید. کافی است نگاهی تاریخی به قضیه داشته باشیم.

با این‌که فرانسوی‌زبان نخستین مردمانی بودند که پا به کانادا گذاشتند، اما انگلیسی‌ها کمی بعد، آن‌را از آن‌ خود کردند. صحبت این‌بار واقعا همان بحث پدر کشتگی است. سال‌ها قبل از این‌که کشوری به اسم کانادا تشکیل شود، در سال۱۶۵۹ فرانسوی‌های کبک با انگلیسی‌زبان‌ها وارد جنگی هفت ساله شدند. در جنگ هم کسی عسل و خرما پخش نمی‌کند و قطعا افراد بسیاری از هر دو طرف کشته شدند تا این‌که انگلیسی‌ها پیروز شدند و در انگلیسی کردن کبک کوشیدند. انگلیسی‌ها همه شریان اقتصادی و سیاسی را در دست گرفتند و مثلا در شهر مونترال، چنان کردند که فرانسوی‌زبان‌ها یا به حاشیه رانده شدند یا کلا به نقاط دیگر کوچ کردند. شاید به همین دلیل بود که مونترال در سال‌های ۱۸۶۰، بزرگ‌ترین شهر انگلیسی‌زبان شمال آمریکا بود و حتی از نیویورک هم انگلیسی‌های بیشتری را در خود جا داده بود. بسیاری از میراث فرانسوی‌زبان هم توسط انگلیسی‌ها تغییر هویت داد. مثلا روزنامه گزت مونترال که این‌روزها تنها روزنامه انگلیسی‌زبان مونترال است، توسط فردی فرانسوی‌زبان و به دو زبان فرانسوی و انگلیسی منتشر می‌شد، اما کمی بعد مالکی انگلیسی آن را خریداری کرد و حالا شاید کسی به خاطر نیاورد که این روزنامه بنیادی فرانسوی داشته است.

تسلط انگلیسی‌ها تا سال‌ها ادامه داشت تا این‌که در ابتدای قرن بیستم، مونترال به دلیل نیاز به نیروی کار، پذیرای فرانسوی‌زبان‌هایی شد که در اطراف شهر بودند و همین نکته سبب شد تا فرانسوی‌زبان‌های شهر مرتبط افزایش پیدا کنند و البته قطعا تا سال‌ها فرانسوی زبان‌ها جایگاه رفیعی نداشتند.

شکی نیست که حفظ و گسترش فرهنگ فرانسوی کبکی یک اصل بسیار مهم است، اما سیاستمدران افرادی مناسب برای انجام این کار مهم نیستند و حتی ممکن است کارهایشان اثر معکوس داشته باشد.

فقط یک سوم از کل مهاجران به این کبک، در کلاس‌های دولتی فرانسه ثبت نام می‌کنند. افراد بسیاری کلاس‌ها را بعد از مدتی ترک می‌کنند، اما از میان آنانی می‌مانند و ادامه می‌دهند، کمتر از ۱۰ درصد می‌توانند نیازهای روزانه خود را با استفاده از زبان فرانسه برطرف کنند و فقط حدود ۳ درصد می‌توانند به فرانسه بنویسند.

با این‌همه تا سال‌ها زبان رسمی کبک، همانند سایر نقاط کانادا انگلیسی بود تا این‌که پیر ترودو ماجرا را تغییر داد. او در سال ۱۹۶۹، با تصویب لایحه‌ای زبان فرانسه را در کنار زبان انگلیسی، زبان رسمی کانادا اعلام کرد. اما این اتفاق خوب، با تغییراتی بد در کبک همراه بود که این اتفاق‌ها حتما ریشه در تاریخ منطقه دارد. در حالی که کانادا پذیرفت که تنها برای یک استانش( و البته برای تعداد بسیار کمی در استان‌های دیگر)، زبان فرانسوی را هم به عنوان زبان رسمی کشور بپذیرد، کبک در سال ۱۹۷۷ طی منشوری با عنوان سند شماره ۱۰۱ تصویب کرد که زبان رسمی این ایالت فقط فرانسوی باشد و انگلیسی‌زبان‌ها هیچ سهمی در زبان رسمی کبک نداشته باشند.

اجبار این‌که تمام نامه، مکاتبات و سندهای شرکت‌های کبکی باید به فرانسوی باشد سبب شد تا بسیاری از آن در دهه هفتاد و هشتاد به انتاریو نقل مکان کنند، چنان‌چه در طنزی تلخ، دفتر اصلی بانک مونترال (چهارمین بانک بزرگ کانادا) اکنون در تورنتو قرار دارد.

اهمیت زبان فرانسوی برای کانادا

در این شکی نیست که زبان و فرهنگ فرانسوی‌های مونترال چه اهمیتی دارد و حفظ این فرهنگ و زبان تا چه حد مهم است. این اهمیت تنها برای مردمی نیست که به این زبان حرف می‌زنند و به این فرهنگ رفتار می‌کنند. این فرهنگ و زبان برای کل آمریکای شمالی و جهان دارای اهمیت است. برای این ادعا شاید نیازی به اثبات نباشد و همه می‌دانیم که فرهنگ در تنوع و تکثر شکل می‌گیرد. شاید یک مثال کوچک کافی باشد.

مجله انگلیسی‌زبان Applied Arts در آخرین شماره‌اش مقاله‌ای دارد در مورد تولید و موفقیت هنرمندان کبکی در هنرهای تجسمی. مطابق آماری که این نشریه ارایه می‌کند، تنها کمی بیش از ۷ درصد از مردم کانادا در مونترال و کبک‌سیتی زندگی می‌کند، اما ۳۲ درصد کل آثار هنری کانادا تولیدات این دو شهر است. وقتی به موفقیت کبکی‌ها در هنرها بیشتر پی می‌بریم که بدانیم ۴۳ درصد جوایز جشنواره‌های هنری‌ هم به کبکی‌ها ( مونترال و کبک‌سیتی و نه کل استان کبک ) تعلق می‌گیرد، در حالی که فقط  ۷ درصد جمعیت کل کانادا در این دو شهر زندکی می‌کنند. شاید این مساله ساده‌ای به نظر برسد، اما نشان می‌دهد جامعه کانادا و آمریکای شمالی تا چه حد به ذهن خلاق فرانسوی‌زبان‌های مونترال و کبک‌سیتی نیاز دارد.

تاکنون بسیار کم شنیده‌ام که مهاجری به دلیل ندانستن زبان فرانسوی، از سوی فرانسوی‌زبان‌های بومی تحقیر شده باشد. گرچه این اتفاق ممکن است به دلیل همان سابقه تاریخی یا به هر دلیل دیگری روی دهد، اما چندان پر‌رنگ نیست. مشکل از جایی آغاز می‌شود که سیاستمداران می‌خواهند جهان و فرهنگ را به نفع خودشان مصادره کنند.

رنه لوسک یکی از این سیاستمدارانی است که در کنار خدمات بی‌شمارش به کبکی‌ها، برگزارکننده نخستین دوره همه‌پرسی برای استقلال کبک بود. او با تلاش فراوان انتخاباتی را در سال ۱۹۸۰ در کبک برگزار کرد. رای‌دهندگان باید به جدایی کبک از کانادا یا به ماندن آن در فدراسیون کانادا رای می‌دادند. سخنان پرشور دو گروه «آری» و «نه» چنان پرشور بود که من ایرانی، سی و هشت بعد از شنیدن آن‌ها هیجان‌زده می‌شوم. رنه لوسک، همه تلاش‌اش را انجام داد تا کفه «آری» گویان به جدایی کبک سنگین‌تر شود و نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که اکثریت خواستار جدایی‌اند. اما هم لوسک، و هم کسانی که نظر سنجی‌ها را انجام می‌دادند می‌دانستند که افرادی که ما ایرانی‌ها آن‌ها را «رای خاکستری» می‌نامیم تاثیرگذار خواهند بود. مجری سابق رادیو کانادا، از پیشرفت کبک سخن گفت و افق‌های بازی که پیش روی بود. حرف‌هایش هم بیراه نبود. پیشرفت استان کبک در سال‌های منتهی به رفراندوم، بهتر و بهتر شده بود. اما در آن سوی ماجرا، پیر الیوت ترودو، از زیاد شدن مالیات‌های و خطراتی حرف زد که کبک مستقل با آن روبه‌رو می‌شد. ترودوی پدر هم‌چنین از رویای اتحاد اروپا حرف زد. کشورهای اروپایی در آن‌سال‌ها در تلاش بودند تا اتحادیه اروپا را شکل دهند. پیر ترودو از جدای‌طلبی کبکی‌ها، در روزهایی که کشورهای مستقل اروپایی به اتحاد فکر می‌کردند، انتقاد کرد. جمله ترودو که کمی قبل از برپایی رفراندوم گفته شد هنوز از سوی قدیمی‌ها مونترال تکرار می‌شود: « نام خانوادگی من کبکی است، اما کانادایی هم هست.»

بعد از شکست طرح «آری» گویان، رنه‌لوسک با چهره‌ای اندیشمند حاضران را ترک کرد. او از آینده سخن گفت، آینده‌ای که در آن کبک رویایی او شکل خواهد گرفت.

رنه‌لوسک در شصت و پنج سالگی درگذشت تا دومین انتخابات جدایی کبک از کانادا را به چشم نبیند. سیاست‌های حزب کبکوا در سال‌های منتهی به رفراندوم دوم نرم‌تر شده بود. در سال ۱۹۹۵ این رفراندوم روی داد. کارزار انتخاباتی به اندازه نخستین دوره پرشور نبود، چون نه رنه‌لوسکی بود که پرشور از جدایی حرف بزند و تردو هم نخست‌وزیر نبود و سیاست‌زده شده بود. در این دوره ۵۸/۵۰ ( کمی بالاتر از پنجاه درصد) به «نه» رای دادند تا کبک باز هم بخشی از کانادا باقی بماند.

 

کسی با زور به بهشت نمی‌رود

یکی از طرح‌ها و برنامه‌های دولت کبک برای حفظ و گسترش زبان فرانسوی کلاس‌هایی است که توسط دولت برگزار می‌شود. دولت علاوه بر هزینه‌هایی که برای برپایی کلاس‌ها صرف می‌کند، بودجه‌ایی هم بابت کمک هزینه زبان‌آموزان درنظر می‌گیرد. استان کبک در پنج سال گذشته مبالغ قابل توجهی را صرف مهاجران کرده است که بخش عمده‌ای از این هزینه به آموزش زبان فرانسه اختصاص داشته است. با این همه آموزش زبان فرانسه با موفقیت همراه نبوده است. براساس گزارشی که سال گذشته ارائه شد، فقط یک سوم از کل مهاجران به این استان، که از طرف وزارت امور مهاجرت و شهروندی برای یادگیری زبان فرانسه، به مؤسسات آموزش دولتی و رایگان معرفی می‌شوند، در کلاس‌ها ثبت نام می‌کنند. افراد بسیاری کلاس‌ها را بعد از مدتی ترک می‌کنند، اما از میان آنانی می‌مانند و ادامه می‌دهند، کمتر از ۱۰ درصد می‌توانند نیازهای روزانه خود را با استفاده از زبان فرانسه برطرف کنند. بخش بدتر ماجرا این است که از این میان فقط حدود ۳ درصد می‌توانند به فرانسه بنویسند.

با این همه هنوز یادگیری زبان فرانسه به همان شکل گذشته ادامه دارد و هیچ گونه اقدامی برای تغییر وضعیت انجام نمی‌شود.

 

اظهارات متناقض کبکی‌های استقلال‌طلب

مساله زبان فرانسوی و آموزش آن بیش از آن‌که دغدغه مردم عادی کبک باشد، دغدغه سیاستمدرانی است که به آینده کبک مستقل فکر می‌کنند. به هر حال شاید نخست‌وزیر یا رییس‌جمهور شدن یک کشور مستقل جذابیت بیشتری دارد تا رهبری یک استان و پذیرفتن قوانین فدرال. این است که معمولا سیاستمداران بیشتر به این قضیه توجه می‌کنند و گرنه تجربه زندگی در کبک به ما ثابت کرده است که کبکی‌ها، مردمانی مهربان و صبور هستند که بدون توجه به زبان و مسایل سیاسی، تنها به کمک کردن به دیگران می اندیشند.

سیاستمداران در حالی که می‌توانند با تقویت مسایل فرهنگی، مثل حمایت از خواننده‌هایی جهانی مثل سلن‌دیون به تقویت زبان و فرهنگ فرانسوی کمک کنند، می‌خواهند این کار را با بخشنامه عملی کنند، در حالی که مردم دوست ندارند با اجبار کاری را انجام دهند، حتی اگر رفتن به بهشت باشد.

متاسفانه این مهربانی را گاه نمی‌توان در بین سیاستمدران یافت. برای اثبات این نظریه کافی است به آرای متضاد سیاسی‌ها در همین یکی دو هفته گذشته نگاه کنیم. از فرانسوا لوگو شروع می‌کنیم که روزگاری عضو حزب کبکوا بود، حزبی که هنوز شعار «زنده باد استقلال کبک» را روی میزش دارد. لوگو به عنوان رهبر حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک وعده داده است تا در دوره چهارساله نخست رهبری‌اش در کبک همه‌پرسی استقلال این ایالت فرانسوی‌زبان از کانادا را برگزار نکند. اگر با دیدگاه بدبینانه به ماجرا نگاه کنیم می‌توانیم این تحلیل را داشته باشیم که برگزاری یک همه‌پرسی مهم مثل رای‌گیری برای استقلال کبک دست‌کم نیاز به چهار سال تدراکات نیاز دارد. پس می‌توان در این دوره در مورد این همه‌پرسی حرف زد و شرایط را برای دوره بعدی فراهم کرد. البته او در جایی دیگر گفته است: «ولی دولت حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک هرگز، هرگز همه‌پرسی استقلال کبک برگزار نخواهد کرد. این را کاملا روشن می‌گویم.» به هر حال مساله چندان روشن نیست و مثلا لوگو می‌تواند در آینده بگوید که بر خلاف میل باطنی‌اش و بر اساس درخواست مردم همه‌پرسی را برگزار می‌کند و توپ را به زمین مردم بیاندازد. از سیاستمداران هیچ کاری بعید نیست.

فرانسوا لوگو، رهبر حزب ائتلاف آینده کبک، قول داده دست‌کم در چهار سال آینده همه‌پرسی استقلال کبک را برگزار نکند، اما او برای کنترل مهاجرانی که زبان فرانسه نمی‌دانند، برنامه هایی بسیار جدی دارد./ عکس: Journal de Montreal

لوگو می‌خواهد به این وسیله رای انگلیسی‌زبان‌ها را به سوی خودش برگرداند، اما مشخص نیست آیا انگلیسی زبان‌ها و رای‌خاکستری‌ها این اعتماد را به عضو سابق حزب کبکی اعتماد خواهند  داشت یا نه، چون در خبری دیگر آمده که حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک به تازه‌مهاجران سه سال وقت می‌دهد تا فرانسه یاد بگیرند و به کسانی که موفق به این کار نشوند، گواهی انتخاب کبک ( CSQ) اعطا نخواهد شد. این گواهی در حال حاضر، در بدو ورود به کبک به مهاجران داده می‌شود و در اغلب دسته‌بندی‌های مهاجرتی، مدرکی است که برای درخواست اقامت دایم از دولت فدرال، به آن نیاز است. طبیعتا مطابق سیاست حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک، افرادی که پس از سه سال موفق به گذراندن امتحان زبان فرانسه نشوند، این مدرک را دریافت نخواهند کرد و باید کانادا را ترک کنند.

این خبر در حالی از سوی حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک بیان می‌شود که این حزب دیدگاه معتدل‌تری نسبت به حزب کبکی دارد. با این‌همه ژان فرانسوا لیزه، رهبر حزب کبکی گفت که حزب وی می‌خواهد که مهاجران زبان فرانسه را پیش از عزیمت به کبک فرا بگیرند: «قضیه، حصول اطمینان از موفقیت‌آمیز بودن تمام داستان‌های مهاجرتی در کبک است. فرانسه زبان رسمی و متداول است و اگر در آن به تبحر نرسید، موفق به جا انداختن خود در کبک نخواهید شد.» وی گفت که هم‌اکنون هم برنامه‌هایی وجود دارد که مطابق آن، دولت به مردم در کشورهای دیگر کمک می‌کند کلاس فرانسه پیدا کنند و اگر در آن موفق شوند، هزینه‌اش را هم پرداخت می‌کند.

لیزه تاکید کرد که در طرح وی دیپورت کردن مهاجران به دلیل زبان فرانسه جایی ندارد و بر خلاف طرح لوگو، از کسانی که به این‌جا می‌آیند «نه فقط برای سه سال، بلکه همیشه استقبال می‌شود.» لیزه در جایی دیگر درباره رسمی بودن زبان انگلیسی در کبک گفته بود که انگلیسی «زبان مهمی» است که زبان «اقلیت اصلی» کبک است. کبکی‌ها هم می‌خواهند انگلیسی یاد بگیرند، ولی زبان رسمی نیست. او ادامه داد: «دولت کانادا دو زبان رسمی دارد و روزی که کبک استقلال خود را کسب کند، ما هم بهتر می‌توانیم از زبان فرانسه محافظت کنیم.»

مانون ماسه، یکی از دو سخن‌گوی حزب همبستگی کبک، اما بدون پرده‌پوشی هم‌چنان از استقلال کبک حرف می‌زند. او دیدارش با کشاورزان کبکی را با عبارت «زنده باد استقلال کبک!» آغاز کرد و در همین دیدار، با اشاره به نسخه‌ی جدید توافق تجارت آزاد آمریکای شمالی، نفتا، یعنی برداشتن سیستم مدیریت عرضه در کانادا، آن‌را ضربه‌ای به صنایع لبنی کبک خواند و گفت: «وقتی ملت مستقلی نباشیم، جایی در مذاکرات نداریم. قضیه به همین سادگی است. نخست وزیر ترودو هیچ تصوری از این‌که اگر این اتفاق بیفتد چه بلایی سر مردم کبک می‌آید ندارد.»

اما جدا از اظهارات ماسه، تقریبا می‌توان گفت که هیچ بررسی کارشناسانه‌ای صورت نگرفته که به طور قطعی ثابت کند که جدایی کبک از کانادا به نفع مردم این استان است. بررسی کامل و جامع این قضیه شاید کمک کند تا مردم بدانند که در صورت جدایی چه به دست می‌آورند و چه از دست می‌دهند. به هر حال، همان‌طور که پیر ترودو سال‌ها و قبل از تشکیل اتحادیه اروپا گفته بود، در این سال‌ها کشورها می‌خواهند به هم بپیوندند و قدرت بیشتری داشته باشند و جدایی کبک از کانادا تنها به دلیل زبان و فرهنگ، حتی می‌تواند ضربه بزرگی به زبان و فرهنگ فرانسوی کبک بزند. متاسفانه این نکات اغلب برای سیاستمداران مهم نیست. آن‌ها در حالی که با تقویت مسایل فرهنگی، مثل حمایت از خواننده‌هایی جهانی مثل سلن‌دیون یا حمایت از کارگردان‌های سینمای کبک می‌توانند به تقویت زبان و فرهنگ فرانسوی کمک کنند، می‌خواهند این کار را با بخشنامه عملی کنند، در حالی که مردم دوست ندارند با اجبار کاری را انجام دهند، حتی اگر رفتن به بهشت باشد.

نویسنده: هفته.

مطلب پیشنهادی:

مجمع ملی کبک

کبک همچنان به فکر آن است که یک کمیسر مسئول امور زبان فرانسه منصوب کند

دولت ائتلاف آینده کبک در حال حاضر امکان ایجاد سمت کمیسر زبان فرانسه را که البته مسئولیت انتصاب آن بر عهده مجمع ملی کبک خواهد بود، بررسی می‌کند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

رفتن به نوارابزار