قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / عمومی / آریانا / قیس حسینی، نرس در شفاخانه “سن مری” مونترال: تمام قیودات وضع‌شده از طرف وزارت صحت عامه را جدی بگیرید
شفاخانه سن مری مونترال

قیس حسینی، نرس در شفاخانه “سن مری” مونترال: تمام قیودات وضع‌شده از طرف وزارت صحت عامه را جدی بگیرید

مصمم و هدف‌مند بودن در زنده‌گی می‌تواند فرد را به آرزو‌ها و خواسته‌هایش برساند؛ علاوتآ امنیت و شرایط مساعد جامعه نیز نقش به‌سزایی در راه رسیدن به اهداف و آرزو‌ها دارد. متأسفانه مردم افغانستان از چند دهه بدین‌سو بنابر شرایط ناگوار جنگ، نابسامانی‌ها، کشمکش‌های داخلی و مداخلات خارجی‌ها، با دگرگونی‌های منفی جامعه روبرو استند، که چنین مسایل ناگوار باعث بطی‌شدن روند پیشرفت و ترقی جامعه افغان گردیده که بسیار متأثرکننده و رنج‌آور است. اکثریت مردم افغانستان هنوز هم، غرق چنین پیش‌آمد‌ها بوده و دست‌وپا برای نجات خویش می‌زنند. اما عده‌ی توانستند خویشتن را ازین مهلکه نجات دهند و مهاجرت کنند. مهاجرت و بی‌جا شدن از زادگاه هم، کار ساده‌ی نیست. مهاجرت، تولد دوباره و از سرگرفتن زندگی جدید است. بعضی‌ها می‌توانند بپا شوند و گام‌های استوار بردارند، اما عده‌ی دیگر بنابر عوامل و پیش‌آمد‌های نامساعد مهاجرت، قدرت و توانمندی بپا خاستن را کمتر دارند؛ که البته نمی‌توان آن‌ها را مقصر دانست. قیس حسینی، از جمله کسانی‌است که از زمان رسیدنش به کانادا، زمان و فرصت را از دست نداده به فراگیری درس، تحصیل و کار نیمه وقت پرداخته و با به‌دست‌آوردن مدرک عالی تحصیلی، در جمع خدمت‌گذاران صحی جامعه پیوسته‌است. گفت‌وشنود «هفته» را با او در ادامه می‌خوانید.

جناب حسینی ارجمند، لطفآ خودتان را معرفی کنید.

قیس حسینی

قیس حسینی: من در سال ۱۹۸۱میلادی، در شهر کابل در یک خانواده‌ی روشنفکر و تحصیل کرده به‌دنیا آمدم. پدرم انجنیر محمدظاهر در وزارت سَروی معادن و صنایع بخش جیولوژی و مادرم انجنیر صدیقه در تصدی ساختمانی «پما» ایفای وظیفه می‌نمودند.

مکتب ابتدائیه را در لیسه عالی استقلال در کابل به پایان رساندم. از صنف هفتم تا صنف دهم را در لیسه عالی باختر در مزار شریف درس خواندم. بعد صنف ۱۱ و ۱۲ را زمانی که مهاجر شدیم در لیسه مولانا جامی در شهر پیشاور پاکستان به اتمام رسانیدم.

در پاکستان بر علاوه مکتب در ورکشاپ ترمیم لوازم الکترونیک (رادیو و تلویزیون) مشغول وظیفه بودم و کورس‌های انگلیسی و کامپیوتر را هم ادامه می‌دادم.

در جریان کالج به‌طور داوطلبانه، با دیگر محصلین در آموختن مضامین ریاضی، کیمیا و فزیک کمک می‌نمودم. استادان برای شاگردانی که تجسس و پشتکار داشتند، بدون تبعیض‌نژادی، کمک و همکاری می‌کردند و در وقت ضرورت و سوال، حاضر به کمک بودند.

Aviron

 

مانند سایر افغان‌ها شما نیز ترک وطن نمودید، کی مهاجر شدید؟

قیس حسینی: نخست در سال ۱۹۹۱میلادی از شدت حملات و جنگ‌های ویران‌کننده بالای شهر کابل، مجبور به ترک خانه و شهر خود شده و به مزارشریف رفتیم. در سال ۱۹۹۷بعد از اشغال مزارشریف توسط طالبان، به پیشاور مهاجرت کردیم و تا سال ۲۰۰۲ در پاکستان بودیم.

در سال ۲۰۰۲ به کشور کانادا آمده و در مونترال اقامت حاصل کردیم. اکنون در منطقه بروسارد زنده‌گی می‌نمائیم. ازدواج کردم و دو پسر و دو دختر دارم.

از شمولیت‌تان در مراکز آموزشی مونترال کانادا لطفآ معلومات دهید.

قیس حسینی: تحصیلات خویش را در کالج منطقوی شامپلین در رشته علوم صحی اکمال نموده؛ تحصیلات دوره‌ی لیسانس خود را در یونیورستی مک‌گیل در رشته نرسنگ به پایان رسانیدم.

اکنون به صفت نرس در شفاخانه‌ی «سن مًری» مشغول کار استم. فعلاً تصمیم برای ادامه تحصیل ندارم. چون بر علاوه وظیفه، وقت زیاد را با فامیل و اطفالم سپری می‌نمایم.

قبل از آغاز کالج در کانادا برای مدت شش ماه مشغول آموختن لسان فرانسوی بودم. در دوره کالج به طور داوطلبانه با دیگر محصلین در آموختن مضامین ریاضی، کیمیا و فزیک کمک می‌نمودم. در جریان تحصیل در کالج و یونیورستی نیم وقته پیتزا دلیوری می‌کردم.

در زمان تحصیل در کالج و یونیورستی روش محصلین با همدیگر و از جهت دیگر شیوه برخورد استادان با محصلین چگونه بود؟

قیس حسینی: در کالج و یونیورستی در مجموع دانش‌آموزان با همدیگر روابط خوب داشتند. اما شاگردانی که از دوره مکتب و یا کالج با همدیگر شناسایی قبلی داشتند، با یک‌دگر صمیمانه‌تر بودند. از این خاطر، بعضی اوقات احساس بیگانه‌گی می‌کردم. روش دانش‌آموزان اکثراً تعلق به دانش‌آموز داشت. استادان، برای شاگردانی که تجسس و پشت‌کار داشتند، بدون تبعیض نژادی، کمک و همکاری می‌کردند و در وقت ضرورت و سوال، حاضر به کمک بودند. ای کاش در وطن ما هم روزی محصلین از این شیوه‌ی تدریس بهره‌مند گردند.

موج اول مرض کرونا تمام سیستم طبی را غافل‌گیر کرد. گروپ صحی ترس از این داشتند که باعث انتشار مرض به فامیل‌های شأن شوند. تعدادی از همکارانم مریض شدند ولی خوشبختانه همه‌شان شفا یافتند. پیشنهاد من برای مردم این‌است که تمام قیودات وضع‌شده از طرف وزارت صحت عامه را جدی بگیرند و خود را در مقابل پاندومی کرونا واکسین نمایند.

در کدام بخش شفاخانه خدمت می‌کنید؟

قیس حسینی: من در سال ۲۰۰۸میلادی در شفاخانه‌ی «سن مًری – مونترال» شامل کار شدم. در بخش جراحی استخوان مشغول وظیفه هستم. اکثر کارکنان از کلتور‌های مختلف هستند. همکاران ما با همدیگر و در مجموع با همه برخورد خوب دارند. مشکلات من در روز‌های اول کار، آماده‌گی برای امتحان لسان فرانسوی بود.

 

 

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

توقعات مریض‌ها از پرسونل طبی چی است؟

قیس حسینی: توقع مریض‌ها از پرسونل طبی متفاوت است. اکثراً آن‌ها از خدمات سرویس جراحی راضی‌اند و اظهار سپاس و خوشنودی می‌کنند. ولی بعضی آنان از طویل بودن وقت انتظار برای جراحی شکایت دارند.

پاندومی کرونا روند کار، پیشرفت جامعهِ بشری را فلج ساخت؛ شما چی گفتی دارید؟

قیس حسینی: موج اول مرض کرونا تمام سیستم طبی را غافل‌گیر کرد. نظر متخصصین، در چگونگی انتشار پاندومی کرونا

مختلف بود. به‌طور مثال اکثر متخصصین کانادایی به این عقیده بودند که داشتن ماسک (ان – ۹۵) برای کارکنان که با تماس به مریض هستند حتمی نیست. بعداً قلت ماسک و لوازم محافظتی مشکل عمده برای پرسونل بود. خوشبختانه به مرور زمان این مشکل حل شد. گروپ صحی ترس از این داشتند؛ که باعث انتشار مرض به فامیل شأن شوند. تعدادی از همکارانم مریض شدند ولی خوشبختانه همه‌شان شفا یافتند.

پیشنهاد من برای مردم این‌است که تمام قیودات وضع شده از طرف وزارت صحت عامه را جدی بگیرند و خود را در مقابل پاندومی کرونا واکسین نمایند.

نویسنده: حبیب عثمان

مطلب پیشنهادی:

آندریا هورواث

اظهارات داگ فورد درباره مهاجران برایش دردسرساز شد

سران احزاب مخالف انتاریو، داگ فورد نخست‌وزیر استان را به علت صحبت‌های تحقیرآمیزی که اخیرا درباره مهاجران مطرح کرده است، آماج انتقادات خود قرار دادند و عذرخواهی او را خواستار شدند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *