Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار کانادا / اتحادیه‌ی کارگری کبک و خطر انتخابات پیش رو

اتحادیه‌ی کارگری کبک و خطر انتخابات پیش رو

جنبش کارگری کبک خود را مهیای انتخابات اکتبر می‌کند؛ چرا که با خطر به قدرت رسیدن یکی از دو حزبی روبه‌رو است که هر دو سابقه‌ی «ضد کارگری» دارند و این، چشم‌اندازِ چهار سال دیگر با نفوذ محدود در دولت استانی را پیش روی این جنبش می‌گذارد.

به گزارش هفته و به نقل از مونترآل گَزِت، حدود چهل درصد کارگران کبک عضو اتحادیه‌ها هستند؛ ولی با وجود این، هر دو حزبی که در نظرسنجی‌ها پیش‌تاز رقابت‌های انتخاباتی هستند، روابط خوبی با اتحادیه‌ها ندارند.

دولت لیبرال که در ابتدای رسیدن به قدرت، کاهش چشمگیری در بودجه‌ی بخش‌های سلامت و آموزش ایجاد کرد.

حزب ائتلاف برای آینده‌ی کبک نیز که در نظرسنجی‌ها اول است، اگرچه از مواضع خصمانه‌ی اولیه‌ی خود نسبت به اتحادیه‌ها کاسته است، ولی این تعدیل مواضع آن قدر نیست که بتواند نگرانی‌های کارگران را درباره‌ی مقاصد این حزب در صورت به قدرت رسیدن تخفیف دهد.

مارک رنجر رییس شعبه‌ی کبک اتحادیه‌ی کارکنان دولتی کانادا می‌گوید: «از یک طرف لیبرال‌ها را داریم که ما را به ریاضت و سختی کشاندند و به اعضای‌مان حمله کردند. در طرف دیگر حزب ائتلاف [برای آینده‌ی کبک] که خصوصی‌سازی همه‌چیز را در دستورکار دارد. پس باید همه‌ی نیروهای‌مان را بسیج کنیم.»

به گفته‌ی مونا ژوزه گانیون، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه مونترآل و متخصص سازمان‌های کارگری، اگرچه کبک در سراسر کانادا به اشتیاق به خیابان ریختن کارگرانش شهرت دارد، تاثیرات بزرگ کارگری سال‌ها است که کاهش یافته‌اند: «حتا در رسانه‌ها هم به ندرت درباره‌ی اتحادیه‌ها صحبت می‌شود. این بازتاب عمومی ضعیف شدن اتحادیه‌گرایی صنفی است.»

به عقیده‌ی گانیون، در دانشگاه‌های کبک هم استادان متخصص جنبش اتحادیه‌ای که بازنشسته می‌شوند، جایگزین نمی‌شوند: «به این ترتیب جنبش اتحادیه‌ای در دانشگاه هم در حال نزول است.»

ولی رنجر با ارزیابی گانیون موافق نیست: «با پوشش چهل درصدی کارگران توسط اتحادیه، جنبش در وضعیت خوبی است. ولی باید مدام شایستگی خود را نشان دهد.»

اگرچه رنجر می‌خواهد به جنگ لیبرال‌ها و ائتلاف برود، قوانین انتخاباتی قدرت مانور وی را محدود می‌کنند؛ طرف‌های ثالث نظیر اتحادیه‌ها حق صرف پول در جهت تاثیرگذاری بر انتخابات و یا تبلیغ آزادانه به نفع یک نامزد خاص در طول دوره‌ی رسمی رقابت‌های انتخاباتی را ندارند.

با اعلام رسمی فیلیپ کوییار، رقابت‌های انتخاباتی رسما از 23 اوت آغاز می‌شوند و رنجر و دیگر رهبران اتحادیه‌ها این فرصت را خواهند داشت تا پیش از رای‌گیری اول اکتبر به مردم «خطر» رای دادن به یکی از احزاب لیبرال و یا ائتلاف را یادآوری کنند.

اتحادیه‌ی رنجر و سایر گروه‌های کارگری چهارده حوزه‌ی رای‌گیری را که فکر می‌کنند در آن‌ها قادر به ممانعت از برنده شدن لیبرال‌ها و یا ائتلاف هستند را در نظر گرفته‌اند تا در آن‌ها به نامزدهای حزب کبکی و یا حزب چپ‌گرای اتحاد کبک برای انتخاب شدن کمک کنند.

به گفته‌ی رنجر، اتحادیه‌ها می‌توانند کنفرانس خبری برگزار کنند و اعضای اتحادیه می‌توانند به شکل داوطلبانه به مردم تلفن کنند یا در خانه‌ها بروند، ولی این تمام چیزی است که می‌توانند انجام دهند.

علی‌رغم ادعای کاهش نفوذ و تاثیر اتحادیه، کبکی‌ها از بسیج به منظور تحت فشار قرار دادن سیاست‌مداران ابایی ندارند: در سال 2012، صدها هزار نفر از مردم به خیابان‌ها ریختند تا از دانش‌جویانی حمایت کنند که مخالف افزایش شهریه‌ها بودند.

دولت لیبرال انتخابات آن سال را به حزب کبکی که وعده‌ی لغو افزایش برنامه‌ریزی شده‌ی شهریه و بازگرداندن آرامش اجتماعی داده بود باخت.

اخیرا هم ماکسیم برنیه نماینده‌ی مجلس از حزب محافظه‌کار فدرال درس سختی از جنبش اتحادیه‌ای گرفت: او در مقابل کشاورزان استان ایستاده بود که خواهان پایان دادن به سیستم مدیریت عرضه بودند؛ سیستمی که قیمت و حجم تولیداتی نظیر لبنیات و مرغ و تخم مرغ را کنترل می‌کند.

ژاک روی یک کشاورز تولید کننده‌ی محصولات لبنی در جنوب کبک، با راه انداختن یک صفحه‌ی فیس‌بوک مخالف برنیه که به سرعت ده هزار عضو جمع کرد، از مردم در سراسر استان خواست تا به آندرو شیر رقیب برنیه که نهایتا پیروز هم شد رای دهند.

در مورد حزب ائتلاف، مرام‌نامه‌ی سال 2018 آنان شامل وعده‌های گذشته که ضد اتحادیه در نظر گرفته می‌شدند نیست؛ وعده‌هایی نظیر اجبار کارگران به رای‌گیری مخفی در هنگام تصمیم‌گیری برای تشکیل و یا حفظ یک اتحادیه. این حزب همچنین خواهان اجبار قانونی اتحادیه‌ها به انتشار اطلاعات مالی‌شان بود.

سخن‌گوی این حزب تایید می‌کند که این سیاست‌ها دیگر در مرام‌نامه‌ی 2018 نیستند، ولی «به عنوان اهدافی که امیدوار به دست‌یابی به آن‌ها هستیم باقی می‌مانند.»

دو حزبی که به طور سنتی نزدیک‌تر به اتحادیه‌ها هستند، حزب کبکی و اتحاد کبک هستند؛ گرچه دولت گذشته‌ی حزب کبکی نیز به منظور کاهش بدهی استان، هزینه‌های عمومی را کاهش داده بود.

ژان فرانسوا لیزه رهبر حزب کبکی، با قصد افزایش هزینه‌های دولتی در بیمارستان‌ها، مدارس و سایر خدمات، این حزب را به عنوان انتخاب بخش دولتی فربه به رای‌دهندگان ارایه داده است.

مرام‌نامه‌ی حزب وی دربرگیرنده‌ی یک خواست قدیمی اتحادیه‌ها نیز هست: حداقل دست‌مزد 15$ در ساعت. حزب کبکی همچنین خواستار ایجاد یک «قرارداد اجتماعی بین کار و سرمایه» است که مشوق مشارکت کارگران در «مزایا و اداره‌ی شرکت‌ها» باشد.

http://montrealgazette.com/pmn/news-pmn/canada-news-pmn/quebec-unions-prepare-for-election-battle-as-top-two-parties-seen-as-anti-worker/wcm/ba390d40-13d3-48bd-8d31-152034b81aef

 

نویسنده: هفته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *