قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار کانادا / المپیک ۲۰۲۱ توکیو / گفت‌وگو با دو ورزشکار ایرانی؛ از پناهندگی در کانادا تا المپیک توکیو
المپیک ۲۰۲۰ توکیو
هامون درفشی فر و جواد محجوب تحت پرچم پناهجویان در المپیک ۲۰۲۰ توکیو حضور خواهند یافت

گفت‌وگو با دو ورزشکار ایرانی؛ از پناهندگی در کانادا تا المپیک توکیو

هامون درفشی فر جودوکا و جواد محجوب کاراته کا که به ترتیب در مونترال و واترلو زندگی می‌کنند، به بازی‌های المپیک توکیو راه پیدا کرده‌اند اما بر خلاف دیگر ورزشکاران کانادایی در این رویداد بزرگ ورزشی زیر پرچم کانادا شرکت نخواهند کرد بلکه به عنوان پناهجو با پرچم سفید پای به این مسابقات می‌گذارند.

به گزارش هفته، به نقل از رادیو کانادا، هامون می‌گوید: «صادقانه باید بگویم که از این وضعیت کمی غمگین هستم. من در مسیر تحقق رویای ورزشی‌ام که موفقیت در المپیک است، قرار دارم اما نمی‌توانم این افتخار را برای کشور زادگاهم یا کانادا که به من پناه داده است، رقم بزنم.»

جواد ۳۰ساله و هامون ۲۸ساله به رغم این که از ایران فرار کرده و به کانادا پناهنده شده‌اند، نمی‌توانند در هیئت ورزشی کانادا حضور داشته باشند چرا که هنوز شهروند کانادا نشده‌اند.

جواد می‌گوید: «کانادا خانه من است. خانواده من اینجاست و دخترم در مونترال به مهد کودک می‌رود.»

این دو ورزشکار ایرانی تبار به همراه ۲۷ ورزشکار دیگر که به حدود ده کشور از جمله کانادا، آلمان و کنیا پناهنده شده‌اند، در المپیک توکیو حضور خواهند یافت.

هامون که نمی‌خواهد خیلی به مسئله پناهنده بودن خود بپردازد، در حالی که به فکر فرو رفته و سعی می‌کند لبخند بزند، می‌گوید: «بی‌وطن بودن حس عجیب و غریبی است اما در این شرایط سعی می‌کنم خیلی فکرم را به این موضوع مشغول نکنم.»

جواد محجوب که در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ ریو دو ژانیرو به عنوان نماینده ایران حضور داشته است، اکنون می‌خواهد با درخشش در در المپیک توکیو «همه را غافلگیر کند».

جواد می‌گوید: «امروز می‌خواهم به نام همه پناهجویان که سرتاسر جهان برای رقم زدن آینده‌ای بهتر برای خود به دنبال راهی می‌گردند، مبارزه کنم. من در المپیک توکیو به یاد آن‌ها و برای آن‌ها مبارزه خواهم کرد.»

Aviron

 

جواد و هامون خیلی مایل نیستند درباره عللی که آن‌ها را وادار کرده است از زادگاه خود دل کنده و به کانادا پناهنده شوند، صحبت کنند.

هامون با لحنی آمیخته به احتیاط می‌گوید: «دوست ندارم خیلی در این باره صحبت کنم چرا که بخشی از خانواده‌ام هنوز در ایران زندگی می‌کنند. فقط می‌توانم بگویم که ما در تلاش برای پیدا کردن شرایط یک زندگی بهتر به کانادا پناه آوردیم.»

این دو ورزشکار رزمی کار ایرانی که از صحبت کردن درباره این جنبه از زندگی خود آشکارا طفره می‌روند، یک رویای مشترک دارند: این که آزادانه در دنیای ورزشی خود زندگی کنند. هر دو اذعان می‌کنند که چنین چیزی در ایران برایشان ممکن نبوده است.

این دو ورزشکار پناهجوی ایرانی قبول کردند که مسیر ورزشی خود را برای رسیدن به المپیک برای ما تعریف کنند.

جواد و هامون فعالیت ورزشی خود را از سن کودکی و مطابق با تجربه‌ای که اعضای خانواده اندوخته بودند، آغاز کردند. خیلی زود تلاش هر دو به ثمر نشست و در رشته‌های ورزشی در مسابقات مختلف ملی و بین‌المللی به موفقیت‌های متعددی دست یافتند. اما در حالی که به چهره‌های ورزشی شاخص تبدیل شده بودند، سیاست مسیر پیشرفت ورزشی آن‌ها را به سنگلاخ تبدیل کرد.

جواد می‌گوید در سال ۲۰۱۲ در حالی که امتیاز لازم برای حضور در مسابقات المپیک لندن را به دست آورده بود، مقامات ایران از شرکت او در این بازی‌ها جلوگیری کردند.

جواد از جمله ورزشکاران ایرانی است که به علت سیاست‌های تهران مجبور شده‌اند به منظور روبرو نشدن با یک رقیب اسرائیلی در یک رویداد بین‌المللی، از ادامه مسابقات چشم پوشی کنند صرفا به علت این که جمهوری اسلامی اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد.

این جودوکای ۳۰ساله می‌گوید: «ورزش برای من زندگی است و از این طریق روزگار می‌گذرانم. من به خاطر ورزش به دبیرستان نرفتم و امروز اگر ورزشکار نباشم، چه کار دیگری می‌توانم انجام دهم؟ واقعا نمی‌دانم.»

قوانین جمهوری اسلامی در مسیر هامون درفشی‌پور جودوکا نیز مانع تراشی کرد.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

سمیرا ملکی‌پور همسر هامون نیز در گذشته کاراته کای قابلی بوده است اما در ایران اجازه آموزش دادن به هامون را نداشت. هامون به همراه او در زادگاهش کرمانشاه آکادمی کاراته باز کرده بود.

هامون می‌گوید: «این (تمرین در کنار سمیرا) رویای من بود اما در ایران مردان و زنان اجازه ندارند در کنار هم تمرین کنند. اما سمیر مرا بهتر از هر مربی دیگری می‌شناسد. او به عنوان ورزشکار مدال کسب کرده و مربی‌گری تیم ملی زنان ایران را نیز بر عهده داشته است. اما امروز رویای دیرین من به حقیقت پیوسته است و من تحت هدایت سمیرا به المپیک می‌روم.»

در سال ۲۰۱۹ هامون و سمیرا تصمیم می‌گیرند آکادمی خود را رها کرده و ایران را ترک کنند. آن‌ها به بستگان خود که پیش از این در واترلو استان انتاریو مستقر بودند، ملحق می‌شوند. همان سال جواد نیز به مونترال می‌آید.

کسب مدال به هر زحمتی که شده

هامون می‌گوید: «وقتی ما به کانادا وارد شدیم همه می‌گفتند که رفتن به المپیک برای من غیرممکن است. وکیل من می‌گفت مهلت باقی مانده تا المپیک برای قانونی کردن وضعیت پناهندگی من بسیار کوتاه است اما من همیشه باور داشتم که این کار ممکن است.»

هامون به محض این که در کانادا مستقر می‌شود با دارن چاپمن Darren Chapman در مرکز ورزشی Driftwood Martial Arts واقع در Kitchener رابطه دوستی برقرار می‌کند. چاپمن از چندی قبل به عنوان مربی در این مرکز مشغول کار شده بود اما خیلی زود پاندمی از راه رسید و بساط آن را برچید.

چاپمن می‌گوید: «این اتفاق تاثیری در اراده هامون برای عبور کردن از محدودیت‌ها و موانع پاندمی و رسیدن به هدفش نگذاشت. این شاید همان چیزی است که در خصوص تیم پناهندگان المپیک کاملا منحصر به فرد است. آن‌ها ورزشکاران سرسخت و بااراده‌ای هستند که دشواری‌های رقابت را در زندگی بیشتر از دیگران تحمل کرده‌اند.»

سال گذشته هامون برای تحقق رویای المپیکی خود مجبور شد در چند جبهه مبارزه کند.

هامون که در کنار برنامه‌های تمرینی خود به عنوان مامور تحویل و کارگر کارخانه کار کرده است، می‌گوید: «روزهای دشواری بود. گاهی حتی درآمد کافی برای تامین نیازهای خود نداشتیم و فقط از بورس المپیک استفاده می‌کردم.»

جواد نیز درست همانند هامون در ماههای گذشته تلاش‌های بی‌وقفه و خستگی ناپذیری را متحمل شد تا بتواند خود را به المپیک برساند.

رابی استین Robbie Stein دوست جواد که در محل تمرین هنرهای رزمی ترکیبی Tristar Gym à Montréal با یکدیگر آشنا شده‌اند، می‌گوید: «ما این روزها خوشحال هستیم. جواد خیلی زود به یکی از اعضای خانواده ورزشی ما تبدیل شد.»

رابی استین که در همه مراحل مهاجرت با جواد همراهی کرده است، افزود: «جواد برادر من است و من برای او هر کاری که لازم باشد می‌کنم.»

رابی استین در حالی که لبخند معنی داری بر لب دارد، می‌گوید: «نمی‌دانم در این باره چیزی گفته شده یا نه، اما من یهودی هستم.»

رابی افزود: «جواد فقط یک ورزشکار نیست. او سفیری است که حامل یک پیام است و در لباس ورزشی خود سدها و دیوارها را می‌شکند.»

به فاصله چند روز مانده تا مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک توکیو، جواد و هامون آماده می‌شوند تا با بزرگ‌ترین ورزشکاران رشته‌های خود مبارزه کنند.

هامون تاکید کرد: «تنها کار من رقابت کردن و تنها هدف من آوردن مدال است.»

برای جواد هم کسب مدال و قرار گرفتن روی سکوی المپیک یک رویای بزرگ است: «می‌دانم که مثل دیگران نتوانسته‌ام تمرین کنم اما من هم در این مسابقات شانس خودم را دارم. من تشنه مبارزه هستم و فقط به پیروزی فکر می‌کنم. کسی چه می‌داند، شاید یک روز بتوانم برای کانادا مدال بیاورم.»

منبع خبر

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

پرچمداران کانادا در افتتاحیه المپیک توکیو چه کسانی هستند؟

المپیک توکیو ۲۰۲۰ روز جمعه به طور رسمی آغاز می‌شود و پرچمداران کشور کانادا یک ورزشکار زن و یک ورزشکار مرد این کشور خواهند بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *