قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / دیدگاه / خوانندگان / همراهی سیاستمداران جنگ‌طلب با رسانه‌های دروغگو
خوانندگان هفته

همراهی سیاستمداران جنگ‌طلب با رسانه‌های دروغگو

بخش «خوانندگان» هفته متعلق به خوانندگان است. تنها محدودیت انتشار مطالب در این صفحه قوانین کاناداست. سلیقه سردبیر و دست‌اندرکاران هفته در انتشار مطالب در این بخش تأثیری ندارد.

شایسته الهامی |

یادمان باشد، شکستن تخم مرغ از خارج پایان یک زندگی اما شکستن از داخل آغاز یک زندگی است

اخیرا بعد از حادثه وحشتناک سقوط هواپیمای اوکراین، در میان روزنامه‌‌های قدیمی به دو صفحه روزنامه مترو به تاریخ چهارم آوریل یعنی هفت ماه بعد از یازده سپتامبر 2001 برخوردم. عنوان مقاله مذکور این بود: «آیا رسانه‌ها اطلاعات گمراه کننده به مردم می‌دهند؟» در این مقاله نویسنده و ژورنالیست فرانسوی Thierry Meyssan  بطور خستگی‌ناپذیری در مصاحبه‌های خود اعلام می‌کند که هواپیمائی روی پنتاگون سقوط نکرده است. این تبلیغات برای من مشخص نیست و این دروغی است که توسط رسانه‌ها منتشر می‌شود. او در کتاب خود یازده سپتامبر را توطئه و می‌گوید: ماشین دروغ روغن‌کاری شده، باید مشخص شود که هدف چیست؟

او تاکید می‌کند که یازده سپتامبر توسط شرکت‌های مجتمع نظامی، صنعتی رهبری شده و از نقش رییس‌جمهور به عنوان یک عروسک متحرک و قابل ترحم و از نقش بن‌لادن فردی که برای سازمان سیا کار می‌کند، صحبت می‌کند. تمام این برنامه‌ها را ریاکاری و پوشاندن واقعیت برای مردم قلمداد، و سیاستمداران آمریکا را به «دروغگویی» متهم می‌کند.

فرد دیگر Claude Martin  استاد دانشگاه مونترال است. او در مصاحبه با خبرنگار مترو می‌گوید: «اولین قربانی جنگ واقعیت است» مارتن وضعیت متشنج فعلی را به بازیکنان ورزش نیزه بازی تشبیه می‌کند. هر بازیگری از اکیپ خود دفاع می‌کند ولی وقتی در زمان بازی با خطر مرگ روبرو می‌شود دروغ می‌گوید.

Aviron
Aviron

 

او به جنگ ویتنام اشاره می‌کند که چطور دولت آمریکا مردم را تحت نفوذ خود و در انحصار خود گرفته بود. به جنگ خلیج (فارس) و داستان دختر کوچک کویتی که اشک‌هایش از رفتار بد سربازان صدام حسین در تلویزیون‌ها جاری می‌شد اشاره می‌کند، و اینکه بعد از تحقیق معلوم شد که این دختر کوچک، دختر سفیر کویت در سازمان ملل بوده است.

مارتن که با تییری میسان آشنایی ندارد در ادامه مصاحبه می‌گوید: تمام اطلاعات قابل تردید است. ماجرای یازده سپتامبر توسط هواداران دولت آمریکا شکل گرفته و رهبری می‌شود.

ولادیمیر ولکوف هم در کتاب خود با نام «داستان کوچک اطلاعات غلط » با اشاره به داستان اشک‌های دختر کوچک کویتی نقل قول می‌کند «آژانس هیل و نولتون پشت این دختر کویتی و آژانس «رودور فین» بدون وقفه پشت برنامه‌های جمهوری کرووات و جمهوری بوسنی و هرزگوین و کوزوو کار کرده است.

تاریخ بیست ساله اخیر نشان می‌دهد که در این مدت آمریکا و شرکای جنگی‌اش توانست با همان سیاست، بیشتر قسمت‌های خاورمیانه را به خاک و خون کشیده و در این ویران کردن طوری ماهرانه دروغ بگوید که مخالفین حکومت‌های این کشورها را باخود همراه سازد و بدون کوچکترین مانعی به ویران کردن کشورهایشان بپردازد. در این میان صدای جنگ‌طلبان شنیده نشد و ما دیدیم که سر عراق چه آمد. زمانیکه مجسمه صدام را انداختند چه هلهله کردند و فکر کردند قرار است از این به‌بعد عراق به مدینه فاضله تبدیل بشود.

دیدیم که بر سر مردم لیبی بخاطر همراه کردن مخالفین قذافی چه می‌رود و این روزها شاهد هستیم که درحالیکه جوان‌های لیبی در بازارها برای بردگی بفروش می‌روند و یا روزانه ده‌ها نفر در دریاها غرق می‌شوند عده ای کرکس‌وار جمع شده و سر غنایم جنگی چانه می‌زنند.

دو روز پیش پومپئو گفته است: «مردم لیبی خودشان مسئول تغییر وضعیت خود هستند!! «بیاد بیاوریم که بعد از تجاوز به قذافی با چاقو و کشتن او، هیلاری با چه خنده‌های هیستریک گفت: «ما آمدیم، ما دیدیم، او مرد».

اما در مورد سوریه، مردم آن کشور بعد از وارد کردن داعشیان توسط هیلاری و ایجاد جنگ خیلی دیر به صرافت افتادند. پشت تمام تبلیغات «دیکتاتوری بشار اسد و تغییر رژیم» مسئله جایگزین کردن داعشیان با اسد است. همان کاری که در لیبی انجام شد.  طبق مصاحبه ژنرال وسلی کلارک رییس سابق سیا سال 2007 قرار بود به هفت کشور حمله شود و آخری ایران بود.

بعد از آن راهپیمایی عظیم در شهرهای ایران، چهارشنبه هشتم ژانویه ایران برای انتقام‌جویی 22 موشک به پایگاه عین الاسد محل سربازان آمریکایی در عراق شلیک می‌کند. شش ساعت بعد یک هواپیمای مسافربری اوکراینی حامل 176 مسافر، بلافاصله بعد از بلند شدن سقوط می‌کند. همه چیز عوض می‌شود. ورق برمی‌گردد. موقعیت خوبی که برای ایران بوجود آمده بود به ضرر ایران تغییر می‌کند. با تبلیغات رسانه‌ها بخصوص رسانه‌‌های کانادایی بلافاصله آن حادثه به رژیم ایران نسبت داده می‌شود و ادعا می‌شود که این کار رژیم ایران است.

آیا این نوعی ایجاد جو ضد رژیم و قربانی نشان دادن مردم ایران نیست تا آنرا توجیهی برای «تغییر رژیم» به شیوه آمریکایی کرده و همان بلایی که سر مردم لیبی و سوریه آوردند، سر مردم ایران هم بیاورند.

جو فعلی آمریکا جنگ جدیدی را نمی‌پذیرد. دو سوم مردم شدیدا مخالف جنگ هستند. یکی از دلایل روی کار آمدن ترامپ هم قول‌های او برای بیرون آمدن از خاورمیانه بود. البته هر دفعه خواست که نیروها را بیرون بکشد جنگ‌طلبان پشت سرش مخالفت کردند علاوه بر آن او را وادار کردند که نیروهای بیشتر بفرستد. او هم بخاطر خودشیفتگی و با هدف باجگیری هر روز بیشتر و بیشتر در این تله گرفتار می‌شود. بنظر می‌رسد پوست خربزه زیر پای او قرار دادند تا او را وادار به جنگ جدیدی بکنند. البته کارهای او تا امروز فقط برای تحریک ایران به شروع بوده است. آمریکا تمام این جنگ‌ها را با کمک متحدین زیردست خود انجام داده است.

بیشتر بخوانید:

جاستین تردو بلافاصله بعد از این فاجعه و بدون  تحقیق در تلویزیون‌ها ظاهر شد و سقوط هواپیما را عمدی و به دولت ایران نسبت داد. مسلم است که برای پنهان کردن مشکلات دولت اقلیت و کسر بودجه 6/26 میلیارد دلاری در حالیکه در سال‌های گذشته قول از بین بردن کسر بودجه را داده بود، باید وضعیتی پیش بیاید تا تمام مشکلات از جمله دو مشکل بالا در پشت این خبر وحشتناک پنهان بشود. بهره‌برداری از این وضعیت آیا نوعی ریاکاری و فریبکاری نیست؟ او با شرکت در مراسم عزاداری و عکس گرفتن با صاحبان عزا سعی می‌کند با درخواست‌های غیرقانونی، ایرانی‌ها را در پشت ایده «تغییر رژیم» جمع کند. او آمرانه دستور می‌دهد که باید بلافاصله غرامت پرداخت شود. باید جعبه سیاه به فرانسه فرستاده بشود. یا 25 هزار دلار برای هر کشته شده می‌دهد، مسلما از جیب مالیات‌دهندگان.

  1. در مورد پرداخت غرامت، گویا حتی نمی‌خواهد قوانین را هم رعایت کند. پرداخت غرامت مدت‌ها طول می‌کشد و باید تحقیقات کافی بشود. بیاد بیاوریم که سال 1988 قبل از پایان جنگ ایران و عراق، امریکا در خلیج فارس هواپیمای مسافری ایران را ساقط کرد و اگر غرامتی هم پرداخت کرد بیشتر از ده سال طول کشید. در ضمن ساقط کننده هواپیما را، در کاخ سفید مدال افتخار دادند.
  2. در مورد جعبه سیاه و تحقیق، ایران از نظر قانونی حق دارد که بخواهد متخصصین دو کشور آمریکا و فرانسه در ایران این کار را انجام بدهند. از کجا معلوم اگر جعبه سیاه به خارج فرستاده بشود، پاپوش جدیدی برای ایران درست نکنند؟
  3. در مورد پرداخت 25 هزار دلار، این پول برای خاکسپاری است. چون ایران در تحریم است و نمی‌شود این پول به ایران فرستاده شود.

در کنار این تبلیغات وسیع، برای وادار کردن ایران به خواسته‌‌هایی مثل «مذاکره» مجدد، دائم به این طبل زده می‌شود که ایران باید مثل «یک کشور نرمال» عمل کند. نرمال بودن از نظر اینها این‌ست که ایران باید توان موشکی یعنی توان دفاعی خود را از بین ببرد تا آمریکا همانطور که توانست با نابود کردن توان دفاعی لیبی، اول در آسمان آنجا، منطقه امن برقرار کرده و بعد مخالفان لیبی را مسلح کرده و به آن کشور بفرستد. و دیگر لیبی توان دفاعی نداشت که از خود دفاع کند.

به باور من هیچکس بخاطر من و شمای ایرانی کاری نمی‌کند. با این فریبکاران نباید همراه شد. چون هدف آنها ویرانی مملکت‌ها است. «احساس قربانی شدن» را باید کنار گذاشت. از نظر روانشناسی اگر کسی در مقابل زورگو نایستد، خواسته‌‌های او بیشتر می‌شود. مردم هر جامعه در داخل کشور مسئول تغییر هستند. یادمان باشد، اگر تخم مرغ از خارج بشکند یک زندگی از بین می‌رود ولی اگر از داخل بشکند باعث بوجود آمدن یک زندگی می‌شود.

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

آتش سوزی انبار خرچنگ

آتش‌سوزی یک انبار خرچنگ در نوااسکوشیا

خشونت در نوااسکوشیا: اتاوا حضور ژاندارمری سلطنتی را تقویت می‌کند

یک نظر

  1. جالب که صحبت های این جیره خوار را در مجله تان منتشر و مطرح می کنید و بازم ادعای بی طرفی در بیان مطالب را دارید. چگونه است که مجله هفته ، بسیاری از رسانه های بیرون کشور را وابسته می داند از جمله: تلویزیون Manoto، Iran Internatioal, BBC Persian و چندین مطبوعات در داخل همین کشور کانادا و دو یا چند مقاله در نقد و وابستگی این رسانه ها عنوان می کند، اما پس از این حوادث اخیر چه از نظر سیاسی ، اقتصادیی، اجتماعی و امنیتی که در کشور اتفاق می افتد باز در نشر مطالب این جیره خواران نهایت همکاری را می کند. نشر این مطلب در مجله جز نشانه ای از جیره خواری و خدمتگزاری فرد نویسنده نسبت به دیدگاهای جمهوری اسلامی( نه خدمتگزاری و دلسوزی برای ایران و اکثریت ملت آن) چیز دیگری است و جالب اینکه پس از نشر در مجله، این مقاله در کانال تلگرامی خود بازنشر کرده و باز ادعای بی طرفی رسانه ای می کند؟ واقعا مجله شما یک رسانه بی طرف است یا وابسته؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *