قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / باهمستان افغان و ایرانی در کانادا / اخبار مونترال / سوگ‌نامه انجمن زنان ایرانی مونترال برای دختران افغان
مکتب الشهدا کابل حادثه انتحاری

سوگ‌نامه انجمن زنان ایرانی مونترال برای دختران افغان

انجمن زنان ایرانی مونترال بیانیه‌ای را در محکومیت حمله به مکتب دخترانه در غرب کابل منتشر کرده است.

این انجمن نوشته است: خبر هولناک است؛ کشتار دانش‌آموزان دختر در غرب کابل با بیش از ۶۰ کشته و ۱۰۰ زخمی. تصاویر تکان‌دهنده است، پیکرهای خونین دختران، نوگلان در خون غلتیده، بی‌گناهی و بهت کودکان کوچکِ چشم دوخته بر پیکر بی‌جان مادر و حس دردی که خارج از توان‌شان است. کفش‌های به جامانده از دختری بی‌جان شده و فریاد همراه با وحشت دختری گریان که ورق پاره‌های دفتر درسش را به دست دارد و از آن‌ها حفاظت می‌کند. فریادی که به خشمی طوفان‌زا بدل خواهد شد. این‌ها بیان قساوتی شنیع از کشتاری است که پی‌درپی در این سرزمین مردم را به سوگ می‌نشاند. کشتاری که مردان و از آن بیشتر زنان و کودکان را هدف گرفته است. دیروز کشتار زنان خبرنگار، زنان معلم، پزشک، مجری تلویزیون و امروز کشتار دختران دانش‌آموز ؛ «افغانستان سرزمینی است خسته از جفا»

در ادامه آمده است: کشتار دختران دانش‌آموز نمودی از نیات پلید مردانی است که خواهان زندانی شدن زن‌ها در خانه‌ها و محروم شدن از همه حقوق انسانی‌شان هستند، نشانه‌ای از درهم‌آمیختگی فرهنگ واپس‌گرا، سنتی، تبعیض جنسیتی با سیاست جنگ‌افروزی، اشغال و غارت نظام سرمایه، مدعی تمدن است.

طبق اعلام این بیانیه، این یک جنایت در قرن ۲۱ است، از سوی بشری که بر تمدن و فرهنگ انسانی خود افتخار می‌کند. افتخار بشر دوستانه‌ای که روی دیگرش در سیاست جنگ‌افزوزی، زورگویی و زرطلبی، اشغال سرزمین‌ها و کشتار مردمان آن نمود می‌یابد. بر فرهنگ جهالت، باورهای واپسگرا و زن‌ستیزانه تکیه می‌کند و زمینه گسترش آن‌ها را فراهم می‌کند، دست‌نشاندگان داخلی خود را بر جایگاه قدرت می‌نشاند و به دست ایادی پیدا و ناپیدای خود اسلحه می‌دهد. دیروز به خاک و خون کشاندن سوریه بود، آوارگی، غرق شدن پناهندگان در دریا و تصویر کودک تنهای بازمانده نشسته در ساحل، ویرانی شهرهای قدیمی و دیروز، امروز و فردا، کشتار بی‌دفاع مردم عادی در شهرهای افغانستان، کشوری بی‌دفاع.

این انجمن این‌گونه ادامه داده است: جهان شرمنده این جنایت است، تمام مردم دنیا و بیش از همه دولت‌ها، در رخداد این ستم، مسوولیت جمعی دارند. علاوه‌بر عاملان مستقیم، دولت‌ها و سیاستمداران باید پاسخگوی این کشتار باشند. وظیفه  نهادهای زنان، حقوق بشری، نهادهای فرهنگی و رسانه‌ها صرفا به تصویر کشیدن این جنایت و ابراز تاسف نباید محدود شود بلکه باید زمینه فکری و چهره بانیان اصلی را آشکار کنند.

براساس این نوشته، زنان افغان به‌خوبی می‌دانند که صلح، آرامش و پیشرفت کشورشان، جز با نابود شدن فرهنگ زن‌ستیز میسر نمی‌شود و اساسا رفع تبعیض جنسیتی گفتمان مسلط مبارزاتی برای دستیابی به آزادی و رفع استثمار، استعمار و عدالت در این کشور است. بی‌سبب نیست که زنان قربانیان اصلی خشم نیروهای واپسگرا باشند. تاریخ به راه خود ادامه می‌دهد و مبارزه زنان افغان برای آزادی خود و کشورشان اگر چه با دادن قربانی زیاد هم‌چنان پابرجا خواهد بود. رهایی زنان دیر است و دور نیست.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

Aviron
بیشتر بخوانید:

نشست علمی خیام با حضور استادان خیام‌پژوه

 

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

اخبار مونترال کانادا تظاهرات مجله هفته

از راهپیمایی علیه حجاب اجباری تا راهپیمایی برای «نان و گل سرخ»؛ گفت‌وگوی هفته با الهه شکرائی

در ایران همیشه تحت قوانین دیکتاتوری و مردسالارانه زندگی کرده‌ایم. نیاموخته‌ایم و نمی‌دانیم دموکراسی چیست بنابراین از روی ناآگاهی برخوردهایی مثل خشونت، حسادت و بدبینی را در جامعه بازتولید می‌کنیم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *