Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / دانش و اندیشه / زباله‌های ترسناک

زباله‌های ترسناک

وقتی دولت کانادا دربرابر آلودگی‌های هسته‌ای بی‌تفاوت است

مریم ایرانی/حدود 50 سال قبل یعنی 4 ژوئن 1958، در حاشیه رودی در استان اونتاریو به نام ،Chalk River بخشی از نیروهای داوطلب مردمی کانادا برای پاکسازی بخشی از این منطقه که تحت تاثیر زباله‌های اتمی قرار گرفته‌ بود، وارد عمل شدند. آن‌ها ظرف مدت کوتاهی در حدود 10 دقیقه در تماس با مواد رادیواکتیو بودند و بعد با کمک ارتش کانادا توانستند این منطقه را پاکسازی کنند. اما اثرات این کار تا سال‌ها روی تک‌تک این داوطلبان باقی ماند. بسیاری از آنان دچار بیماری‌ها و عوارض شیمیایی شده بودند. حدود 4 دهه بعد دولت کانادا تصمیم گرفت که به این افراد غرامتی معادل با 24 هزار دلار بدهد. دولت آن‌ها را تحت عنوان «جانبازان هسته‌ای» در نظر گرفت، هرچند این پول، هرگز جبران آن‌ همه عذاب و رنج ناشی از این عوارض نبود.

چند روز قبل، خبر جدیدی در رسانه‌های کانادایی مطرح شد که نام این رودخانه و منطقه را بار دیگر سر زبان‌ها انداخت. گروه‌های محیط زیستی فعال در کانادا که به نام  Canadian Coalition for Nuclear Responsibility and the Canadian Environmental Law Association هم شناخته می‌شوند در اعتراضی از دولت فدرال کانادا خواسته‌اند که فعلا مساله دفن زباله‌های اتمی در این منطقه را متوقف کند. گویا دولت فدرال کانادا قصد دارد که بار دیگر زباله‌های اتمی را در حاشیه این رود و در خاک‌های این مناطق دفن کند، کاری که قطعا به عوامل زیست محیطی و زندگی بسیاری از افراد لطمه بزرگی وارد خواهد کرد.

Al Donahue، یکی از افرادی است که آن روز را به خوب خاطر می‌آورد. او با گروهی از جوشکاران برای کمک به کنترل نشتی مواد رادیواکتیوی که بر اثر اختلال در راکتور تحقیقاتی موجود در منطقه به وجود آمده بود، عازم آن‌جا شدند و سعی کردند به مردم کمک کنند. او که امروز پیرمردی 88 ساله است، سال‌ها از عوارض کمکی که آن روز کرده است رنج برد. او خوش شانس بود که این عوارض او را از پا نینداختند ولی کار برای بقیه دوستانش این طور پیش نرفت و عده‌ای از آن‌ها جان باختند. بازماندگان این افراد، بارها از دولت کانادا درخواست غرامت کردند و هر چند در نهایت موفق به گرفتن آن شدند ولی این پول کسانی را که مرده بودند، به رندگی باز نمی‌گرداند.

 

زباله‌های ترسناک

اصولا موضوع تولید زباله‌های هسته‌ای از زمان کشف مواد رادیواکتیو مورد توجه قرار گرفت. ولی پس از کشف شکافت بود که دانشمندان به خطرات زباله‌ها پی بردند چرا که دریافتند کلیه راکتورهای شکافت هسته‌ای ایزوتوپ‌های رادیواکتیو تولید می‌کنند. ایزوتوپ‌هایی که میزان تابش‌شان برای حیات جانداران خطرناک است، بنابراین مسئله جداسازی و انبار کردن و دفن ایمن آن‌ها با زیاد شدن تعداد راکتورها و سطح انرژی آنها سال به سال، مباحث گسترده‌ای را دربر گرفته است.

ایزوتوپ‌های رادیواکتیو در زباله‌های مایع، معمولا از طریق بارندگی به صورت جامد در می‌آید و انبار می‌شود و اگر این زباله‌ها در زمین در گودال‌های بدون آستر، بدون آن‌که در محفظه‌های خاص باشند، دفن شوند طی چند قرن بعد آب‌های زیرزمینی آن‌ها را پراکنده خواهند کرد. ترس از مواد رادیواکتیو دیگر برای جهانیان و دانشمندان هسته‌ای یک کابوس شده است. تجربه فاجعه هیروشیما و انفجار نیروگاه اتمی برق چرنوبیل نشان داد که حتی اگر یک گرم اورانیوم غنی شده به طبیعت و محیط زیست زندگی انسان وارد شود، چهار میلیون سال طول خواهد کشید تا وزن یک گرم اورانیوم و تشعشعات و آلودگی‌های سرطان‌زای ناشی از آن به حد نصف و یا به حد صفر برسد. هنوز کسان بسیاری هستند که در هیروشیما با مشکلات شیمیایی و آثار به جامانده از آن جنایت تاریخی دست و پنجه نرم می‌کنند؛ همان‌گونه که ساکنان دریای خزر بعد از گذشت 20 و اندی سال از حادثه چرنوبیل با مشکل آلودگی دریای خزر و انقراض بسیاری از ماهیان و عدم کوچ بسیاری از پرندگان نادر به سواحل دریای خزر و هم‌چنین آلودگی بسیاری از محصولات سیفی در این مناطق روبه‌رو هستند.

 

گروه‌های محیط زیستی کانادایی به چه چیزی اعتراض می‌کنند؟

این گروه‌ها به طور ویژه نگران پیشنهاد ساخت یک جایگاه  دفن زباله در نزدیکی سطح رودخانه Chalk River، هستند که در حدود دو ساعت با شمال غربی اتاوا فاصله دارد. اگر این سایت فعال ساخته شود، در حدود یک میلیون متر مکعب ضایعات در یک کیلومتر از رودخانه اتاوا پخش خواهد شد. همچنین دفن زباله‌های هسته‌ای در این منطقه به شدت باعث آلودگی خاک و بستر نزدیک رودخانه خواهد شد.

طرفداران محیط زیست به شدت اعتقاد دارند که دولت فدرال کانادا برای مدیریت این زباله‌‌های هسته‌ای براساس قوانین بین‌المللی عمل نکرده‌ است. محل دقیق دفن این زباله‌های هسته‌‌ای که Hornepayne نام دارد در روزهای اخیر شاهد تجمع طرفداران محیط زیست و ساکنان بومی منطقه است. گروه‌های بومی حامی محیط زیست هشدار می‌دهند که کانادا برنامه‌های مناسب برای دفن زباله‌های هسته‌ای را نادیده می‌‌گیرد.

رئيس ائتلاف هسته‌ای کانادا گوردون ادواردز دراین‌باره به رسانه‌های کانادایی گفت: «در واقع، سیاست نوشته شده ملی کانادا در مورد زباله‌های رادیواکتیو آن‌قدر کوتاه و خلاصه است که در توییتر فقط در طی یک‌سال گذشته کمتر از چهار توییت برای آن ارسال شده‌است. سیاست‌های کانادا در قبال زباله‌های مواد هسته‌ای واقعا تاسف‌آور است.»

سیاست‌های ائتلاف هسته‌ای که تا به حال از طرف دولت جدی گرفته نشده باعث می‌شود که دفع زباله‌های رادیواکتیو به آسانی و به روش صحیح، جامع و مقرون به صرفه انجام شود. همچنین تولیدکنندگان رادیواکتیو را ملزم می‌داند که برای دفع زباله‌های اتمی خود راه‌های مناسب‌تری در پیش بگیرند.

مخالفان می‌خواهند کانادا بلافاصله فعالیت‌های هسته‌ای خود را متوقف کند تا زمانی که بتواند سیاست صحیحی درباره دفع این زباله‌ها اتخاذ کند.

منتقدان می‌گویند که تاکنون، دفع زباله‌های رادیواکتیو که در تونل‌هایی بتنی در زمین انجام می‌شد و قابل قبول بود. با این‌حال هیچ‌کس از پیامدهای درازمدت مطمئن نیست. هنوز کارکنانی که در دهه 1950 در پاکسازی رودخانه حضور داشتند نتوانسته‌اند از شر عوارض آن خلاص شوند و خسارت‌‌های‌شان به خوبی جبران شود و این بیش از پیش طرفداران محیط زیست را درباره عدم مسئولیت‌پذیری کانادا در قبال زباله‌های هسته‌ای آزار می‌دهد.

اداره منابع طبیعی کانادا هم در بیانیه‌ای اعلام کرده ‌است که سیاست‌های صحیح درباره دفع زباله‌های اتمی، مسئولیت‌های واضحی را به دولت فدرال و صاحبان زباله‌های اتمی اختصاص می‌دهد. و تا زمانی که اوضاع برای برای کارگران، مردم و محیط زیست ایمن نباشد باید مساله دفع این زباله‌ها متوقف شود.

نویسنده: هفته.

مطلب پیشنهادی:

آیورودا، یوگا و مدیتیشن

ترانه ناظری/ چشمهای‌تان را ببندید. عمیق‌تر نفس بکشید و به آرامی نفس‌تان را بیرون بدهید. …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *