قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / جامعه / مدارس شبانه روزی و دغدغه های انسانی در کانادا
دعا خواندن اجباری کودکان
دعا خواندن اجباری کودکان در اجبار و وحشت

مدارس شبانه روزی و دغدغه های انسانی در کانادا

هرچند جاستین ترودو به درستی آزادی نسرین ستوده را خواستار می‌شود، هرچند که او همواره بر احقاق حقوق سرنشینان هواپیمای مسافربری اکراینی اصرار ورزیده و خواستار روشن شدن همهٔ زوایای این ماجراست، هرچند کانادا کشوری است که بیشترین توجه را به حقوق انسانی داشته است، اما نمی‌توان از نقض آشکار حقوق بشر در کانادا سخن نگفت، گرچه این انتقاد به کام بعضی‌ها خوش نیاید.

ماجرا روشن و واضح است. سیاستمداران بیش از آن‌که همچون برون، درون زیبایی داشته باشند، موجوداتی هستند که، در بهترین شرایط، می‌توان آن‌ها را دروغ‌گویانی با ظاهر و کلماتی زیبا تصور کرد، گرگانی در پوست بره. چه جاستین ترودو، چه باراک اوباما و چه جو بایدن. حساب افرادی مثل ترامپ که مشخص است.

وقتی با این پیش‌فرض به ماجرا نگاه می‌کنیم، شاید بتوانیم مسائل را عمیق‌تر درک کنیم، از مدارس شبانه‌روزی بومیان گرفته تا ناپدید شدن دختران و زنان بومی، از فشار اقتصادی بر بومیان گرفته تا عقیم کردن اجباری زنان. واقعاً عجیب نیست در کشوری که همواره در مسائل صلح پیش‌قدم است، چنین برخوردی با بومیان انجام می‌شود؟

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام

برخورد غیرانسانی با بومیان کانادا موارد بسیاری را در برمی‌گیرد. از همان روزی که اروپاییان به کانادا پا نهادند، مصائب بومیان به‌طور خواسته یا ناخواسته شروع شد. اروپاییان تمامیت‌خواه نمی‌خواستند حقوق مالکیت بومیان را به رسمیت بشمارند و بومیان هم نمی‌خواستند سرزمین مادری‌شان را رها کنند. نتیجهٔ این تنش جنگ‌های خونباری بود که اغلب کشتگان در اردوی بومیان بودند.

بخشی از مرگ و میر بومیان هم ناخواسته بوده است، آنجایی که اروپاییان بیماری‌های جدیدی به کانادا آوردند و، چون بدن بومیان به این بیماری‌ها عادت نداشت، افراد بسیاری جان دادند.

ماجرا همین‌طور ادامه داشت تا زمانی که کانادایی‌ها به ظاهر حقوق بومیان را پذیرفتند و البته در گذر زمان کمی هم با آن‌ها قاطی شدند. اما در روزهایی که همه چیز در حال عادی شدن بود، هیولایی در حال شکل گرفتن در بستر جامعه بود که دُم خروس آن سال‌ها بعد بیرون زد: مدارس شبانه‌روزی دینی در کانادا.

استفن هارپر دولت فدرال
استفن هارپر به نمایندگی از دولت فدرال عذرخواهی رسمی را امضا و خطابه‌ی مربوطه را قرائت می‌کند (پس از این اتفاق براساس رای دادگاه به بخشی از بازماندگان این مدارس مبلغی به عنوان خسارت پرداخت شد؛ گرچه بسیاری از افراد محق با ترفندهای گوناگون از فهرست واجدان شرایط حذف شدند و بسیاری دیگر نیز دریافت پول را نپذیرفتند).

نخستین مدارس شبانه‌روزی دینی در دههٔ ۱۸۸۰ با هدف هماهنگ کردن بومیان کانادا با فرهنگ اروپایی آغاز به کار کرد. دولت بودجهٔ مدارس را تأمین می‌کرد، اما ادارهٔ آن‌ها به عهدهٔ کلیسا بود. حتی هماهنگی‌هایی هم با رهبران بومیان انجام شده بود و آن‌ها امیدوار بودند که بچه‌ها بتوانند مهارت‌های جدید بیاموزند و یاد بگیرند چگونه با جامعهٔ جدید خو کنند.

تا سال ۱۹۹۶ که آخرین مدرسهٔ شبانه‌روزی در کانادا بسته شد، حدود ۱۵۰ هزار کودک بومی، شامل اقوام اولیه، اینویت‌ها و متی‌ها (First Nations, Inuits and Metis)، در این مدارس به سر برده بودند. در این میان، دست‌کم ۶ هزار بچه به دلایل گوناگون جان خود را از دست دادند و بقیه هم، هرچند زنده ماندند، اما رنج آن روزها را از یاد نبردند.

بچه‌ها در این مدارس از خانواده و محیط زندگی‌شان جدا می‌شدند و نباید به زبان بومی خود حرف می‌زدند. حتی وقتی می‌خواستند به یکی از اعضای خانواده خود نامه بنویسند، باید به «زبان سفیدها» می‌نوشتند نه به زبان بومی خود. هم‌چنین برای یک‌دست کردن آن‌ها، موهایشان را از ته می‌تراشیدند، لباس‌های بومی‌شان را ازشان می‌گرفتند و به آن‌ها لباس متحدالشکل می‌دادند. همهٔ بچه‌ها باید مسیحی می‌شدند و اسم مسیحی می‌داشتند. گزارش‌های متعددی هم از تجاوز به کودکان دختر و پسر وجود دارد.

به دلیل اعتراض‌های گسترده، بسته شدن این مدارس از سال ۱۹۸۶ آغاز شد و در سال ۱۹۹۶، آخرین مدرسهٔ شبانه‌روزی دینی بسته شد. یعنی در روزهای نخست‌وزیری فردی همچون پی‌یر ترودو، این مدرسه‌ها وجود داشته‌اند و فعالیت می‌کرده‌اند.

بیشتر بخوانید:

باز هم به جلوتر می‌آییم. در سال ۲۰۱۴، جسد دختر ۱۵ ساله‌ای به نام تینا فونتان (Tina Fontaine) در رودخانهٔ سرخ (Red River) در وینیپگ منیتوبا پیدا شد که مرگ مشکوکی داشت. اما او تنها دختری نبود که به چنین سرنوشتی دچار شد. در گزارشی ملی مفصلی که در ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد آمده که قتل و ناپدید شدن زنان و دختران بومی در چند دههٔ اخیر در کانادا چنان زیاد بوده که می‌توان آن را نسل‌کشی مردمان بومی بر اساس نژادشان دانست.

در سال ۲۰۱۹، گزارش دیگری جامعه را به شوک فرو برد. در مناطقی از کانادا، همچون استان ساسکچوان، زنان بومی را بدون اطلاع آن‌ها عقیم می‌کردند. به شهادت افرادی که نظرشان در گزارش تحقیقی منعکس شده، بسیاری از زنان عقیم‌شده نمی‌دانسته‌اند که جلوگیری از بارداری با روش بستن لوله‌های رحم همیشگی و غیرقابل‌بازگشت است.

برای آن‌که بدانیم ماجرای مدارس شبانه‌روزی دینی تمام نشده، کافی است به کتاب‌ها و گزارش‌های تانیا تالاگا (Tanya Talaga) نگاهی بیندازیم. او در کتاب‌هایش از کودکان بومی می‌گوید که به دلیل بی‌توجهی در بیمارستان‌ها می‌میرند، در مسیر بسیار طولانی مدرسه تا خانه جان‌شان را از دست می‌دهند و درنهایت اگر زنده ماندند، حجم مشکلات‌شان آن‌قدر زیاد است که به سمت اعتیاد خواهند رفت یا خودشان را خواهند کشت.

مشکل بومیان کانادا هنوز زنده است، همچنان که بسیاری دیگر از مسائل نژادی، قومی و مذهبی هنوز زنده هستند.

نویسنده: سجاد صاحبان‌زند

من یک عکاس و روزنامه‌نگار حرفه‌ای هستم. تحصیلاتم را در عرصه سینما ( تولید فیلم- کارشناسی) در دانشکده صدا و سیما گذرانده‌ام. همچنین در کالج داسون مونترال عکاسی حرفه‌ای (DEC) خوانده‌ام. با نشریات بسیاری در ایران کار کرده‌ام که از جمله آن‌ها می‌توانم به چلچراغ، روزنامه شرق، خبرگزاری مهر، همشهری و خبرگزاری کتاب ایران اشاره کنم. سه کتاب منتشر کرده‌ام. هم اکنون مفتخرم که بخشی از خانواده هفته هستم.

مطلب پیشنهادی:

تست سریع کووید

۱۰۰هزار تست تشخیص سریع کووید۱۹ به انتاریو رسید

انتاریو ۱۰۰هزار تست سریع کووید۱۹ دریافت کرد، کبک فعلا باید منتظر بماند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *