قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار کانادا / فاجعه اتوبوس خبرنگاران / مقصران اصلی فاجعه اتوبوس خبرنگاران برنامه‌ریزان هستند؛ الهام زمانی در گفت‌وگو با هفته مطرح کرد
اخبار کانادا الهام زمانی خبرنگار محیط زیست ایران

مقصران اصلی فاجعه اتوبوس خبرنگاران برنامه‌ریزان هستند؛ الهام زمانی در گفت‌وگو با هفته مطرح کرد

الهام زمانی از همکاران ریحانه یاسینی در خبرگزاری ایرناست که پس از پانزده روز هنوز از شوک از دست دادن همکارش خارج نشده است اما برای کمک به دست‌یابی به حقیقت و عدالت درباره این فاجعه لب به سخن گشود و با «هفته» گفت‌و‌گو کرد. خانم زمانی در گفت‌و‌گو با خبرنگار هفته می‌گوید: «ریحانه یاسینی» از یک‌ سال قبل به عنوان سردبیر ایرنا ۲۴ برگزیده شده بود. او درواقع خبرنگار اقتصادی بود اما به دلیل مسئولیتی که داشت، قاعدتا در تمامی حوزه‌ها وارد می‌شد و به همین دلیل به این سفر رفت و بازنگشت. او دومین خبرنگار پس از «زینب رحیمی» است حاضر به گفت‌و‌گو با مجله هفته درباره‌ی سانحه‌ی واژگونی اتوبوس خبرنگاران شده است. در این مجال او از فشارها بر خانواده‌ها و روزنامه‌نگاران سخن می‌گوید که سبب شده پس از گذشت دو هفته از وقوع حادثه، سکوت خبری عجیبی درباره‌ی این واقعه در فضای رسانه‌ای ایران حاکم شود. خانم زمانی، برگزاری دادگاه و پیگیری قانونی مسببین حادثه را مهم‌ترین خواسته‌ی خود به عنوان یک روزنامه‌نگار می‌داند.

خانم الهام زمانی عزیز از شرایط خانواده‌ی خانم ریحانه یاسینی اطلاع دارید؟

الهام زمانی: بله. وضعیت روحی خانواده‌ها به هم ریخته است و نظم‌ طبیعی از هم پاشیده، اما در این فضای غم‌زده خانواده‌ها (به خصوص خانواده‌ای یاسینی و همسر ایشان که در توییتر اشاره کرده است) از یک چیز بسیار ناراحت هستند و آن این است که همه برای تسلیت‌گویی و دلجویی به بازماندگان مراجعه می‌کنند یا تماس می‌گیرند به جز مسبب اصلی؛ سازمان حفاظت محیط‌زیست و روابط عمومی آن. متاسفانه رفتار این مسئولان نه تنها دلجویانه و نادمانه نیست حتی حاضر به عذرخواهی و دادن یک بیانیه نیستند و این موضوع داغ ما را تازه نگه می‌دارد. 

به نظر می‌آید این حادثه پس از دو هفته به بایکوت خبری دچار شده است. دلیل آن چیست؟

الهام زمانی: به نظر من در جامعه‌ی ما، همیشه در ابتدای حادثه واکنش‌های سریع نسبت به وقایع نشان می‌دهد ولی با گذشت زمان نسبت به پیگیری واقعه دلسرد می‌شود. دلیل دیگر این سکوت خبری، برخی انتقادات ناجوانمردانه نسبت به خبرنگارهاست که گفته می‌شود چرا این‌قدر به مرگ همکاران و دوستان خود می‌پردازید؟ اگر دوستان شما در این اتوبوس نبودند هم این قدر به آن می‌پرداختید؟ چرا درباره‌ی اعتصاب کارگران نمی‌نویسید؟ چرا در مورد سربازمعلم‌ها نمی‌نویسید؟

اگر بخواهم از این تریبون به این اتهام پاسخ دهم باید بگویم همیشه در جامعه‌ی ما، اولین اتفاق تلخ بعد از یک سکوت نسبی، بیشتر خبرساز می‌شود و ناخودآگاه و متاسفانه اتفاق دوم به حاشیه می‌رود. شاید اگر سانحه‌ی اتوبوس سربازمعلم‌ها زودتر اتفاق می‌افتاد، واژگونی اتوبوس خبرنگاران به حاشیه می‌رفت.

Aviron

 

بخش دیگر هم این است که به برخی رسانه‌ها گفته شده در خصوص فشار آوردن به عیسی کلانتری ملاحظه کنند و تا چهلم این دو عزیز سکوت کنند. مجموعه‌ی این عوامل باعث شده تا بایکوت خبری در این‌باره رخ دهد که البته از نظر من سکوت و کناره‌گیری، واژه‌ی بهتری است.

به نظر شما چرا خانواده‌ها و خبرنگارانی که در اتوبوس حضور داشتند، حاضر به مصاحبه نیستند؟

الهام زمانی: خبرنگاران حاضر در اتوبوس را می‌توان به چند دسته تقسیم کرد مثل جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم. یک دسته که دچار تروماهای سنگین روحی شدند. متاسفانه چند نفر لحظه‌ی مرگ مهشاد را دیده‌اند و خیلی تلاش کردند جسم سنگین را از روی صورت او بردارند یا کسانی که درگیر مرگ ریحانه شدند (که نمی‌خواهم در مورد آن صحبت کنم)، شاید هنوز نتوانستند خودشان را پیدا کنند و بدانند چه کاری بهتر است. خود من هم در این مدت که ریحانه فوت شده نتوانستم زندگی کنم اما درنهایت به این نتیجه رسیدم که باید حرف زد و از این واقعه سخن گفت و حداقل در فضاهای متعلق به خودم، نام این بچه‌ها را زنده نگه می‌دارم اما شاید خانواده‌ها تصور می‌کنند با به ثبات رسیدن هیجان‌ها، آسان‌تر بتوانند از لحاظ قانونی پیگیر خون عزیزانشان باشند. برخی دیگر از همکاران شاید نگران هستند با صحبت کردن در روند پرونده مشکلی به وجود بیاید و یا این که نگران از دست دادن شغل خود هستند چون در فضای رسانه‌ای ایران، به‌راحتی شغل خود را از دست می‌دهند اگر به خواسته‌ی رسانه تن ندهند.

چه انتقاداتی را به مسئولین این سفر وارد می‌دانید؟

الهام زمانی: چند نکته‌ی اساسی در رابطه با سفرهای خبری خبرنگاران از طرف وزارتخانه‌ها، نهادها و سازمان‌ها وجود دارد که به این سفر خلاصه نمی‌شود و همیشه وجود دارد. در این سفرها، زمان‌بندی درستی صورت نمی‌گیرد که مسئول آن مدیر روابط عمومی است. دوم این که سازمان‌ها معمولا به دلیل این که می‌خواهند کمترین هزینه را داشته باشند، جوری کنداکتور برنامه را می‌چینند که در یک روز کاری همه‌ی آن چه را می‌خواهند به خبرنگار ارائه دهند. گرسنگی خبرنگاران از صبح تا ساعت شش عصر شاهد مثال این حرف من است. بنابراین از نظر من، مقصر اصلی برنامه‌ریزی این برنامه است. نکته‌ی غمبار دیگر این است که این اتوبوس را به خاطر ارزان بودن انتخاب کرده‌اند. یعنی هزینه‌ی پایین اتوبوس انگیزه‌ی مسئولان برنامه بوده که تاسف‌بار و تلخ است. اگر این اتهام از نظر مسئولان سازمان محیط‌زیست نادرست است باید با سند و مدرک آن را اثبات کنند.

چه انتظاراتی از رسانه‌هایی مانند هفته که قصد انعکاس این واقعه را دارند، دارید؟

الهام زمانی: این دغدغه‌ی اجتماعی و انسانی شما در پیگیری این واقعه، قابل ستایش است اما فکر می‌کنم باید بر محاکمه‌ی مسببان این حادثه تمرکز کنید. اگر این افراد محاکمه شوند، شاید ترسی برای مسئولین این برنامه‌ها ایجاد شود (چه برای خبرنگاران، چه سربازمعلم‌ها، چه مسافران. راهیان نور و هر فرد یا گروه و طیفی) که چنین وسیله نقلیه‌هایی با امنیت پایین در نظر نگیرند. در این موارد باید صورت‌وضعیت اجاره‌ی اتوبوس و بیمه‌ی مسافران منتشر شود که نشان دهد اتوبوس از شرکت معتبری تهیه شده است. ضمن این‌که رانندگان باید موظف شوند کمربند ایمنی مسافران را کنترل کنند و امیدوارم روزی این موضوع به پروتکل در سفرهای جاده‌ای تبدیل شود.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

 

در همین رابطه بیشتر بخوانید:

نویسنده: فرنگیس شکیبا

مطلب پیشنهادی:

شمع افروزان روزهای تاریک فریب، از جنس رضا کیانیان و زینب رحیمی

آقای نمکی این‌جا مرز ایران و ارمنستان است! اوضاع درمان در مملکت ما با وزارت شما چقدر با نمک شده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *