قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / باهمستان افغان و ایرانی در کانادا / اخبار مونترال / فیلم‌ساز ایرانی‌-مونترآلی در اولین اثرش «آوا» سیاست را به کناری نهاده است
فیلم ساز ایرانی - مونترالی

فیلم‌ساز ایرانی‌-مونترآلی در اولین اثرش «آوا» سیاست را به کناری نهاده است

صدف فروغی می‌گوید امیدوار است تماشاگران با تماشای این فیلم، دیدشان بازتر شود، «اگر به قصه‌های همدیگر گوش دهیم، به هم نزدیک‌تر می‌شویم. آن‌وقت، شاید مردم دیگر حس نکنند که ایران خیلی دور یا خیلی بد است.»

به گزارش هفته و به نقل از Montreal Gazette، صدف فروغی بعد از ظهر پنج‌‌شنبه‌ی گذشته 26 آوریل، وقتی در کافه‌ی قبله‌ی هنر سینمای شهرمان، سینماتک کبک نشسته بود، جایی که قرار بود فردایش افتتاحیه‌ی فیلمش «آوا» باشد، انگار در خانه باشد، راحت بود.

این فیلم‌ساز ایرانی-مونترآلی که حدود شش دهه این‌جا زندگی کرده است می‌گوید: «آوا برای من بیشتر یک فیلم مستقل است.» به معنی واقعی کلمه هم آوا فیلمی مستقل است، چون از هیچ آژانس سرمایه‌گذاری کانادایی کمکی دریافت نکرده است. فیلم که با بازیگران بومی و بودجه‌ای محدود در ایران فیلم‌برداری شده است، داستان زندگی دختر نوجوانی است که فیلم نام خود را از نام وی گرفته است؛ دختری که تمام حرکاتش به شکلی فزاینده توسط والدین، مدرسه و انگار کل جامعه کنترل و محدود می‌شود.

با وجود محدودیت‌های ابزاری، آوا به موفقیت‌های زیادی دست پیدا کرده است: در ماه سپتامبر برنده‌ی جایزه‌ی فدراسیون بین المللی منتقدان فیلم (FIPRESCI) و تقدیر شده در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم تورونتو (TIFF) شد، و اخیرا به عنوان بهترین فیلم اول در جوایز سینمایی کانادا دست یافت. بهار نوحیان بازیگر نقش مادر آوا هم به جایزه‌ی بهترین بازیگر مکمل زن دست یافت.

نوحیان با اصرار برگزارکنندگان جایزه‌ی سینمایی کانادا (CSA) شخصا برای نخستین بار به کانادا آمده بود تا جایزه‌ی خود را دریافت کند. فروغی می‌گوید: «آن‌ها گفتند که او باید بیاید، او هم برای هفت روز به این‌جا آمد. خیلی خوشش آمده بود. آن‌قدر از همه‌چیز جا خورده بود که نمی‌توانست صحبت کند.»

بازیگر اصلی فیلم و تازه‌وارد تاثیرگذار، ماهور جباری هم دعوت بود، ولی باید در ایران می‌ماند تا کنکورش را بدهد؛ که یادآور یکی از صحنه‌های اوج فیلم است.

جباری و شایسته سجادی (که نقش ملودی، دوست صمیمی آوا را در فیلم بازی می‌کند)، در ماه سپتامبر، وقتی با عدم صدور ویزا توسط سفارت ایران در ترکیه، شانس حضور در جشنواره‌ی فیلم تورونتو را از دست می‌دادند، به سرخط خبرها راه یافتند؛ مشکلی که فروغی با دیپلماسی عالی برطرف کرد.

انتخاب با دقت کلمات، یک عاذت ایرانی‌ است، به خصوص فیلم‌سازان ایرانی، مثلا جعفر پناهی که به رغم ممنوعیت از ساخت فیلم، با ساخت  «این یک فیلم نیست» تلاش در عبور از سد فوق حساس سانسور در کشور داشت.

فروغی که باید پیش از شروع فیلم‌برداری برای فیلمنامه‌اش مجوز می‌گرفت، به نظر می‌رسد همان شیوه‌ای را دنبال کرده است که اصغر فرهادی برنده‌ی اسکار در پیش می‌گرفت: خلق شاهکار با آن‌چه نمی‌گویند، به جای آن‌چه که می‌گویند.

فروغی می‌گوید: «فیلم من با قرار گرفتن در چهارچوب‌ها و احترام به آن‌چه دولت ایران اجازه می‌داد ساخته شد. این یک قصه‌ی خانوادگی است. من به هیچ وجه نمی‌خواستم به موضوع بیشتری بپردازم.»

با این وجود، در کمال شگفتی و با هیجانی که به آهستگی رخ می‌نماید، آوا سخن می‌گوید. هفته‌ی گذشته، با افتتاح نمایش فیلم در نیویورک، تایمز آن را  «قطاری به دقت فیلم‌برداری شده که که صاف دارد به سمت یک دیوار آجری می‌رود» توصیف کرد. در این یادداشت همچنین آمده است: «فیلم با مکالمه‌هایی که در آن خشونت و عصبیت به شدت کنترل شده است، احساساتش را قطره قطره رها می‌کند و ضرباهنگش را حفظ می‌کند.»

برای فروغ این داستانی بود که زمانی طولانی با او بود و فقط منتظر تعریف شدن بود،  «بعضی داستان‌ها در شما پنهان می‌شوند، و بعد خودشان بیرون می‌آیند. همه‌ی ما تحت تاثیر کودکی و نوجوانی‌مان هستیم، تحت تاثیر چیزهایی که برای همیشه به ما شکل داده‌اند.»

همین که با تماشای فیلم، تماشاگران چیزهایی درباره‌ی ایران به دست بیاورند، او راضی است. ولی آن‌چه واقعا بیش از همه چیز دوست دارد این است که مردم بفهمند ایرانیان علی‌رغم واقعیت کاملا متفاوت سیاسی دولت‌شان، مثل مردم هر جای دیگر دنیا هستند.

وی می‌گوید: «من آوا را ساختم تا داستانی بر پایه‌ی زندگی خودم را تعریف کنم، دیدگاهی را که نسبت به جهان در آن زمان داشتم. چیزی تغییر نکرده است. زنان برای سال‌ها، سختی‌های بسیاری کشیده‌اند و وظیفه‌ی ما است که از آن صحبت کنیم. شاید در ایران اوضاع کمی هم بدتر است. وقتی شما یک اتم را تحت فشار قرار می‌دهید، تغییر شکل می‌دهد، دفرمه می‌شود. جامعه‌ی ایران در این زمان دفرمه شده است. کمی مریض‌احوال است‌؛ این یک چیز بد و منفی نیست، فقط باید درمانش کرد… زنان در ایران با زنان دیگر متفاوت نیستند. آن‌ها هم همان مشکلات را دارند. اگر بنشینیم و به قصه‌های هم گوش بدهیم، به هم نزدیک‌تر می‌شویم. آن‌وقت شاید مردم دیگر حس نکنند که ایران خیلی دور یا خیلی بد است.»

چیزی که کمی غیرمعمول به نظر می‌رسد این است که آوا فقط با زیرنویس انگلیسی اکران می‌شود و فروغی دسترسی به ابزارهای لازم برای تهیه‌ی نسخه‌ی با زیرنویس فرانسه را نداشت.

در فرآیند جستجوی سرمایه برای دومین اثرش هم، که درباره‌ی رابطه‌ی یک مادر ایرانی با پسر همجنس‌گرایش است، فروغی چندان امیدوار نیست که این بار اتفاق خاصی بیفتد،  «فکر کنم به خرج خودم بسازمش. از یکی از دوستانم شنیدم که SODEC (آژانس دولتی سرمایه‌گذاری سینما) مرا به عنوان تهیه‌کننده به رسمیت نمی‌شناسد. خیلی تعجب کردم، چون از دسامبر 2009 کمپانی خودم را دارم.»

او اضافه می‌کند: «فکر نکنم کارم با آژانس تله‌فیلم پیش برود؛ چون فیلم به زبان فارسی است و آن‌ها می‌خواهند فیلم‌ها حتما به انگلیسی یا فرانسه باشند.»

نتیجه هر چه باشد، آدم احساس می‌کند مثل شخصیت مصمم آوا در فیلم، فروغی تسلیم نمی‌شود و به ساخت فیلم‌های شگرف و تحسین‌برانگیزش، با شرایط خودش ادامه می‌دهد.

آوا از روز جمعه 28 آوریل به زبان فارسی و با زیرنویس انگلیسی در سینماتک کبک به نمایش در می‌آید. برای اطلاعات بیشتر به سایت زیر مراجعه کنید:

cinematheque.qc.ca

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

مهاجرت به کانادا

پناهجویان بی‌پناه در کانادا؛ نگاهی به وضعیت دگرباشانِ پناهجو

خانم مختار‌‌‌ می‌گوید‌‌‌: طی تقریبا دو سال و نیم حضورمان در کانادا تا کنون نوزده بار مجبور به نقل مکان شده ایم‌‌‌...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *