قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار کانادا / انتخاباتِ کبک در راه است
ساختار سیاسی احزاب کبک

انتخاباتِ کبک در راه است

آنچه باید درباره صحنه سیاستِ استان بدانیم

انتخابات عمومی و ساختار سیاسی احزاب کبک

 آرمین آریان‌پور

چهل و دومین دوره انتخابات عمومی استان کبک در تاریخ یکم اکتبر 2018 برگزار خواهد شد و مردم کبک نمایندگان خود را به پارلمان استانی یا «مجمع ملی نمایندگان» خواهند فرستاد. بر اساس قانون، انتخابات کبک در اولین دوشنبه ماه اکتبر بعد از چهار سال از گذشت انتخابات قبلی برگزار خواهد شد که امسال با یکم اکتبر مصادف است. ناگفته نماند که طبق قانون، این تاریخ در صورت وقوع فجایع طبیعی توسط افسر ارشد انتخابات استان کبک (درحال حاضر آقای پییر رید) قابل تغییر است. شرح سمت افسر ارشد انتخاباتی از حوصله این موضوع خارج است اما در همین حد بسنده می‌کنیم که فردی که این مقام را در اختیار دارد مسئول بررسی شفافیت و نظارت بر بودجه تخصیص داده شده به احزاب سیاسی نیز است. به غیر از این مقام مسئول، نخست وزیر کبک و همچنین فرماندار کل نیز می‌توانند انتخابات زودتر از موعد اعلام کنند.

در صحنه سیاسی کبک، انجمن‌ها، مجمع‌ها و احزاب گوناگونی فعالیت دارند ولی چهار حزب اصلی که در مجلس ملی کبک دارای اکثریت هستند عبارتند از حزب لیبرال کبک به رهبری فیلیپ کوئیار Philippe Couillard (نخست وزیر)، حزب کبکوا به رهبری ژان-فرانسوا لیسه Jean-François Lisée، حزب «اتئلاف آینده کبک» به رهبری فرانسوا لگو François Legault و در آخر حزب «همبستگی کبک» که رهبرِ رسمی ندارد اما از آغاز حیات این حزب همزمان یک خانم و یک آقا سخنگوی آن بوده‌اند. از ماه می ‌2017 خانم منو ماسه Manon Massé و آقای گابریل نادو-دوبووا Gabriel Nadeau-Dubois سخنگویان حزب همبستگی کبک هستند.

 حزب لیبرال کبک Québec Liberal Party

حزب لیبرال کبک قدیمی‌ترین حزب کبکوا است که تاکنون توانسته نسبت به سایر احزاب رکورد بیشترین زمان زمامداری در کبک را تجربه کند. در بهبوهه انقلاب آرام Révolution tranquille این حزب در خط مقدم حضور داشت و همواره پشتیبان فدرالیسم و توسعه اقتصادی کبک بوده است. قدمت این حزب به قرن نوزدهم و سال‌های 1870 باز می‌گردد. بین سال‌های 1886 و 1890 حزب لیبرال به همراه حزب ملی کبک دولت ائتلافی تشکیل می‌دهد ولی بعد از انتخابات 1897 خود به تنهایی دولت را تشکیل داده و اداره می‌کند. زیر سایه موفقیت‌های ویلفرد لوریه در سطح فدرال، این حزب تا اواسط دهه 1930 زمام امور را در کبک در دست می‌گیرد. این حزب در آن زمان متشکل از افراد سرشناس بود که با برنامه‌های لیبرال و بر اساس توسعه اقتصادی موافق بودند. به عبارتی دیگر حزب لیبرال همواره محفلی برای فدرالیست‌ها به شمار می‌آمد که به نوعی تضمین کننده سیاست‌هایی به نفع شرکت‌های تجاری بودند. در اوایل دهه 1930 لوئی الکساندر تاشرو رهبری این حزب را بر عهده داشت تا جایی که بنیان مالی حزب به دلیل فساد مالی و همینطور همزمانی با رکود بزرگ سست شد.

با وجود همه این مسائل و همچنین متهم شدن حزب لیبرال به نزدیکی همیشگی با دولت فدرال، در زمان زمامداری این حزب کارهای بزرگی به انجام رسید که از جمله آن‌ها می‌توان به اعطای حق رای به زنان در سال 1940 و تاسیس شرکت معظم هیدرو کبک در سال 1944 اشاره کرد. بعد از سال 1944 حزب لیبرال کبک در انتخابات شکست خورد و به مدت 15 سال از قدرت به دور بود و عملا نقش اپوزیسیون را ایفا می‌کرد.

در دهه 1960 حزب لیبرال کبک توانست با رهبری جورج-امیل لاپالم بنیان خود را احیا کند و بیشتر به سمت منافع اقشار میانی متمایل شود. در طی این سال‌ها حزب لیبرال توانست با کسب 51 کرسی در مجمع ملی نمایندگان کبک موقعیت خود را احیا کند و پس از آن با اجرای طرح تقویت متخصصین بومی یا Maîtres chez nous توانستند با مدرن سازی ساختاری، تغییراتی اساسی در پیکره سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کبک ایجاد کنند. به این دوره اصطلاحا انقلاب آرام گفته می‌شود که طی آن تغییراتی اساسی نیز در ساختار خدمات عمومی کبک ایجاد شد. در سال 1966 این حزب در رقابت با اتحاد ملی Union nationale شکست خورد ولی لیبرال‌ها توانستند در سال 1970 به رهبری رابرت بوراسا مجددا به قدرت بازگردند. در این دهه لیبرال‌ها به ایجاد صد هزار شغل، ساختن ساختمان‌های دولتی و خدمات عمومی و همچنین ساخت سد هیدروالکتریک خلیج جیمز و  رشد اقتصادی معروف شده بودند. با این وجود حزب لیبرال در سال 1976 قدرت را به حزب کبکوا PQ واگذار کرد و تا سال 1985 که مجددا بوراسا توانست جایگاه حزب را برگرداند، لیبرال‌ها نقش اپوزیسیون را داشتند.

در سال 1998 ژان شاره به سوی نخست وزیری کبک خیز برداشت. او که از حزبِ فدرالِ «محافظه‌کاران پیشرو» بود توانسته پس از تغییر تعلق سیاسی‌اش، به رهبری حزب لیبرال کبک و نهایتا به نخست وزیری در این استان برسد. ژان شاره که توانسته بود در سال 1995با غلبه بر لوسین بوشارد، رهبر جدایی‌طلبان کبک رفراندوم جدایی کبک را به شکست بکشاند در سال 2003 توانست حزب کبکوا PQ را با اختلاف اندکی در انتخابات مغلوب کند و به سمت نخست وزیری کبک برسد. پیروزی شاره مقدمه‌ای برای نوسازی مجدد کبک به وسیله لیبرال‌ها مخصوصا در بخش خدمات درمانی بود. در خلال سال‌های 2008 تا 2012 حزب لیبرال تمرکز خود را معطوف به گسترش پروژه‌های بلند پروازانه منابع طبیعی مانند پروژه شمال یا پلان نورد کرد تا مجددا حزب لیبرال پرچمدار توسعهاقتصادی شود ولی در همین سال‌ها طرح افزایش هزینه تحصیلات استانی باعث بحرانی جدید در روند سیاسی این حزب گردید و منجر به تحریک دانشجویان و اعتراض گسترده آنان شد که به بهار افرا یا Maple spring شهرت پیدا کرد. به علاوه فساد اقتصادی و اداری و همچنین رسوایی‌های مربوط به رانت‌خواری در صنعت ساختمان اعتبار دولت لیبرال را خدشه‌دار کرد. این موارد موجب شکست حزب لیبرال در سپتامبر سال 2012 شد ولی با این حال توانست 50 کرسی مجمع ملی نمایندگان کبک را در اختیار داشته باشد. از مارس سال 2013 فیلیپ کوئیار وزیر بهداشت سابق در دولت ژان شاره، رهبری حزب را بر عهده گرفت و با تغییرات دستور کار، تلاش خود را معطوف به سیاستِ ایجاد شغل و توسعه اقتصادی نمود. همین امر منجر به پیروزی وی در انتخابات سال 2014 شد که به دنبال آن به نخست وزیری رسید و 70 کرسی مجلس را نصیب لیبرال‌ها کرد. نخست وزیری فیلیپ کوئیار تا امروز ادامه دارد.

با وجود حفظ اکثریت کرسی‌ها در مجلس کبک، در انتخابات پیش رو ترس عمده تحلیل گران این است که با توجه به در قدرت بودن لیبرال‌ها پس از سال 2003 تاکنون (به استثنای دوره کوتاه هجده ماهه حزب کبکوا) ممکن است سیاست‌های این حزب برای رای دهندگان تکراری شده یا دیگر جذابیتی نداشته باشد. از سوی دیگر، سیاست‌های ریاضت اقتصادی که حزب لیبرال در سه سال اول دوره‌ی جاری دولت بر مردم تحمیل کرد به همراه کاهش بودجه برای بخش‌های عمومی و بهداشتی و همینطور اخبار ناخوشایندی که طی این مدت از سطح جامعه و خانه‌های سالمندان به گوش رسید، حاکی از نارضایتی شهروندانی بود که نظاره گر نحوه خرج شدن مالیات‌هایشان در دولت فعلی بودند.

البته باید این را هم در نظر داشت که حزب لیبرال همواره از هشتاد درصد آرای مردم انگلیسی زبان کبک برخوردار بوده و همینطور بودجه بهاره حزب لیبرال از دید مردم قابل قبول و تا حدی مورد استقبال قرار گرفته است. نه تنها کسر بودجه وجود ندارد بلکه دولت کوئیار پانصد میلیون دلار به بخش بهداشت اختصاص داد تا در این سالِ آخر محبوبیت خود را در میان مردم تضمین کند. همچنین حزب لیبرال به عمل به وعده‌هایی که در سال 2014 مبنی بر ایجاد دویست و پنجاه هزار شغل داده بود بسیار نزدیک است. البته اگر به انتخابات شهرداری مونترال نگاهی بیاندازیم به نتایج تامل برانگیزی دست خواهیم یافت. دنی کودر شهردار سابق مونترال به حزبی باخت که هرگز سابقه شهرداری نداشت و در حالی باخت که شهر از لحاظ توریسم و اشتغال بسیار شکوفا و ترازهای مالی در وضع مناسبی قرار داشت. این نتایج جدا از دستیابی به نتایج مناسب، می‌تواند برای دولت فعلی کبک زنگ خطر محسوب شود.

 حزب کبکوا Parti Québécois

 

حزب کبکوا PQ حزبی ملی گراست که در سال 1968 با ادغام دو انجمن دیگر به نام‌های جنبش انجمن جدایی خواهان MSA و مجمع ملی RN تشکیل شد و رنه لوک René Lévesque به عنوان اولین رهبر این حزب برگزیده شد و تا سال 1985 این عنوان را حفظ نمود. این حزب دو بار در سال‌های 1980 و 1995 رفراندوم جدایی کبک را برگزار کرد که هردو محکوم به شکست شدند. رنه لوک که در دولت لیبرال ژان لوساژ وزیر منابع طبیعی بود در سال 1967 انجمن MSA را بنیانگذاری کرد و اعضای آینده این انجمن که ناسیونالیست‌های لیبرال بودند با شعار «کبک مستقل در کانادای فدرال» به فعالیت در حزب لیبرال می‌پرداختند ولی از آنجا که شعار آنان با لیبرال‌ها همسو نبود سرانجام به عضویت انجمن جدایی خواهان MSA در آمدند و از حزب لیبرال مشتق شدند. از سوی دیگر مجمع ملی نیز که خود متشکل از چندین انجمن و حزب مختلف بود با مذاکره با جدایی خواهان MSA در یکدیگر ادغام شدند و حزب کبکوا متولد شد. در این میان مجمع سومی هم به نام مجمع استقلال طلبان ملی RIN به رهبری پیر بورگو هم حضور داشت که یک جنبش شهروندی مستقل بود که در دهه 1960 پایه‌گذاری شده بود. این جنبش را می‌توان به نوعی اولین جنبش مستقل در تاریخ سیاسی کبک دانست. پیر بورگو که ایده استقلال رنه لوک را نمی‌پسندید معتقد بود بهترین انتخاب استقلال کامل از کاناداست. ایده افراطی بورگو موجب شد مذاکرات وی با دو گروه دیگر MSA و RN برای ادغام و تشکیل حزب کبکوا با شکست مواجه شود ولی از آنجا که جنبش RIN در سال 1968 منحل شد تقریبا اعضای آن به عضویت در حزب کبکوا PQ در آمدند.

پس از تشکیل حزب کبک، این حزب تقریبا پرجم دار تمام ناسیونالیست‌های جدایی‌طلب در کبک بوده است. حزب کبکوا پس از شکل‌گیری، در دو انتخابات پیش رو موفقیت چندانی کسب نکرد و با اقبال مواجه نشد و تنها توانست تعدادی انگشت شمار از اعضای حزب را راهی مجلس ملی کند. در انتخابات عمومی استانی 1973 حتی اوضاع از این هم بدتر شد و تنها شش نفر به مجلس راه یافتند و این در حالی بود که در همان سال لیبرال‌ها به رهبری رابرت بوراسا توانستند 102 کرسی را از آن خود کنند. اما در نهایت در سال 1976 حزب کبکوا توانست با کسب 71 کرسی در مقابل لیبرال‌ها قد علم کند. حزب کبکوا این پیروزی را مدیون استراتژی انتخاباتی کلود مورین بود که در آن، حزب متعهد شده بود رفرانوم جدایی کبک را برگزار کند. حزب کبکوا پس از به قدرت رسیدن توانست لوایح مهمی مانند لایحه 101 مبنی بر به رسمیت شناختن زبان فرانسه به عنوان تنها زبان رسمی کبک یا به عنوان مثال لایحه 89 مربوط به قانون خانواده را به تصویب برساند.

حزب کبکوا همانطور که در انتخابات سال 1976 قول داده بود موفق شد در سال 1980 با برگزاری مناظرات علنی در تلویزیون، رفراندوم جدایی کبک را برگزار کند که در آن حزب کبکوا در برابر جبهه مقابل که به جبهه «نه» مشهور شد، در رفراندوم مغلوب شد. با این حال در سال 1981 با کسب 80 کرسی مجددا به اکثریت در مجلس ملی کبک دست یافت. در همین سال‌ها، رنه لوک توانست با برگزاری همه پرسی در حزب کبکوا برای مدتی طرح موضوع جدایی را از دستور کار خارج کند ولی این عمل باعث شد مخالفان درون حزبی به شدت واکنش نشان دهند و حتی تعدادی از وزرای دولت حزب PQ مانند ژاک پیزارو، در سال 1984 به صورت جمعی استعفا دهند و به دنبال آن رنه لوک در سال 1985 از سمت خود به عنوان رهبر حزب کبکوا PQ کناره‌گیری کرد. در همین سال حزب کبکوا با کسب 23 کرسی در مجلس شکست سختی در مقابل رابرت بوراسای لیبرال تجربه کرد و پس از آن در سال 1989 ژاک پیزارو مدتی پس از درگذشت رنه لوک مستعفی رهبری این حزب را بر عهده گرفت. در فاصله میان سال‌های 1984 تا 1989 پییر-مارک جانسون رهبر حزب PQ بود.

در حد فاصل سال‌های 1984 تا 1995 حزب کبکوا بیش از یک بار توسط لیبرال‌ها به رهبری روبرت بوراسا متحمل شکست شد تا اینکه در سال 1995 مجددا با کسب اکثریت 77 کرسی به قدرت رسید. در سال 1995، حزب کبکوا PQ با همراهی دو حزب، یک «بلوک کبکوا» (حزب جدایی طلب کبکی که در انتخابات مجلسِ فدرال شرکت می‌کند) و «جنبش دموکراتیک کبک» برای برگزاری مجدد رفراندوم جدایی کبک متحد شدند و این همه پرسی در تاریخ سی اکتبر همان سال اجرا شد و این همه پرسی با کسب نتیجه بسیار شکننده 50.58 درصدی مخالفان استقلال کبک به پایان رسید. فردای همان روز، ژاک پیزارو از سمت خود در حزب کناره گیری کرد و جای خود را به لوسین بوشارد، رهبر حزب بلوک کبکوا در پارلمان کانادا داد. لوسین بوشارد با کنار گذاشتن موضوع رفراندوم بر کسر بودجه دولت کبک تمرکز کرد و این کسر بودجه را با مالیات فزاینده بر خدمات درمانی و اجتماعی تامین نمود. سیاست‌های مالیاتی بوشارد باعث جبران کسر بودجه دولت شد و این امر موجب شد حزب کبکوا در سال 1998 نیز در قدرت باقی بماند. لوسین بوشارد تا سال 2001 نخست وزیر باقی ماند ولی از آنجا که دیگر انگیزه‌ای پشت ایده‌ی جدایی‌طلبانه حزب از سوی اعضا وجود نداشت در سال 2001 از سمت خود کناره‌گیری کرد. جانشین وی، برنارد لاندری تا سال 2002 عهده‌دار نخست‌وزیری بود تا اینکه در سال 2003 و به دنبال کاهش اقبال عمومی به حزب کبکوا PQ لیبرال‌ها قدرت را در دست گرفتند و دوره نخست وزیری ژان شاره آغاز شد. از سال 2006 تاکنون، رای جدایی طلبان میان حزب کبکوا PQ و حزب «همبستگی کبک» تقسیم شده است و هیج کدام صددرصد آرای این دسته از رای دهندگان را کسب نکرده‌اند.

پس از فراز و نشیب‌های بسیار درون حزب، در سال 2012 حزب کبکوا دوباره به قدرت باز می‌گردد و موفق می‌شود ژان شاره را که به مدت نه سال نخست وزیر کبک بود به حاشیه رانده و خانم پائولین ماروا به عنوان اولین نخست وزیر زن در کبک به این مسند تکیه بزند. پس از حدود یک سال یعنی در سال 2013، با وجود اینکه پائولین ماروا از محبوبیت بالایی برخوردار بود اقدام به اصلاح لایحه 60 مبنی بر ممنوع کردن هرگونه نشان یا پوشش مذهبی توسط کارکنان بخش اداری و همینطور بیمارستان‌ها و مهد کودک‌ها نمود که با اعتراضات گسترده در سال 2013 همراه بود. با اینکه تنها 18 ماه از زمامداری خانم ماروا می‌گذشت اما وی با اعتماد به نفس و به منظور قدرت نمایی خواستار برگزاری انتخابات مجدد در آوریل 2014 شد. قماری که وی هزینه سنگینی برای آن پرداخت. این انتخابات منجر به نخست وزیری فیلیپ کوئیار از حزب لیبرال شد و بدین ترتیب، خانم ماروا پس از دوره‌ای کوتاه از دولت کبک کنار گذاشته شد. حزب کبکوا از زمان تولدش، پنج بار و در مجموع به مدت بیست سال زمامدار دولت کبک بود و در زمان قدرت برای کبک خدماتی در زمینه‌های اقتصادی و برابری اجتماعی ارائه کرد.

در حال حاضر، ژان-فرانسوا لیسه روزنامه نگار سابق، رهبری حزب کبکوا را بر عهده دارد و طی رقابت‌های انتخاباتی امسال بارها به دولت لیبرال حمله کرده و بالانس بودجه ارائه شده توسط آنان را حاصل دستکاری مالی دانسته و با لحنی تند سیاست‌های کوئیار را منشا «بدبختی انسانی» قلمداد کرده است. با همه این اوصاف، طبق نظر سنجی‌ها حزب کبکوا حتی برای حفظ موقعیت فعلی خود با مشکل مواجه خواهد بود و احتمال بالایی وجود دارد که تعدادی از کرسی‌های فعلی را نیز از دست بدهد. با توجه به اینکه نسل جدید با ایده تجزیه‌طلبی چندان میانه خوبی ندارند این احتمال حتی بیشتر هم تقویت می‌شود. بنا به نظر پاتریک وایت تحلیلگرِ هافینگتون پست، اگر حزب کبکوا در این انتخابات شکست بخورد و موقعیت فعلی خود را از دست بدهد پیام مهمی به تمام کانادا داده و آن این است که سیاست‌های جدایی‌طلبانه دیگر نخ نما شده است.

در مقاله دیگری از جرمن همیلتون در نشنال پست آمده است که در انتخابات پیش رو و با ظهور حزب ائتلاف آینده کبک یا CAQ و با در نظر گرفتن اینکه این حزب اصالتا ناسیونالیست اکنون سیاست‌های خود را بر مسائل اقتصادی متمرکز کرده است، این احتمال وجود دارد که حزبی قدیمی و پنجاه ساله مانند حزب کبکوا PQ پس از شکست در انتخابات منحل شده و از صحنه سیاست محو شود.
 

حزب ائتلاف آینده کبک Coalition Avenir Québec

حزب ائتلاف آینده کبک که از آن به اختصار با عنوان CAQ یاد می‌شود در سال 2011 به وسیله چالرز سیریوس و فرانسوا لگو François Legault وزیر سابق در کابینه حزب کبکوا PQ و مدیر عامل سابق شرکت هواپیمایی ایر ترانست پایه‌گذاری شد که از لحاظ سیاسی می‌توان آن را حزب راست میانه در نظر گرفت. این دو تن ابتدا سازمانی غیرانتفاعی با همین نام و با هدف احیای کبک تاسیس کردند چرا که معتقد بودند استان کبک به دلیل مناقشات دیرینه میان احزاب به رکود سیاسی فرو رفته و باید برای این معضل چاره‌ای اندیشید. در نوامبر همان سال این سازمان غیرانتفاعی رسما به عنوان یک حزب جدید معرفی شد و چند هفته پس از آن اعضای حزب جنبش دموکراتیک کبک تصمیم گرفتند در این حزب جدید ادغام شوند. در عرض چند ماه چندین نماینده مستقل مجلس ملی کبک و همچنین اعضای سابق حزب کبکوا PQ نیز به حزب جدید CAQ پیوستند.

اهداف عمده این حزب بر پنج عامل استوار است. بهبود وضعیت تحصیلی، ایجاد یک سیستم قابل اعتماد و قابل دسترس در زمینه بهداشت و سلامت، ایجاد مالکیت اقتصادی، بهبود فرهنگ کبک و در نهایت ایجاد یکپارچگی اجتماعی. هدف از ایجاد یکپارچگی اجتماعی مقابله با رانت‌خواری و اتهامات تبانی در صنایع ساختمانی، ارتباط آن با جنایات سازمان یافته و همچنین نظارت بر تخصیص بودجه به احزاب است.

در خلال مبارزات انتخاباتی سال 2012، فرانسوا لگو عنوان کرده بود که علیرغم اینکه در گذشته یک جدایی‌طلب دو آتشه بوده ولی اکنون دغدغه اصلی حزبش جدایی‌طلبی یا فدرالیسم نیست و کبک نیازمند رسیدگی سریع به مسائلی همچون بهداشت، تحصیل و رشد اقتصادی است. در حالی که در آن سال فرانسوا لگو با رقبایی از حزب لیبرال و حزب کبکوا همچون نخست وزیر سابق ژان شاره و خانم ماروا رقابت می‌کرد از رای دهندگان خواست به او رای دهند تا به مسائلی همچون فساد اداری و شفافیت سازمانی رسیدگی شود. بر خلاف پیش بینی رسانه‌ها، اقبال این حزب در انتخابات 2012 از سوی مردم بسیار ناامید کننده بود و این حزب تنها توانست 19 کرسی از آن خود کند.

در سال 2013 بر اساس بازرسی‌های انجام شده مشخص شد حزب جنبش دموکراتیک کبک با نقض قوانین، بودجه دریافت کرده و از آنجا که این حزب در حزب CAQ ادغام شده بود ناگزیر بازگرداندن این بودجه بر عهده حزب جدید یعنی CAQ بود. در خلال این اتفاقات، مساله سکولاریسم و جبهه گیری نخست وزیر وقت خانم ماروا در قبال پوشش‌های مذهبی در اماکن اداری جنجال آفرین شده بود که حزب لیبرال و حزب CAQ در اقدامی بی‌سابقه  کاندیداهای محجبه را به احزاب خود دعوت کردند و همین کار باعث تثبیت جایگاه این دو حزب نزد رای دهندگان شد.

در اکتبر 2013 فرانسوا لگو اقدام به انتشار کتاب «پروژه سن لوران» نمود و در این کتاب با مقایسه دره رود سن لوران با سیلیکون ولی در کالیفرنیا، به پتانسیل‌های تحصیلی، نوآوری و اشتغال‌زایی کبک و منطقه سن لوران اشاره کرد. پروژه سن لوران در انتخابات 2014 نیز بنیان فعالیت‌های انتخاباتی CAQ را تشکیل می‌داد ولی با این حال میزان رای مردمی حزب در مقایسه با سال 2012 چهار درصد کمتر بود. بنابراین، حزب CAQ با کسب 22 کرسی، پس از حزب لیبرال و حزب کبکوا PQ به عنوان سومین حزب در مجمع ملی نمایندگان کبک باقی ماند.

با وجود اینکه حزب لگو هنوز به روشنی در مورد اهداف و برنامه‌هایش صحبت نکرده است ولی به گزارش نشنال آبزرور، در نظر سنجی‌های انجام شده برای انتخابات 2018، حزب CAQ به همراه فرانسوا لگو از اقبال مناسبی برای پیروزی در انتخابات برخوردار است. در این گزارش آمده است که این حزب یا با اختلاف اندکی از سایرین پیش خواهد افتاد و یا اینکه با رای اقلیت مجبور به تشکیل دولت ائتلافی خواهد بود. مهمترین برگ برنده این حزب کاهش مالیات مدارس و مالیات بردرآمد است که از نظر بسیار رای‌دهندگان مطلوب خواهد بود. حزب CAQ احتمالا در کبک سیتی با اقبال مناسبی مواجه خواهد شد اما در مونترال با چهار و نیم میلیون نفر جمعیت شاید شانس کمی در کسب کرسی‌ها داشته باشد.

از طرفی دیگر، برخی معتقدند با وجود سابقه ناسیونالیستی و جدایی‌طلبانه این حزب، هرچند که بنا به گفته فرانسوا لگو جدایی طلبی و استقلال در دستور کار نیست، اما لفاظی‌های اعضای حزب ممکن است در ماه‌های آینده از محبوبیت آن بکاهد. آنچه مسلم است این است که سیاست‌های این حزب بر اساس امتیازدهی به بخش خصوصی، کاستن از خدمات عمومی و کاهش مالیات استوار است. از جمله سیاست‌های جنجال برانگیز فرانسوا لگو، کاهش تعداد پذیرش مهاجر به میزان ده هزار نفر در سال با وجود کمبود نیروی انسانی است و قصد دارد ورود مهاجران را به صورت جدی با گذراندن امتحانات زبان محدود کند.

 حزب همبستگی کبک Québec solidaire

حزب همبستگی کبک چهارمین حزب بزرگ کبک است که در طول چهار دوره انتخابات توانسته سه نماینده به مجمع  ملی نمایندگان کبک بفرستد. این حزب جناح چپ استان کبک به صورت رسمی در کنفرانسی در دانشگاه مونترال در تاریخ 4 فوریه 2006 تاسیس شد. این حزب حاصل ادغام نیروهای چپ کبک، بویژه دو گروه «اتحاد نیروهای حامی پیشرفت» UFP و جنبش سیاسی Option citoyenne به رهبری خانم فرانسواز داوید Françoise David بود.

نام دکتر امیر خدیر با تاریخ و روندِ رشد این حزب گره خورده است. او در ایجادِ اتحاد گروه‌های نه چندان بزرگِ چپ نقش جدی ایفا کرد و اولین کاندیدای این حزب بود که به مجلس رفت. امیر خدیر طی سالها با اختلاف زیاد محبوب ترین سیاسمتدار کبک بود و همچنان از محبوبیت بالایی برخوردار است. امیر خدیر در ماه ژوئن 2018 اعلام کرد که از مقامات حزبی کناره می گیرد و دوباره در انتخابات شرکت نخواهد کرد. او همچنین اعلام کرد که دلیل کناره گیری‌اش باور به این  امر است که میدان سیاست نباید به سیاستمداران حرفه‌ای سپرده شود.

ارزش‌های بنیادین این حزب شامل حفاظت از محیط زیست، عدالت اجتماعی، فمینیسم، جهانی سازی، کثرت گرایی، دموکراسی، استقلال کبک و همبستگی اقشار زحمت‌کش جامعه است. برخی معتقدند این ارزش‌های پراکنده و غیر منسجم موجب تضعیف بنیان حزب شده و یکی از دلایلی است که این حزب موفقیت چشمگیری در عرصه انتخابات به دست نمی آورد. در حزب همبستگی کبک همواره میان طرفداران و منتقدان سکولاریسم افراطی و جدایی طلبی اختلاف نظر وجود داشته است.

از ماه می‌2017 خانم منو ماسه Manon Massé و آقای گابریل نادو-دوبووا Gabriel Nadeau-Dubois سخنگویان این حزب بوده اند. دلیل اینکه این حزب دو سخنگو دارد احترام به تساوی جنسیتی و رعایت دموکراسی است اما بسیاری از منتقدان بر این باورند که وجود دو رهبر در یک حزب خصوصا از دیدگاه رسانه‌ای می‌تواند موجب عدم انسجام و لطمه خوردن به وجهه حزب در افکار عمومی شود.

در انتخابات عمومی سال 2007 این حزب توانست 123 کاندیدا معرفی کند که 65 نفر از میان آنان زن بودند که این در آمریکای شمالی رکورد به حساب می‌آمد. در این میان، امیر خدیر پزشک ایرانی‌تبار و خانم فرانسواز داوید یکی از پایه‌گذاران حزب که به ترتیب کاندیداهای منطقه مرسیه و گوئن بودند توانستند با 29 و 26 درصد آرا بعد از حزب کبکوا PQ مقام دوم را کسب کنند که این برای حزبی نوپا نتیجه خوبی بود ولی با این حال این حزب نتوانست چالش بزرگی برای بازیگران سنتی عرصه انتخابات کبک ایجاد کند.

در سال 2008 که انتخابات پیش از موعد برگزار شد، همه چشم‌ها به سوی دو نامزد مهم حزب یعنی امیر خدیر و خانم داوید بود که مجددا از منطقه مرسیه و گوئن برای عضویت در مجلس قانونگذاری کبک کاندیدا شده بودند. در ساعت 9 صبح روز هشتم دسامبر 2008 دکتر خدیر توانست با 38 درصد آرا در منطقه مرسیه با پشت سر گذاشتن رقیب سنتی و با تجربه یعنی کاندیدایِ حزب کبکوا به عنوان نخستین نماینده سوسیالیست منطقه مرسیه به مجلس راه پیدا کند. این در حالی بود که خانم فرانسواز داوید نتوانست وی را در این مسیر همراهی کند و به عنوان نفر دوم منطقه گوئن از راهیابی به مجلس کبک باز ماند. در نهایت در انتخابات سپتامبر 2012 خانم داوید توانست با کسب 47 درصد آرا از منطقه گوئن وارد مجلس شود تا هم حزبی خود را در میدان سیاست همراهی کند.

آقای دکتر خدیر پس از راهیابی به مجلس نمایندگان توانست با جانبداری از اخلاق و سعی در مقابله با فساد نقش بسیار مهمی در عرصه سیاسی کبک ایفا کند. انتقادهای شدید وی علیه هنری-پل روسو رئیس سابق صندوق سرمایه‌گذاری کبک برای اتلاف 40 میلیارد دلار بودجه و همچنین مقاومت و انتقاد از صنعت ساختمان که منجر به تشکیل کمیسیون معروف شاربونو در پاییز سال 2011 گردید از جمله خدمات مهم این پزشک ایرانی‌تبار در قالب حزب همبستگی کبک در عرصه سیاسی بود. وی همچنین با حمایت از دانشجویان در سال 2012 از جنبش آنان در مقابل افزایش بی رویه شهریه دانشگاه‌ها استقبال کرد. نکته جالب در مورد دکتر خدیر محبوبیت وی در شبکه‌های اجتماعی است. طبق تحقیقی که سی.بی.سی در سال 2014 انجام داد آقای خدیر در شبکه توئیتر در مقام دوم و قبل از رهبران سایر احزاب و با فاصله بسیار از نخست وزیر کبک فیلیپ کوئیار قرار داشت.

منابع:

https://www.nationalobserver.com/2018/04/02/news/quebecs-future-flux-six-month-countdown-provincial-election-begins

https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/parti-quebec-solidaire/

https://www.huffingtonpost.ca/patrick-white/heres-why-the-quebec-elections-matter-for-all-canadians_a_23361388/

https://montrealgazette.com/news/quebec/which-quebec-mnas-are-running-again-in-2018

https://quebec.huffingtonpost.ca/news/coalition-avenir-quebec/

https://www.cbc.ca/news/canada/montreal/grenier-quebec-polls-1.4522884

https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/parti-liberal-du-quebec/

https://plq.org/en/

https://montreal.ctvnews.ca/more/quebec-politics

https://www.forgetthebox.net/quebec-election-2018-this-one-might-be-interesting-201803121/

https://toronto.citynews.ca/2017/12/15/montreal-versus-the-rest-of-quebec-new-divisions-ahead-of-the-2018-election/

https://globalnews.ca/news/4116895/quebecs-political-status-quo-challenged-as-6-month-countdown-to-elections-begin/

https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/parti-quebecois/

www.cbc.ca/elections/quebecvotes2014/features/view/which-political-parties-most-popular-on-twitter

https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/coaliton-avenir-quebec-caq/

https://nationalpost.com/news/canada/as-quebec-enters-election-year-pq-may-disappear-in-part-because-of-the-caq

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

دکتر امیرعباس بشارتی

تلاش‌ پزشکان ایرانی کبک موثر افتاد؛ گفتگوی اختصاصی هفته با دکتر امیرعباس بشارتی

در مرحله اول از بین صد نفر مصاحبه‌شونده برای این شغل حدوداً سی نفر پذیرفته شدند. از این میان دوازده نفر ایرانی بودند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *