قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / مهاجرت / روایت جنگندگی دوچرخه سوار افغان تیم پناهندگان در المپیک توکیو
معصومه علیزاده دوچرخه سوار المپیک افغانستان
دوچرخه سوار افغان

روایت جنگندگی دوچرخه سوار افغان تیم پناهندگان در المپیک توکیو

به گزارش هفته، به نقل از پایگاه اینترنتی روزنامه لزکو فرانسه، معصومه علیزاده دختر ورزشکاری که به دلیل دوچرخه‌سواری در کشورش افغانستان مورد، توهین، ضرب و شتم و آزار و اذیت قرار گرفت، در المپیک توکیو، بخشی از تیم پناهندگان خواهد بود و روی زین دوچرخه به جنگ تعصب و تبعیض علیه زنان خواهد رفت.

این زن جوان در سن ۲۴ سالگی، اکنون در شمال فرانسه زندگی می‌کند و در نخستین حضور خود در بازی‌های المپیک، مانند پرچم مشهور پنج حلقه پناهندگان که تحت آن در این رقابت‌ها در توکیو شرکت خواهد کرد، احساس وظیفه می‌کند که نماینده تمام بشریت باشد.

وی در مصاحبه‌ای با خبرگزاری فرانسه در این باره گفت: «حضور در این مسابقات تنها برای شخص من نیست، بلکه من نماینده تمام زنان افغانستان هستم و تمامی زنانی که مانند زنان افغانستان حق دوچرخه‌سواری ندارند.»

Aviron

 

معصومه علیزاده همچنین می‌گوید ۸۲ میلیون پناهنده و آواره در سرتاسر جهان را که مانند او مجبور به فرار از کشورشان شده‌اند، هرگز در ماموریتی که در المپیک بر عهده گرفته است، فراموش نمی‌کند.

معصومه می‌افزاید: «تیم پناهندگان حتی از پرچم کشورم نیز قوی‌تر است، چرا که اگر من تنها پرچم خود را نمایندگی می‌کردم تنها نام افغانستان در میان بود اما حالا من به نمایندگی از جهان و تمام ۸۲ میلیون پناهنده در این مسابقات حضور دارم و این کار ساده‌ای نیست. من تمام ملیت‌ها و کشورها را نمایندگی خواهم کرد یا به عبارتی نماینده نوع بشر خواهم بود. من می‌خواهم راه را برای پناهجویان دیگری هموار کنم که ممکن است دنباله رو من باشند.»

معصومه در همین حال می‌گوید: «حتی برای کشورهایی مانند فرانسه نیز جالب است که برای نخستین بار یک زن محجبه را روی دوچرخه می‌بینند. دیدن چنین صحنه‌ای برای آن‌ها کمی عجیب است.»

معصومه علیزاده از چالش‌هایی که برای اولین بار تجربه می‌کند، هراسی ندارد هر چند او ۲۸ ژوئیه در اولین مسابقه در برابر رقبای خود در جاده رکاب خواهد زد.

معصومه پس از انتخاب به عنوان یکی از ۲۹ عضو تیم پناهندگان که در سال ۲۰۱۶ برای بازی‌های المپیک ریو ایجاد شد، قبل از ورود به ژاپن به مدت یک ماه برای آموزش فشرده در منطقه اگل Aigle در غرب سوئیس، در مرکز دوچرخه‌سواری جهانی تمرین کرد.

مانند میلیون‌ها افغان دیگر، خانواده معصومه علیزاده که از اقلیت شیعه هزاره است، به ایران مهاجرت کردند. آنجا بود که او دوچرخه‌سواری را شروع کرد، اما پس از بازگشت به کابل به تیم ملی پیوست. معصومه در آن زمان فقط ۱۶ سال داشت.

 

در همین رابطه بیشتر بخوانید:

اما مشاهده زنانی که لباس‌های تنگ و چسبان پوشیده‌اند، برای جامعه پذیرفته‌شده نبود و همین موضوع دوچرخه‌سواری را خطرناک کرده بود.

این زن جوان می‌گوید: «من می‌دانستم که این کار دشواری است اما هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که دیگران بتوانند به ما آسیب بزنند. یادم می‌آید روزی مردی می‌خواست با ماشینش مرا زیر بگیرد. تقریباً هر دختری که دوچرخه‌سواری می‌کند، این تجربه برخورد خشن مردان را داشته است. بسیاری از مردم به ما توهین می‌کردند و می‌خواستند که دوچرخه‌سواری را متوقف کنیم.»

در حین آموزش در کابل، مردان هم تیمی او دیگر یاد گرفته بودند برای محافظت از معصومه هنگام دوچرخه‌سواری دور او حلقه محافظ تشکیل دهند.

اما پس از کسب پیروزی‌های متوالی در مسابقات، معصومه با تشدید فشارها روبرو شد. خیلی‌ها از جمله عموهایش به او فشار می‌آوردند تا ورزش دوچرخه را رها کند.

سرانجام خانواده معصومه که از جنگ خسته شده بودند، از فرانسه درخواست پناهندگی کرد. معصومه در این‌باره می‌گوید: «حتی با وجودی که ترک کشورمان بسیار دردناک بود (…) اما وقتی دیدیم برای در امان بودن هیچ گزینه دیگری وجود ندارد، خروج از کشور را به ناچار انتخاب کردیم.»

در سال ۲۰۲۰، معصومه به لطف برنامه‌ای که به پناهجویان اختصاص داشت، وارد سال دوم مهندسی عمران در دانشگاه پلی تکنیک لیل شد.

رها و سبکبال مثل پرنده‌ها

دختر جوان افغان که مسلمانی معتقد است و شخصیتی آرام و صدای دلنشین دارد از سختی‌ها و آزمون‌های دشوار زندگی‌اش اراده‌ای محکمی برای رسیدن به موفقیت برای خود درست کرده است.

او می‌گوید: «من مثل کسی هستم که جایگاه خود را پیدا نکرده است. من همیشه سعی می‌کنم جایگاه خود را پیدا کنم و همیشه در خانواده بهترین باشم. اینگونه بود که سعی کردم سخت کار کنم، حتی در مدرسه، دانشگاه یا ورزش.»

معصومه در شهر اگل Aigle به لطف برنامه تمرینی فشرده شش روز در هفته که توسط مربی‌اش، ژان-ژاک هنری طراحی شد، تمرینات فشرده‌ای انجام داد.

معصومه هر روز یک مسیر مسطح ۶۰ کیلومتری را در این منطقه زیبا در سوئیس با چشم‌انداز‌های زیبای گندمزارها، قلعه‌ها و آبشارها رکاب می‌زد و مأموران راهداری هنگامی که حین تمرین به سرعت از کنارشان می‌گذشت، با فریاد «برو! برو! برو!» او را تشویق می‌کردند.

او می‌گوید: «می‌بینم که هر روز در حال پیشرفت هستم. اگر همینطور ادامه دهم، برای مسابقات آماده خواهم شد.»

مربی معصومه در تایید حرف‌های شاگردش می‌گوید: «معصومه با اراده و باهوش است. مزیتی که دارد این است که خیلی زود تکنیک‌ها و تاکتیک‌هایی را که توضیح می‌دهیم، می‌فهمد و می‌داند چه کاری انجام دهد و دقیقا همان کار را انجام می‌دهد. دیگر نیازی به تکرار نیست. این یک امتیاز قابل توجه است.»

دوچرخه‌سواری برای معصومه علیزاده چیزی فراتر از ورزش و یک شعر هم قافیه با آزادی است: «ما می‌توانیم هر کجا می‌خواهیم برویم. ما مثل پرنده سبکبال همه جا پرواز می‌کنیم.»

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

افشاگری خبرنگار ورزشی درباره فساد مسئولان کاروان ایران در المپیک توکیو

مهدی رستم پور، خبرنگار ورزشی مهاجر در کانال تلگرامی خود، مطلبی با عنوان «یک کاروان و صد ساربان» منتشر کرده است که در این نوشتار به فساد گسترده مسئولان کاروان ایران در المپیک توکیو پرداخته است. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *