قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / ادبیات / تهی از سرشاری، سروده‌ای از منوچهر کوهن
طبیعت هفته مونترال کانادا

تهی از سرشاری، سروده‌ای از منوچهر کوهن

بخش «خوانندگان» هفته متعلق به خوانندگان است. تنها محدودیت انتشار مطالب در این صفحه قوانین کاناداست. سلیقه سردبیر و دست‌اندرکاران هفته در انتشار مطالب در این بخش تأثیری ندارد.

 

منوچهر کوهن |

۱. تهی از سرشاری

لبالب از هستی‌ام

بر لبه پرتگاه نیستی

سرشار از تهی بودنم

و لبریز امواج زندگی

 

هستی سرشار و نیستی مطلق

بر فراز قله یا قعر دره

دو سوی سکه من

و من روانه به‌سوی لبه سکه هستی‌ام

 

دریا شده‌ام پر از موج

سرشار موجم و سبزم

لبالب آب و آبی‌ها

آسمان شده‌ام پر از ابرهای رها و بی‌مرز

دیدگانم پر از ترنم سکوت لحظه‌هاست

و نت‌های آبی و قرمز

عشق و زندگی

مرگ و سکون

در دمی مردن

و در آنی به اوج پوئیدن

پر از زیبایی خاک

و خاکدانی خالی شده‌ام

 

من این گونه‌ام

ضرب اضداد

تهی از سرشاری

پر از نیستی

و لبریز هستی…

لاهویا— کالیفرنیا

Aviron

۲. تو بگشودی، زنجیر از پای دلم (بخش اول خلاصه یک شعر بلند)

(تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون

کجا به کوی حقیقت گذر توانی کرد؟) حافظ

                                                                                                                                                                                                                                               

تو بگشودی، زنجیر از پای دلم

برهاندی تو مرا

 

من اسیر شب و روز

شب و روز گذران

من همه در بند طبیعت بودم

 

تو به جانم خواندی:

زندگی، نیست گذار شب و روز

زندگی، جوشش عاطفه‌هاست

منطق ما، دل ماست

زندگی، معجزه یک آن است

در حوصله فرسودن عمر

شعله‌ور سدری،

در وادی ایمن

نفس تلخ افعی مرگ،

در سراب تن

 

مرزها را تو بگشودی

و من اکنون در رؤیاها غوطه ورم

درِ زندانِ عقل سترون را

تو شکستی

 

تو به من فهماندی: گر من و تو ما بشویم

سدها… مرزها… همه نابود شوند

قلعه و اَرگ، و حصار

مذهب و دین،

عقل و حکمت،

همگی، محمل عشق شوند

 

تو با جانت خواندی:

عشق، پیدا و نهان….. چون آب است

گاه، خفته در خواب زمین

گاه؛ سیلاب است

زندگانی، چون دریاست،

ما چونان موج

موج هرگز از جنبش نمی‌ماند باز

 

تو به من آموختی:

در لحظهٔ وصل… باید از خویش برید

تا به ادراکی ناب رسید

 

من، به جادویِ غم عشقِ تو

دل و دین باخته دیدم

جهان حوصله‌ای، قفس و قافیه‌ای، تنگ است

هر کلامی که به بایدها می‌پیوندد

رنگ نیرنگ است

                                   

رنگ نیرنگ … بی‌اثر است

بی‌ثمر و میراست …

بیشتر بخوانید:

منوچهر کوهن

نویسنده: هفته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *