قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار کانادا / المپیک ۲۰۲۱ توکیو / جست‌وجوی امید در توکیو؛ پرچم سفید تیم پناهندگان و یادآوری اهمیت صلح
تیم پناهندگان المپیک
ورود تیم پناهندگان زیر پرچم المپیک و با سرود المپیک در مراسم افتتاحیه بازی‌ها

جست‌وجوی امید در توکیو؛ پرچم سفید تیم پناهندگان و یادآوری اهمیت صلح

سیمین افشار مقدم |

پرونده رقابت‌های اعضای ایرانی تیم پناهندگان (EOR) در المپیک ۲۰۲۱ توکیو در حالی تاکنون ورق خورده که طعم خوش تصاحب مدال، زیر زبان هیچ‌یک از ورزشکاران آن نرفته‌است؛ تیمی که هر یک از افراد آن، به دلیلی از زادگاه خود قطع امید کرده‌اند و امید به کسب موفقیت را در سرزمین و به نام کشور دیگری جست‌وجو می‌کنند.

به گزارش هفته، انتشار عکس‌هایی از کاروان تیم پناه‌جویان جهان در افتتاحیه المپیک توکیو، بیانگر تفاوت‌ها در نژاد، رنگ و زبان اعضای آن است. تصاویری که برخلاف کاروان تیم‌های ملی کشورهای مختلف، بازتاب‌دهنده غرور و افتخار نیست؛ بلکه موجی از غم و بی‌وطنی را به همراه دارد.

ورزشکارانی از کشورهای ایران، افغانستان، سوریه، سودان‌جنوبی، اریتره، ونزوئلا، جمهوری کنگو، کامرون و عراق، تیم پناهندگان در المپیک ۲۰۲۱ توکیو را تشکیل می‌دهند؛ «جنگ‌‌های داخلی» و «شرایط بحرانی کشور»، نقطه اشتراک همه این ورزشکاران است که بنا به همین دلایل به کشور دیگری پناه برده‌اند تا رویای ورزشی خود را در نقطه دیگری از جهان و خارج از خاک زادگاهشان دنبال کنند. در این میان، سوریه و ایران هرکدام با ۹ و پنج ورزشکار، ازنظر تعداد عضو در تیم پناه‌جویان در المپیک توکیو رکورد زدند. با این توضیح که ایرانی‌های عضو این تیم، اغلب به دلیل محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی مجبور به ترک وطن شده‌اند.

تیم پناهندگان المپیک
ورود تیم پناهندگان زیر پرچم المپیک و با سرود المپیک در مراسم افتتاحیه بازی‌ها

اما عمر شکل‌گیری تیم پناهندگان در المپیک کمتر از انگشتان یک دست است؛ این یعنی تجربه حضور آنان در این رقابت‌ها فقط دو بار است. نخستین بار، تیم پناهندگان پیش از بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو راه‌اندازی شد. در این میان، توانایی‌های ورزشی، شرایط شخصی و وضعیت پناه‌جویی تأییدشده توسط سازمان ملل، از معیارهای انتخاب ورزشکاران است.

Aviron

 

ورزشکاران نمادی از امید برای پناهندگان دنیا

ماجرا از این قرار بود که کمیته بین‌المللی المپیک با کمک تگلا لوروپه، دونده ماراتون و سفیر صلح سازمان ملل، بنیاد اضطراری پناهندگان را در تابستان ۲۰۱۵ تأسیس کرد. در اولین حضور تیم پناهندگان در المپیک رئیس این رقابت‌ها این ورزشکاران را «پیامی سرشار از امید برای تمام پناهندگان دنیا» دانست؛ در جهانی که «حدود ۸۰ میلیون نفر در آن از خانه خود رانده‌شده‌اند.»

درواقع، تیمی با عنوان «پناهندگان» تشکیل شد تا با همیاری نهادهای بین‌المللی، شرایط حضور ورزشکارانی که کشورهای خود را ترک کرده و به کشور دیگری پناهنده شده‌اند دربازی‌های المپیک فراهم شود.

درنهایت هم اکتبر ۲۰۱۵ توماس باخ، مدیر کمیته بین‌المللی المپیک اعلام کرد: «با توجه به بحران جهانی پناهندگان که باعث آوارگی میلیون‌ها نفر در جهان شده است، این کمیته پنج تا ۱۰ پناهنده را انتخاب خواهد کرد تا به رقابت در بازی‌های المپیک ریو ۲۰۱۶ بپردازند.»

این رویه موجب شد تا در المپیک ریو، ۱۰ ورزشکار از کشورهایی مانند سوریه، اتیوپی و سودان‌جنوبی برای اولین بار به‌عنوان تیم پناهندگان، با پرچم و سرود کمیته بین‌المللی المپیک در این مسابقات حاضر شوند.

پس‌ازآن وقتی یسری ماردینی، پناهنده ۱۸ ساله سوری توانست در شنای پروانه ۱۰۰ متر المپیک ریو برنده شود، کمیته بین‌المللی المپیک طرح کمک‌هزینه خود برای بازی‌های توکیو را به ۵۵ نفر افزایش داد که درنهایت ۲۹ ورزشکار در ۱۲ رشته ورزشی برای این تیم انتخاب شدند.

نکته قابل‌تأمل این است که در فاصله میان دو المپیک، وضعیت جهان به‌گونه‌ای پیش رفت که تعداد اعضای تیم پناهندگان سه برابر شده‌است.

رئیس کمیته بین‌المللی المپیک
دیدار رئیس کمیته بین‌المللی المپیک با ورزشکاران پناهنده در دهکده المپیک

ورزشکاران ایرانی حاضر در این رقابت‌ها

حالا در فاصله کمتر از یک هفته تا بسته شدن دفتر المپیک توکیو تکلیف بسیاری از اعضای تیم پناهندگان مشخص‌شده است. در این دوره از رقابت‌های المپیک، پنج ایرانی در رشته‌های کاراته، تکواندو، قایقرانی و جودو از کشورهای کانادا، آلمان، هلند و مغولستان و پنج ورزشکار هم از چهار رشته ورزشی تکواندو، شنا، دوش و نشانه‌زنی به نمایندگی از افغانستان عضو تیم پناهندگان المپیک توکیو هستند.

اما در میان ایرانی‌های عضو تیم پناهندگان در رقابت‌های المپیک ۲۰۲۱، دو ورزشکار پناهنده کانادا هستند؛ هامون درفشی‌پور در رشته کاراته و جواد محجوب در ورزش جودو.

آقای درفشی‌پور در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۸ به مدال برنز وزن ۶۷ کیلوگرم رسید و در مسابقات کاراته قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ نیز موفق شد که صاحب مدال طلای وزن ۶۰ کیلوگرم شود. این ورزشکار ۲۸ ساله با تایید بورسیه کمیته ملی المپیک (IOC) به تیم پناهندگان المپیک توکیو راه یافت. او درنهایت در سال ۲۰۱۹، ایران را ترک کرد و ساکن منطقه واترلو کانادا شد.

آقای محجوب هم دیگر ایرانی‌تباری است که در کانادا پناهنده شده است. او نایب‌قهرمان و قهرمان دو دوره مسابقات قهرمانی جودوی آسیا در وزن ۱۰۰ کیلوگرم شده است. او سهمیه حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن و ۲۰۱۶ ریو را هم به دست آورد؛ اما در لندن، به دلیل انصراف از بازی با ورزشکار اسرائیلی حذف شد. آقای محجوب در المپیک توکیو در نخستین مبارزه وزن مثبت ۱۰۰ کیلوگرم، ابتدا مقابل جوهانس فری از آلمان به برتری رسید؛ اما در دومین مبارزه و در مرحله یک شانزدهم نهایی، مقابل کرپالک از جمهوری چک تن به شکست داد و از دور رقابت‌ها کنار رفت.

حواشی رویارویی ایرانی در برابر ایرانی

در این میان، کیمیا علیزاده تنها زن مدال‌آور ایران در تاریخ بازی‌های المپیک چهره شناخته‌شده ورزش ایران است که در المپیک توکیو با پرچم تیم پناهندگان حضور داشت. او با کسب مدال برنز در دوره‌ قبل بازی‌ها در ریوی برزیل، نخستین مدال المپیکی را برای زنان ایران به ارمغان آورد. خانم علیزاده در سال ۹۸ از ایران به هلند رفت و درنهایت ۲۰ بهمن ۹۹ دولت آلمان درخواست پناهندگی او را پذیرفت.

در آن زمان او در مورد دلیل عدم بازگشت به ایران در اینستاگرام نوشت: «من یکی از میلیون‌ها زن سرکوب‌شده در ایرانم که سال‌هاست هر طور خواستند بازی‌ام دادند. هرکجا خواستند بردند. هر چه گفتند پوشیدم. هر جمله‌ای دستور دادند تکرار کردم. هر زمان صلاح‌دیدند، مصادره‌ام کردند. مدال‌هایم را پای حجاب اجباری گذاشتند و به مدیریت و درایت خودشان نسبت دادند.»

این ورزشکار در کسب سهمیه برای بازی‌های المپیک ناکام ماند اما به لطف مجوز بورسیه کمیته المپیک، توانست زیر پرچم سفید پناهندگان به میدان برود. هرچند که برخلاف المپیک قبل، درنهایت دست‌خالی توکیو را ترک کرد.

او در این المپیک هم بسیار خبرساز شد؛ چراکه در اولین رقابت با هم‌وطن و هم‌تیمی خود ناهید کیانی روبرو شد. خانم علیزاده در سالن ماکوهاری مسه، توانست او را با نتیجه ۱۸ بر ۹ شکست دهد. نکته قابل‌توجه این بود که این بازی‌ها بدون حضور تماشاگر برگزار می‌شود اما طبق گزارش رویترز «اصحاب رسانه و سایر حاضران در سالن با ورود خانم علیزاده به سالن و همچنین بعد از پیروزی او برایش کف زدند.»

 

در همین رابطه بیشتر بخوانید:

 

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

از دیگر نکات قابل‌توجه این دیدار، نحوه گزارش آن در تلویزیون دولتی ایران بود که انتقادهای زیادی را هم در شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت. در این مسابقه گزارشگر تلویزیون ایران، حاضر نشد حتی یک‌بار نام کیمیا علیزاده را بر زبان بیاورد. رویارویی ایرانی در برابر ایرانی و در زیر دو پرچم، فضای غریبی ایجاد کرده بود که با پیروزی کیمیا علیزاده برای مردم ایران به صحنه‌ای از اشک و لبخند تبدیل شد.

ورزشکار دیگر که پناهنده آلمان است سعید فضل‌اولی، عضو سابق تیم ملی آب‌های آرام در قایق کایاک دو‌نفره است. او بعد از بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون کره‌جنوبی، تصمیم به مهاجرت گرفت و پناهنده آلمان شد. دو مدال نقره و دو مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا و یک مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ مهم‌ترین افتخارات این قایق‌ران انزلیچی در دوره حضورش در تیم ملی ایران است.

اما خانم علیزاده تنها تکواندوکار این فهرست نیست. دینا پور‌یونس نیز در وزن منفی ۴۹ کیلوگرم، دیگر تکواندوکار زن ایرانی است که مقدمات حضور در المپیک ۲۰۲۱ برای او فراهم شد. او در‌حال‌حاضر در هلند زندگی می‌کند. پوریونس در حالی تصمیم به مهاجرت گرفت که سابقه عضویت در تیم‌های ملی را داشت. او مدال برنز رقابت‌های بزرگ‌سالان قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۲ و مدال طلای نوجوانان غرب آسیا در سال ۲۰۰۹ را در کارنامه دارد.

خانم پوریونس در دیدار نخست خود در المپیک توکیو، برابر جینگ یو وو از چین حاضر شد و در پایان با نتیجه ۲۴ بر ۳ شکست را پذیرفت.

افزایش جنگ و بی‌خانمانی در پنج سال

پرونده رقابت‌های ورزشکاران عضو تیم پناهندگان، در حالی یکی‌یکی بسته می‌شود که به نظر می‌رسد با توجه به قدمت کوتاه شکل‌گیری این تیم در بزرگ‌ترین آوردگاه ورزشی جهان، شاید به زمان و البته توجه بیشتری نیاز باشد تا ورزشکاران عضو آن بتوانند با تصاحب یکی از سه مدال خوش‌رنگ المپیک، رقابت‌ها را ترک کنند.

در سال ۲۰۱۵ وقتی جمعیت زیادی در جهان به دلایل مختلف، اعم از فجایع طبیعی یا جنگ، بی‌خانمان شدند؛ فقط در همین سال بیش از یک‌میلیون نفر از خاورمیانه، آفریقا و آسیای مرکزی به اروپا پناه بردند. درواقع، در فاصله میان دو المپیک ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ وضعیت جهان به‌گونه‌ای پیش رفت که تعداد اعضای این تیم سه برابر شده‌ است. البته قرار است امسال برای نخستین بار، تیم پناه‌جویان در پارالمپیک هم حاضر شود.

پرسشی که در اینجا مطرح می‌‌شود این است که با توجه به نوپایی این تیم در المپیک، آیا کمیته بین‌المللی برای کسب موفقیت باید کمک‌هزینه بیشتری را به این تیم اختصاص دهد یا اینکه اسم‌ورسم و حمایت معنوی از این تیم را باید افزایش یابد و شاید هم هردوی این‌ها.

بااین‌وجود آنچه می‌توان درباره ورزشکاران ایرانی گفت این است که کاش جهان جای بهتر و امن‌تری برای همه باشد تا هیچ ورزشکاری مجبور به ترک خانه خود نشود که حتی مجبور شود در مقابل هم‌وطن خود بایستد؛ درحالی‌که به‌طور حتم دلش و قلبش همیشه و همه‌جا برای سربلندی نام زادگاهش می‌تپد؛ این‌ها نتیجه اجرای سیاست و پیاده‌سازی تفکر بسته‌ای است که به‌عنوان‌مثال در ایران، از سوی عده اندکی بر غالب مردم تحمیل می‌شود که ایران را نه برای همۀ ایرانیان که فقط برای خودشان می‌خواهند.

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

زنان کانادا طلای فوتبال المپیک را ازآن خود کردند

تیم ملی فوتبال زنان کانادا موفق شد در دیدار فینال المپیک ۲۰۲۰ مقابل سوئد پیروز شود و به مدال طلا برسد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *