قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / عمومی / مقاله ها / سیاست و اقتصاد / بحث سرگرم کننده محاکمه‌ی حسن روحانی
نمایی از مجموعه تلویزیونی گاندو

بحث سرگرم کننده محاکمه‌ی حسن روحانی

احمد زیدآبادی|

بحث محاکمه‌ی حسن روحانی رئیس‌جمهور پیشین ایران در بین تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی بالا گرفته است.

این نمایندگان با استناد به سریال گاندو روحانی و برخی همکارانش را به «خیانت» متهم می‌کنند. در همین زمینه، شیخ جواد نیک‌بین نمایندۀ کاشمر در مجلس گفته است: «یا سریال گاندو که هم اکنون در حال پخش است دروغ است و یا اینکه صحت دارد. اگر دروغ است بهتر است پخش آن متوقف شود و اگر موضوعات مطرح شده در آن صحت دارد، باید هر چه سریع‌تر روحانی و تیم منتسب به او محاکمه شوند.»

سخنان نمایندۀ کاشمر علی‌الظاهر منطقی می‌نماید! در واقع او ناخواسته بر تناقضی انگشت گذاشته که نمونه‌های آن در نظام جمهوری اسلامی فراوان است به طوری که می‌توان آن‌ها را رویه‌ای عادی تلقی کرد.

Aviron

 

می‌دانیم که در نظام جمهوری اسلامی نامزدهای ریاست‌جمهوری پیش از هر چیز باید از فیلتر نظارت استصوابی شورای نگهبان عبور کنند تا صلاحیت آن‌ها در زمینه‌های مختلف احراز شود. روند احراز صلاحیت‌ها نیز عمدتاً از طریق استعلام از نهادهای امنیتی صورت می‌گیرد. ازاین‌رو، اگر اعضای شورای نگهبان در زمینه‌هایی که مورد حساسیت نظام سیاسی است، نقطه‌ضعفی در هر یک از نامزدها شناسایی کنند، بدون آنکه خود را موظف به توضیح یا پاسخگویی بدانند، صلاحیت او را برای حضور در رقابت انتخاباتی رد می‌کنند.

در این میان، داوطلبی که شانس عبور از فیلتر شورای نگهبان را پیدا کند در معرض انتخاب رأی دهندگان قرار می‌گیرد. اگر او آراء اکثریت رأی دهندگان را به دست آورد، حکم ریاست‌جمهوری‌اش ابتدا باید توسط رهبر جمهوری اسلامی «تنفیذ» شود. تنفیذ هم معمولاً با قیدوشرط تداوم صلاحیت رئیس‌جمهور منتخب و عدم انحراف او از آرمان‌های نظام صورت می‌گیرد.

پس از استقرار رئیس‌جمهور در کاخ ریاست‌جمهوری عملکرد او بازهم تحت نظارت مجلس و قوۀ قضائیه است به طوری که این دو نهاد از اختیار لازم برای طرح عدم کفایت سیاسی یا قانونی او برخوردارند و هرآن‌که عملکرد رئیس‌جمهور را مغایر سیاست‌های اصلی نظام قلمداد کنند، می‌توانند او را از مقام خود عزل کنند.

بنابراین در ایران رئیس‌جمهوری عملاً قادر به تداوم موقعیت خود است که همواره از حمایتِ کلی رهبر و همین‌طور همکاری نسبی دو قوۀ مقننه و قضائیه برخوردار باشد. در حقیقت حسن روحانی نیز مانند دیگر رؤسای جمهوری پیش از خود، در سایۀ حمایت کلی رهبر جمهوری اسلامی از عملکردش در کنار عدم اصطکاک جدی با مجلس و قوۀ قضائیه توانست دوران هشت‌سالهٔ ریاست‌جمهوری‌اش را به پایان برساند.

به‌رغم این واقعیات اما پراکندگی امر حاکمیت و منازعۀ قدرت در نظام سیاسی ایران سبب شده است که رئیس‌جمهور از تیر اتهاماتِ سنگین نهادهای رسمی در امان نباشد و به طور دائم هدف اتهام آن‌ها قرار گیرد.

 

در همین رابطه بیشتر بخوانید:

نمونۀ بارز این ماجرا پخش سریال گاندو از شبکۀ سوم صداوسیمای جمهوری اسلامی است که در آن حسن روحانی و همکارانش در نهاد ریاست‌جمهوری و بخصوص وزارت خارجه به شکلی کنایه‌آمیز هدفِ سهل‌الوصولِ سرویس‌های امنیتی بیگانه نمایش‌داده‌شده و به همکاری خواسته و ناخواسته با آنان متهم شده‌اند.

این در حالی است که صداوسیمای جمهوری اسلامی به‌عنوان تریبون رسمی نظام عمل می‌کند و رئیس آن به طور مستقیم با حکم رهبر جمهوری اسلامی انتخاب می‌شود.

در واقع همان‌طور که نمایندۀ کاشمر متذکر شده است، اگر روحانی و همکارانش طبق ادعای سریال گاندو تحت تأثیر عوامل جاسوسی و امنیتی بیگانه عمل کرده‌اند، طبعاً باید در دادگاهی مورد محاکمه قرار گیرند و اگر چنین چیزی واقعیت نداشته است چرا چنین سریالی باید از سوی تریبون رسمی نظام پخش شود؟

بااین‌حال ظاهراً نمایندۀ کاشمر به این نکته توجه نداشته است که اگر قرار به محاکمۀ حسن روحانی و همکارانش بر اساس اتهامات سریال گاندو باشد، در واقع کل نظام سیاسی و نهادهای اصلی حاکم بر آن باید به طور هم‌زمان مورد محاکمه قرار گیرند.

سریال گاندو در طول ریاست‌جمهوری حسن روحانی ساخته شده است و بنابراین اتهام‌های مطرح شده در آن علیه وی چیزی نیست که تازه کشف شده باشد. ازاین‌رو، به طور طبیعی تمام سران حکومت و نهادهای حاکم بخصوص نیروهای امنیتی و نظامی از آنچه سریال گاندو مدعی شده است، باخبر بوده‌اند.

حال پرسش اصلی این است که چرا سران حکومت و مجلس و قوۀ قضائیه با وجود اطلاع از روابط حسن روحانی با محافل مورد ادعای سریال گاندو، او را از مقام خود خلع نکرده‌اند و به‌جای آن وی و همکارانش را در مقاطع مختلف مورد حمایت قرار داده‌اند؟

طبق قانون، سکوت، بی‌تفاوتی و بخصوص حمایت نهادهای مسئول از عملکرد «خیانت‌آمیز» یک مسئول دیگر، به همان اندازه خیانت و مستوجب محاکمه و مجازات است.

ازاین‌رو اگر قرار به محاکمۀ حسن روحانی باشد، تقریباً تمام نهادهای حاکم بر جمهوری اسلامی به دلیل سکوت یا بی‌تفاوتی یا حمایت از او باید مورد محاکمه قرار گیرند. آیا نمایندۀ کاشمر همین را می‌خواهد؟

قاعدتاً او به‌هیچ‌وجه چنین چیزی را نمی‌خواهد و بسیار بعید می‌دانم که او حتی جرئت و جسارت فکرکردن به چنین موضوعی را به مخیلۀ خود راه داده باشد. او صرفاً به وجود تناقضی در پخش سریال گاندو توجه کرده بدون آنکه به پیامدها و اقتضائات درخواست خود برای محاکمۀ حسن روحانی اندیشیده باشد.

در واقع مشکلی که جانب نمایندۀ کاشمر را می‌گیرد به‌صورت جدی‌تری در سازندگان و پخش‌کنندگان سریال گاندو دیده می‌شود. آن‌ها نیز ظاهراً به عواقب ادعاهای خود فکر نکرده‌اند و با متهم کردن حسن روحانی و همکارانش به خیانت، عملاً کلیت نظام سیاسی را در جایگاه متهم نشانده‌اند.

به نظرم تا زمانی که وضعیت دوبُنی مشروعیت و حاکمیت در نظام جمهوری اسلامی به طور بنیادی حل نشود، این‌گونه رفتارهای تناقض‌آمیز در بین نهادهای حاکم تداوم خواهد یافت. درعین‌حال، نباید فراموش کرد که این نوع تناقضات، بعضاً نوعی بازی هم محسوب می‌شود و به‌جای آنکه به نقطۀ فیصله بخشی برسد، اسباب سرگرمی مردم را برای مدتی فراهم می‌کند. محضِ نمونه، همین درخواست محاکمۀ روحانی توسط برخی نمایندگان مجلس، محال است که در عمل موردتوجه و پیگیری جدی نهادهای مربوطه قرار گیرد و به سرانجامی برسد، اما بحث آن برای مدتی جریان خواهد یافت و مایۀ تفریح یا منازعۀ لفظی عده‌ای خواهد شد.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

احمد زیدآبادی
احمد زیدآبادی

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

زنان افغانستان طالبان

زنان افغان بزرگترین چالش طالبان

آن‌ها از یک طرف، بر تشکیل دولتی فراگیر و همراه با تأمین حقوق زنان و اقلیت‌های مذهبی سخن می‌گویند و از طرف دیگر، همه‌ی قوانین آینده را در چارچوب شریعتِ مورد نظر خود می‌خواهند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *