قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / جامعه / کرونا و مشکلات افزوده زنان مهاجر افغان در ایران؛ گزارشی از تهران
ویروس کرونا و اوضاع مهاجران

کرونا و مشکلات افزوده زنان مهاجر افغان در ایران؛ گزارشی از تهران

نویده احمدی |

شیوع ویروس کرونا تاثیر فروانی برزندگی مردم جهان گذاشته است اما این تاثیر در طبقات مختلف اجتماعی متفاوت است. شیوع کووید۱۹ زندگی برای مهاجران افغانستان در ایران را سخت‌تر از پیش کرده است، همان گروه اجتماعی که پیش از این هم از حداقل‌های حقوق شهروندی برخودار نبودند. نداشتن بیمه، عدم حمایت از طرف نهادهای دولتی و حتی حمایت حداقلی سفارت افغانستان از مشکلات عمده مهاجران است. بحران‌ کووید۱۹ زندگی زنان مهاجر را تحت فشار بیشتری قرار داده است و با قرنطینه شدن، زمینه خشونت برای آنها چندین برابر شده از سوی دیگر مشاغل خانگی برای بسیاری از زنان افغان عملا تعطیل شده است. گفت‌وگوهای زیر درد و دل‌های زنان مهاجر است که از پیامدهای بحران کرونا‌‌ در زندگی شخصی‌شان می‌‌گویند.

Aviron
Aviron

 

معصومه شش ماه‌‌ می‌‌شود که به همراه همسر و دو فرزندش به ایران آمده. او‌‌ می‌‌گوید: «شرایط‌مان بسیار سخت است. به تازگی خانه گرفتیم و کلی قرض کردیم. دوماه است که همسرم بیکار است. کرایه خانه‌مان هم زیاد است. دو کودک خردسال دارم. به امید بهتر شدن زندگی به ایران آمدیم ،اما وضعیتمان الان بدتر شده است. دائم‌‌ می‌‌ترسم که کرونا بگیریم و این ترس مرا اذیت‌‌ می‌‌کند. اگر مریض شویم مدارکی نداریم و بیمارستان ما را قبول نمی‌کند.»

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام

این روزها که مدارس تعطیل است و دانش آموزان از طریق دنیای مجازی با معلم‌های خود در ارتباط هستند، پیگیری این موضوع روی دوش زنان است و زنان مهاجر هم از این قاعده مستثنی نیستند. لیلا که دو فرزند دبستانی دارد‌‌ می‌‌گوید: «همسرم دو ماه است که بیکار شده و شرایط اقتصادی خوبی نداریم. وقتی درگیر خرج خرد و خوراک هستیم، دیگر به فکر خریدن بسته اینترنتی نیستیم. از طرف دیگر دخترانم از درس‌هایشان عقب‌‌ می‌‌افتند و من مجبور هستم که آنها را به خانه همسایه بفرستم تا از تکالیفشان مطلع شوند. همسرم در مولوی باربری‌‌ می‌‌کند. ما پس‌اندازی نداریم که بخواهیم در این دوران آن را خرج کنیم. همسرم مدام فکر‌‌ می‌‌کند و این روزها که در خانه است بیشتر به من گیر‌‌ می‌‌دهد. اگر مشکل اقتصادی نداشتیم، فشار کم‌تری روی من بود.»

گسترش انتشار ویروس‌ کرونا در ایران با ایام عید نوروز همزمان شد. بسیاری از مردم روی درآمد حاصل از این ماه برای خود برنامه‌ریزی کرده بودند. نسرین از بیکاری همسرش ناراحت است. همسر او در شب سال نو به همشهریان خود کمک‌‌ می‌‌کرده اما امسال نتوانسته است که دست کسی را بگیرد. او‌‌ می‌‌گوید: «بیماری کرونا باعث شد که تمام برنامه زندگی‌مان بهم بخورد و همسرم بیکار شد. خوشبختانه ما پس‌انداز داریم اما من نگران همشهری‌های خود هستم که شرایط سختی دارند. همسرم مدام کلافه است و بهانه‌گیری‌‌ می‌‌کند و دائم با من جر و بحث‌‌ می‌‌کند. این روزها دعوا و بحث زیاد داریم. دعا‌‌ می‌‌کنم این بیماری زودتر از بین برود.»

بیشتر بخوانید:

زحل دانشجو زبان انگلیسی است،‌‌ می‌‌گوید: «پدرم مریض است و توان کار کردن ندارد. تنها برادرم است که در کفاشی کار‌‌ می‌‌کند اما حالا او نیز بیکار شده است و ما برای گذراندن زندگی قرض‌‌ می‌‌کنیم. شرایط برای مهاجرها چندین برابر از قبل سخت شده است. من چند شاگرد خصوصی داشتم که به آنها زبان درس‌‌ می‌‌دادم که متاسفانه در شرایط فعلی نمی‌توانم تدریس کنم و حالا درآمدی ندارم، دوسوم از شهریه این ترمم را پرداخت نکردم و نگران آینده ام هستم.»

این روزها قیمت مواد ضدعفونی کننده و ماسک افزایش پیدا کرده است و مهاجران که معمولا از اقشار کم درآمد جامعه هستند، قادر به خریدن آن نیستند. مهاجری که درآمدی ندارد اولویت اولش تامین نیازهای روزمره زندگی است. در کشورهای دیگر که مهاجرپذیر هستند از مهاجران حمایت‌‌ می‌‌کنند و دسترسی مهاجران به خدامات بهداشتی همانند شهروندان دیگر است ولی در ایران مثل همیشه مهاجران با محدودیت مواجه هستند. نازی‌‌ می‌‌گوید: «پدرم کارگر روزمزد است. من سرما خورده بودم و برایم سخت بود که هزینه ویزیت دکتر بدهم و حالم به شدت وخیم بود. از یک طرف‌‌ می‌‌ترسیدم که بدون ماسک و دستکش به دکتر بروم و از طرف دیگر دغدغه‌ام پول ویزیت و دارویم بود. پول یک دانه ماسک به اندازه ویزیت دکتر بود.»

راضیه از تجربه‌اش‌‌ می‌‌گوید: «دکتر برایم تست کرونا نوشت و گفت که چون مهاجر هستید هزینه آن یک میلیون تومان‌‌ می‌‌شود. همسر من کارگر است و این هزینه برایمان زیاد بود، من کلی حرص و جوش خوردم اگر من مبتلا باشم فرزندانم هم مبتلا‌‌ می‌‌شوند. درست است که مهاجر هستیم اما ما انسانیم.»

کیانوش جهان‌پور، سخنگوی وزارت بهداشت ایران در فروردین 99 اعلام کرد که اتباع خارجی که بیمه داشته باشند، هم‌چون ایرانیان تنها 10 درصد هزینه درمان را پرداخت خواهند کرد و تست کرونا و پی‌سی‌آر برای آن‌ها رایگان است، اما خدمات، دارو و تجهیزات مورد استفاده برای بیماران کرونا با دیگر بیماران تفاوت ندارد. این درحالی است که بسیاری از مهاجران در ایران فاقد بیمه هستند.

با آمدن کرونا بسیاری از کسب و کارهای خانگی کوچک تعطیل شده است. زنان مهاجر اغلب در خانه کارهای مختلفی انجام‌‌ می‌‌دهند و درآمدی هرچند ناچیز دارند اما حالا این درآمد به صفر رسیده است.

آمنه دختر مهاجری است که در خانه دست‌بند‌‌ می‌‌بافد و حالا دیگر از کارش خبری نیست. او حالا درآمدی ندارد و استرسش این روزها دو چندان شده است. از نظر او کرونا، مشکلات زنان را بدتر کرده است و زنان را تحت فشار قرار داده و از آینده هراس دارند. سمیه برای آرایشگاه مو درست‌‌ می‌‌کند او‌‌ می‌‌گوید: «این روزها آرایشگاه‌ها بسته شده است. هرسال شب عید، کارم رونق‌‌ می‌‌گرفت و درآمد خوبی داشتم اما حالا دیگر از آرایشگاه‌ها سفارش نمی‌گیرم. همه در حالت نامشخصی هستیم و نمی‌دانیم که چه در انتظارمان هست. زنان مرکز خانه هستند و این روزها بیشترین سختی را‌‌ می‌‌کشند.»

بسیاری از مهاجران افغان کارگر روزمزد هستند. کارگرانی که هزینه روزانه زندگی‌شان وابسته به درآمد روزانه آنها است و اگر نتوانند کار کنند زندگی برایشان طاقت فرسا‌‌ می‌‌شود. این کارگران فشار خود را روی زنان و بچه‌ها خالی‌‌ می‌‌کنند چون زن‌ها تنها مرکز قدرت آنها در دنیا هستند. فاطمه از تغییر رفتار همسرش در روزهای کرونایی‌‌ می‌‌گوید: «چند روز پیش صاحب‌خانه به همسرم زنگ زد و کرایه خانه‌اش را خواست اما همسرم از او مهلت خواست و او قبول نکرد. این روزها مردها کلافه هستند و بهانه‌گیری‌‌ می‌‌کنند و به هرچیزی گیر‌‌ می‌‌دهند و سر چیزهای الکی جنگ و دعوا راه‌‌ می‌‌اندازند و کار به کتک‌کاری هم‌‌ می‌‌کشد. وقتی مشکلی پیش‌‌ می‌‌آید همیشه زن‌ها بیشتر از مردها تحت فشار قرار‌‌ می‌‌گیرند. همه در خانه هستند و من هستم که سعی‌‌ می‌‌کنم شرایط را آرام کنم. مشکلات در این روزهای کرونایی یکی دوتا نیست. کاش حداقل‌‌ می‌‌توانستیم ازجایی وام بگیریم این طوری فشار کمتری رویمان بود.»

مهاجران افغان از اقلیت‌هایی هستند که در شرایط بحران همواره آسیب بیشتری‌‌ می‌‌بینند و تاثیر این آسیب بر زنان مهاجر بیشتر است. آنچه که پیداست این قشر از جامعه از سوی هیچ نهاد دولتی جامعه میزبان و چه دولت افغانستان و چه سازمان ملل و جامعه جهانی حمایتی نمی‌شوند. سه میلیون مهاجر افغانستانی گویی از یاد رفته‌اند. آیا بعد از چهل سال زندگی در ایران، قرار است همچنان نادیده گرفته شوند؟ آیا بعد از چهل سال زندگی در ایران نباید از حقوق شهروندی برخوردار باشند؟ زبان و فرهنگ مشترک محلی برای پیوند خوردن دو ملت است چرا این همه اشتراک فراموش شده است؟

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

اریک ژیرار

اختصاص بودجه ۲.۳میلیارد دلاری به حمل و نقل عمومی در کبک

کبک ۲.۳میلیارد دلار به بخش حمل‌ونقل عمومی اختصاص داد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *