قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / عمومی / اخبار کانادا / چرا کارگر ساده در کانادا کم شده است؟!

چرا کارگر ساده در کانادا کم شده است؟!

تابلوی “استخدام می‌کنیم!” از درهای و پنجره‌های هر کسب‌وکاری در مونترال آویزان است و با این حال به نظر می‌رسد هیچ کس به این تابلوها عنایتی ندارد. همه شگفت‌زده‌اند که کارگران کجا رفته‌اند، و با این حال هیچ‌کس شرایط آن کارگران – اغلب دانشجویان و جوانان – را که هنوز این مشاغل خدماتی را انجام می‌دهند بررسی نمی‌کند.

به گزارش هفته، کلویی پیل، دانشجو و باریستا در مونترال که در حال حاضر به دلیل فرسودگی شغلی در مرخصی است، در «سی‌بی‌سی» نوشته واقعیت این است که ما در حال سوختن هستیم. من از روی تجربه صحبت می‌کنم، زیرا من یک جوان ۲۱ ساله هستم که در حال حاضر به دلیل استرس شدید این شغلِ به ظاهر آسان، از شغلم به عنوان باریستا مرخصی پزشکی گرفته‌ام.

Aviron

حتی قبل از همه‌گیری، جوانان درباره حداقل دستمزد پایین در کبک صحبت می‌کردند، در مورد اینکه کارفرمایان در برابر برنامه‌های کاری ما به اندازه کافی انعطاف‌پذیر نیستند تا بتوانیم مدرسه و دوره‌های کارآموزی را با کارمان تطبیق دهیم، درباره اینکه مشتریان به طور فزاینده‌ای بی‌ادب هستند و بیشتر و بیشتر انتظار دارند. از آن زمان، فهرست ناامیدی‌های ما به طور تصاعدی طولانی‌تر شده است.

ما از روز اول همه‌گیری، کار می‌کردیم، قفسه‌های فروشگاه‌های مواد غذایی و داروخانه‌ها را می‌چیدیم و غذا برای کارکنان فوریت‌ها تهیه می‌کردیم. ما نه تنها طی نزدیک به دو سال گذشته تنها تعاملات حضوری ثابت مردم بوده‌ایم، بلکه مجری مقررات بهداشت عمومی نیز شده‌ایم. از دستورهای ماسک که از جولای ۲۰۲۰ شروع می‌شود تا پاسپورت واکسن هنوز جدید، این ما هستیم که باید این قوانین را اجرا کنیم. ما با تغییراتی روبرو هستیم که بسیاری از مردم آن را درک نمی‌کنند و اغلب تمایلی به رعایت آن ندارند.

این منجر به سوء تفاهم زیادی می‌شود. مردمی بودند که سرم فریاد می‌زدند و فحش می‌دادند. یکی از باریستاها نوشیدنی به سمت آنها پرتاب کرد.

با فشار فزاینده‌ای که در محل کار روی ما وارد می‌شود، علاوه بر اینکه مجبوریم خود را با زندگی جدید از طریق زوم در دانشگاه وفق دهیم، زندگی اجتماعی و دوست‌یابی ما نیز به طور کامل متوقف شده است و ما در آپارتمان‌های دانشجویی کوچک خود منزوی شده‌ایم.

بسیاری از ما سعی کردیم درباره‌ی آنچه بر ما می‌رود حرف بزنیم ولی پاسخ ما این بوده است: اگر شرایط کاری خود را دوست ندارید، شغل دیگری پیدا کنید. بنابراین، در مواجهه با ناامنی شغلی و بی‌علاقگی عمومی، به آنچه گفته شد عمل کردیم و منابع درآمد دیگری یافتیم.

در کافه‌ی که کار می‌کنم اکنون تنها نیمی از کارکنان پارسال مشغول به کارند. بسیاری به دلیل ناامیدی دست از کار کشیده‌اند. به دیگران، مانند من، متخصصان پزشکی و سلامت روان توصیه کردند که مدتی مرخصی بگیرند. این بحران اثر دومینویی دارد. به محض اینکه تعداد معدودی از افراد کار را ترک کنند، تعداد کارکنان ما کم می‌شود و مشتریان زمان انتظار طولانی‌تری پیدا می‌کنند که به نوبه خود منجر به شکایات بیشتر مشتریان ناامید می‌شود که سعی می‌کنیم آن‌ها را مدیریت کنیم.

و چرا کسی بخواهد برای شغل در محیطی که کارکنان فعلی آن به سختی در حال کارند درخواست دهد؟ به خصوص برای حداقل دستمزدِ بسیار پایین ما.

اما در عین حال، ترک برای همه یک گزینه نیست – به این معنی که خطر فرسودگی شغلی برای برخی حتی بیشتر است. جوانان معمولاً برای پرداخت هزینه‌های آموزشی یا کسب تجربه در زمینه کاری خود در مشاغل خدماتی کار می‌کنند. برای اینکه این سیستم کار کند، این «شغل‌های دانشجویی» نمی‌تواند تمام زندگی ما باشد.

درخواست برای مشاغل جدید زمان و انرژی می‌گیرد و مصاحبه و آموزش‌های بسیاری در پی دارد که بسیاری از ما به سادگی نمی‌توانیم این بی‌ثباتی را تحمل کنیم.

به هر روی، به همه کسانی که می‌پرسند چه اتفاقی برای کارگران خدماتی افتاده است باید بگویم که هیچ‌کس واقعاً به کارگران ساده اهمیت نمی‌دهد و ما یا فرار کردیم یا زیر فشار فروریختیم.

در مورد اینکه اکنون چه باید کرد، من پیشنهاد می‌کنم زمانی را برای گوش دادن به کسانی که هنوز مشغول این کارند اختصاص دهید. بسیاری از ما می‌خواهیم که با ما خوب رفتار شود، و دستمزدهایمان نیز به طور منصفانه پرداخت شود. ما سزاوار چیزی بهتر هستیم، بنابراین یا شرایط کاری و دستمزد بهتری فراهم کنید یا بپذیرید که در حال حرکت هستیم.

و در نظر داشته باشید که حتی پس از پایان مزایای بازیابی کانادا، این مشکلات پا بر جا خواهند بود.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

نویسنده: هفته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *