Fengye College Center
خانه / اخبار مونترال / یک چمدان سوغاتی از تاریخ مونترال
دیدنی های مونترال
گروه موسیقی تئاتر خیابانی هم منتظر شروع نمایش هستند

یک چمدان سوغاتی از تاریخ مونترال

اگر از من بپرسند که بهترین و پرخاطره‌ترین نقطه شهر مونترال کجاست، بی‌تردید پاسخ من این خواهد بود: «تقاطع خیابان گی و مزونوو» البته بعضی از دوستانم من را بابت این انتخابم بی‌سلیقه می‌دادند. چون اعتقاددارند که این نقطه از شهر یکی از شلوغ‌ترین و پررفت‌وآمدترین جاهاست. ولی دقیقاً به همین دلیل من اینجا را دوست دارم. اسم آن را هم گذاشته‌ام «بزنگاه سرنوشت».

دلیل این نامگذاری هم این است که از روزی که به مونترال آمده‌ام تا به امروز هر وقت که کنار پیانو روبروی دانشگاه کنکوردیا (که حالا در این فصل جمع شده) ایستاده‌ام، یک اتفاق جالب و هیجان‌انگیز که شاید بخشی از سرنوشت من در این شهر را در آینده رقم بزند، برایم رخ‌داده است. از دیدن دوست‌های قدیمی که اینجا دارم تا ایرانی‌های دیگری که تقریباً روزی یک‌بار مسیرشان به این نقطه از شهر می‌افتد. می‌شود گفت که قلب تپنده شهر مونترال برای من اینجاست.

شور و حال و ازدحام جمعیت و کبوترهای پای مجسمه روبروی کافی‌شاپ تیم‌هورتون، همه‌ و ‌همه برای من لذت‌بخش و دوست‌داشتنی هستند. دیدن آدم‌هایی که با هر مهارتی چه کم و چه زیاد پشت پیانو می‌نشستند و احساساتشان را با موسیقی به اشتراک می‌گذاشتند هم از آن لذت‌های کم‌هزینه و الهام‌بخشی بود که همیشه در این تقاطع دوست‌داشتنی تجربه کرده‌ام.  

آن عصر پاییزی سرد من و مهدیه مصطفایی از دفتر مجله برای خریدی کوچک به نزدیکی‌های پیانو مذکور رسیده بودیم که حضور تعدادی هنرمند با لباس‌‌های عجیب‌و‌غریب و آلات موسیقی همراه با دکورهایی شبیه یک صحنه تئاتر، توجهمان را جلب کردند. از آقایی که با لباس‌های قدیمی شبیه زمان اولیور توئیست، آنجا ایستاده بود درباره این بندوبساط سؤال کردم. متواضعانه گفت که تنها یک هنرپیشه ساده این کار است و سؤال‌هایمان را باید از کارگردان بپرسیم. جناب کارگردان که راستش را بخواهید یادم رفت اسمش را بپرسم با خوش‌رویی به من توضیح می‌دهد که ما در مقابل یک تئاتر خیابانی به نام «یک چمدان سوغاتی از تاریخ ویل ماری» ایستاده‌ایم.

حتماً می‌دانید که «ویل ماری» نام قدیمی شهر مونترال است. آقای کارگردان توضیح می‌دهد: تاریخی که این نمایش درباره‌اش حرف می‌زند مربوط به سال‌های 1875 است و در محله‌های خیابان «گی» تا «مک‌گیل» روایت‌شده است.

او که بعد از تحقیق‌های فراوان درباره تاریخ این سال‌ها ایده این نمایش به ذهنش رسیده و آن را نوشته و به مرحله اجرا رسانده است، با شوق‌وذوق توضیح می‌دهد که نمایش دو شخصیت اصلی دارد و یک گروه موسیقی آن‌ها را همراهی می‌کنند. به دوروبرم نگاه می‌کنم. صحنه نمایش پر از اشیا قدیمی و تاریخی است. یک کتری دودزده باحال و هوای اجاق‌های قدیمی و کلی خرت‌وپرت دیگر. وسایل بازی هاکی قدیمی و خاک خورده‌ای هم جزو وسایل تاریخی است که روی صحنه وجود دارد. آقای کارگردان می‌گوید که خودش تمام وسایل را از مغازه‌های آنتیک‌فروشی برای این نمایش جور کرده است. از آقای کارگردان درباره حامیان برنامه سؤال می‌کنم. خانم نسبتاً جوانی که در کنار بساط هنری ایستاده را نشانم می‌دهد و می‌گوید که این خانم از طرف شورای شهر مونترال که حامی اصلی برنامه است برای بازدید آمده است. نمایش کم‌کم می‌خواهد شروع شود. آدم‌ها دارند دور صحنه نمایش خیابانی جمع می‌شوند. گروه موسیقی در حال تمرین پیش از اجرا است. من هم کم‌کم باید به مجله برگردم. تقاطع گی و مزونوو دوباره یک خاطره جدید برایم ساخته است. خاطره‌ای که عجیب مرا یاد نمایش‌‌های خیابانی چهارراه ولی‌عصر و تئاتر شهر می‌اندازد. وطن برای لحظاتی در خاطرم زنده می‌شود. شاید باید اسم تقاطع محبوبم را به «بزنگاه خاطرات» تغییر دهم.

 

مونترال
وسایل صحنه می‌خواهند از «چمدان سوغاتی تاریخ مونترال» برایمان حرف بزنند

 

نویسنده: مریم ایرانی

مطلب پیشنهادی:

دیدنی های مونترال

مونترال و یک استادیوم خاطره از المپیک 1976 / روایت‌های دختر جوان ایرانی از سفر به کانادا (6)

من یک دختر جوان از ایران هستم و در حال حاضر در کانادا. دوست دارم …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *