قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / گفتگو / سمیرا و هامون در راه المپیک توکیو؛ گفت‌وگوی اختصاصی هفته با زوج کاراته‌کای ایرانی-کانادایی
هامون درفشی پور

سمیرا و هامون در راه المپیک توکیو؛ گفت‌وگوی اختصاصی هفته با زوج کاراته‌کای ایرانی-کانادایی

گزارش: سیمین افشارمقدم|

عکس‌‎ها: راضیه اکرمی|

هر دو کاراته را از دوران کودکی شروع کرده‌اند؛ یکی به‌واسطه پسرعمه قهرمانش با این رشته ورزشی آشنا شده و دیگری به‌خاطر انرژی زیادی که در کودکی داشته مادرش او را در دوره آموزش کاراته ثبت‌نام کرده است. آن‌ها پس از سال‌ها مبارزه و تمرین، در رقابت‌های اعزامی به خارج از ایران با هم آشنا می‌شوند. چهار سال پیش «هامون» یک باشگاه کاراته در کرمانشاه راه‌اندازی می‌کند. او برای بخش زنان از «سمیرا» دعوت به همکاری می‌کند و همین باعث شناخت بیشتر آن‌ها از یکدیگر می‌شود. به‌مرور رویاهایشان هم‌رنگ و روی مشترک می‌گیرد: حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو.

اکتبر ۲۰۱۹ به کانادا مهاجرت می‌کنند تا شانس حضور در این مسابقات را داشته باشند. اما ویروس کرونا دنیا را به سرعت درمی‌نوردد و برگزاری المپیک هم به آگوست ۲۰۲۱ موکول می‌شود. این زوج کاراته‌کا در کانادا با هم ازدواج می‌کنند تا مشعل زندگی و ورزش را با هم و در کنار هم در دست بگیرند.

هر یک از آن‌ها پس از سال‌ها تلاش حالا کارنامه ورزشی بلندبالایی هم دارد که البته پر از کسب موفقیت و گاهی هم شکست است. با این حال می‌گویند هیچ‌گاه دلسرد و ناامید نشده‌اند و اتفاقاً با هر شکست دوباره دست را به‌زانو گرفته و بلند شده‌اند. صحبت از هامون درفشی‌پور و سمیرا ملکی‌پور، زوج کاراته‌کایی است که حدود دو ماه پیش خبردار شدند به عنوان اعضای تیم کانادا در المپیک توکیو شرکت می‌کنند.

سمیرا ملکی‌پور به عنوان مربی همسرش، هامون درفشی‌پور در این سفر در کنار او قرارد دارد. زوجی که می‌توانند در توکیو برای کانادا و ایرانیان کانادا افتخار بیافرینند.

درباره هامون درفشی‌پور

هامون درفشی‌پور خودش را اینچنین معرفی می‌کند: هامون درفشی‌پور ۲۷ ساله و متولد کرمانشاه هستم. ۲۰ سالی است که کاراته‌کار می‌کنم. چند دوره قهرمان آسیا شدم و مدال‌های بین‌المللی هم دارم اما مهم‌ترین آن‌ها چند دوره قهرمانی آسیا و لیگ‌های جهانی بوده است. در آخرین مسابقه جهانی مدال برنز گرفتم. سال ۲۰۱۹ مهاجرت کردم و دیگر با پرچم ایران مسابقه ندادم. در آن بازه زمانی رنکینگ جهانی‌ام ۹ بود و شانس کسب سهمیه المپیک را داشتم اما بنا به دلایلی تصمیم به مهاجرت گرفتم. درحال حاضر چون سیتی‌زن کانادا نیستم می‌توانم با پرچم آیوسی در مسابقات المپیک شرکت کنم. آیوسی پرچم کشور بی‌طرف است. البته کانادا من را ساپورت می‌کند. در صورت کسب نتیجه، مدال هم به نام این کشور تمام می‌شود چون من مقیم این کشور هستم و تمام کارها زیر نظر کمیته المپیک کاناداست؛ اما چون درحال حاضر شهروند این کشور نیستم و از طرفی نمی‌خواستم المپیک را از دست بدهم این شانس را داشتم که با پرچم آیوسی شرکت کنم. من فکر می‌کنم کارهای مربوط به سیتی‌زنی به‌زودی یعنی بعد از المپیک انجام شود چون مسئولان ورزشی کانادا می‌دانند که در سال ۲۰۲۳ المپیک قاره آمریکا برگزار می‌شود.

اگر بخواهم نگاهی اجمالی به کارنامه ورزشی و نتایجی که کسب کردم، بیندازم باید بگویم قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۳، کسب مدال طلای لیگ جهانی باز هم در سال ۲۰۱۳، قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، کسب مدال طلای لیگ جهانی در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، تصاحب مدال برنز لیگ جهانی در سال ۲۰۱۸، ایستادن روی سکوی سوم مسابقات قهرمانی بزرگسالان جهان و کسب سهمیه المپیک ۲۰۱۸ و کسب مدال برنز لیگ جهانی ۲۰۱۹ از جمله مهمترین عناوین ورزشی من است.

آقای هامون درفشی‌پور گرامی از اینجا شروع کنیم که چه زمانی علاقه‌مندی و استعداد خودتان را در رشته کاراته متوجه شدید؟

هامون درفشی‌پور: پسر عمه من یکی از قهرمانان کاراته در کرمانشاه بود. او مربی کاراته بود و همین باعث تا من در هفت سالگی به همراه برادرم کاراته را شروع کنم. خیلی زود به این ورزش بسیار علاقه‌مند شدم. در همه این سال‌ها بارها و بارها شکست خوردم اما هیچ‌وقت ناامید نشدم. در ابتدا در بسیاری از رقابت‌های انتخابی موفق نمی‌شدم یا از اردوهای تیم‌ملی خط می‌خوردم اما باز هم ادامه می‌دادم. همیشه فکر می‌کردم که من می‌توانم در این ورزش موفق باشم. هنوز هم فکر می‌کنم آن چیزی را که در توانایی من است هنوز در کاراته به‌دست نیاورده‌ام برای همین امیدوارم در المپیک اتفاق خوبی را رقم بزنیم و بتوانیم مدال خوبی را تصاحب کنیم.

Aviron

 

در کاراته ورزشکار تا چه سنی می‌تواند در میادین حاضر شود؟

هامون درفشی‌پور: این ورزش برای پایان کار سن خاصی ندارد. افرادی هستند که در ۳۷ سالگی صلاحیت حضور در المپیک را کسب کرده‌اند. مهم، طرز تفکر و حفظ میزان آمادگی ورزشکار است. قبول که توانایی فرد با بالا رفتن سن کمتر می‌شود اما همزمان به تجربه او اضافه می‌شود بنابراین همه چیز به خود ورزشکار بستگی دارد. انگیزه باعث می‌شود که ورزشکار بتواند در سنین بالا هم در مسابقات حاضر شود اما در مجموع، میانگین و سن خاصی ندارد.

در ابتدا در بسیاری از رقابت‌های انتخابی موفق نمی‌شدم یا از اردوهای تیم‌ملی خط می‌خوردم اما باز هم ادامه می‌دادم. همیشه فکر می‌کردم که من می‌توانم در این ورزش موفق باشم. می‌دانم آن چیزی را که در توانایی من است هنوز در کاراته به‌دست نیاورده‌ام برای همین امیدوارم در المپیک اتفاق خوبی را رقم بزنیم و بتوانیم مدال خوبی را تصاحب کنیم.

حدود سه ماه دیگر المپیک توکیو برگزار می‌شود، کمی درباره این مسابقات برایمان بگویید.

هامون درفشی‌پور: المپیک هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود که استثنائا سال گذشته به دلیل شیوع ویروس کرونا یک سال به تعویق افتاد. این اتفاق، شانسی بود تا بتوانم در المپیک حاضر شوم. بنابراین این تعویق را به فال نیک گرفتم. من در وزن منفی ۶۷ کیلوگرم مسابقه می‌دهم و جواز حضور در المپیک را دارم. در هر دسته ۱۰ ورزشکار شرکت می‌کنند. این مسابقات سطح بالایی دارد. با حریفانی که صلاحیت حضور در این رقابت‌ها را به‌دست آورده‌اند مسابقه داده‌ام اما المپیک شرایط متفاوتی با دیگر مسابقات دارد. در حال حاضر پنج حریف من مشخص شده‌اند؛ آن‌ها از کشورهای قزاقزستان، فرانسه، ایتالیا و مصر هستند و یک بازیکن هم از کشور میزبان است. مابقی حریفان نیز کمتر از یک ماه دیگر مشخص خواهند شد.

حدود دو سال از حضور شما در کانادا می‌گذرد. تاکنون به‌عنوان یک ورزشکار چه تفاوت‌هایی بین کانادا و ایران دیده‌اید؟

هامون درفشی‌پور: همه شاید فکر کنند که کانادا از لحاظ امکانات و دیگر موارد، جزو کشورهای برتر دنیاست اما در واقعیت اینطور نیست. درحال حاضر من مجبورم هم کار و هم ورزش کنم درحالی که درحال آمادگی مسابقات المپیک هستم. در ایران ورزشکاری که سهمیه المپیک دارد فقط ورزش می‌کند اما اینجا به این شکل نیست. البته در کانادا شما از حیث زندگی به یک ثبات نسبی می‌رسید که ممکن است مسیر پیشرفت شما در زندگی، نه در حیطه ورزش، مقداری هموارتر شود اما به دلیل مشکلاتی که در ایران وجود دارد اغلب افراد در مورد این موضوع، دغدغه دارند.

وقتی به کانادا آمدم در یک باشگاه در منطقه کیچینر به‌عنوان مربی استخدام شدم اما چند ماه بعد ویروس کرونا آمد و همه برنامه‌ها را بهم ریخت. من از کار بیکار شدم و حتی مدتی دلیوری کردم اما ناامید نشدم. من و همسرم هر دو دست به کار شدیم و در نهایت هر دو در یک شرکت دوباره مشغول به کار شدیم. کمی سخت بود اما ادامه دادیم تا اینکه دو ماه پیش خبر برگزاری مسابقات المپیک اعلام شد. هر دو کارمان را متوقف کردیم تا بتوانیم در المپیک به نتیجه دلخواه برسیم. در حال حاضر روزانه به مدت پنج ساعت تمرین می‌کنیم. هرچند با توجه به هزینه‌های زندگی در کانادا، این وضعیت سخت است اما به دلیل المپیک و رویایی که داریم همه‌جوره پای کار آمدیم تا به رویا خود دست یابیم.

وقتی به کانادا آمدم در یک باشگاه در منطقه کیچینر به‌عنوان مربی استخدام شدم اما چند ماه بعد ویروس کرونا آمد و همه برنامه‌ها را بهم ریخت. من از کار بیکار شدم و حتی مدتی دلیوری کردم اما ناامید نشدم.

در جایی گفته‌اید که «من یاد گرفته‌ام همیشه در زندگی از چالش‌ها استقبال کنم» این نگاه و روحیه شما از کجا نشات می‌گیرد؟

هامون درفشی‌پور: زندگی بدون چالش معنا ندارد. همیشه زندگی بر وفق مراد ما نیست. اگر چالش نباشد دیگر زندگی معنایی ندارد. چند سال پیش یک مربی داشتم که به من گفت «این ورزش را رها کن و برو پی زندگی‌ات» چون من آن زمان سرباز بودم و قهرمانی کشور را باختم. همان حرف آن مربی جرقه‌ای در زندگی من بود. با خودم گفتم من امسال حتما به تیم‌ملی راه پیدا می‌کنم و به عضو ثابت هم تبدیل خواهم شد و واقعا این اتفاق افتاد و مدال‌های متعددی را هم کسب کردم که کسب مدال برنز در مسابقات قهرمانی بزرگسالان جهان بهترین آن بوده است. ما دو سال پیش تصمیم به مهاجرت گرفتیم و ورود ما به کانادا همزمان با شیوع ویروس کرونا شد. گاهی بسیار ناامید می‌شدیم اما دوباره تلاش می‌کردیم تا اوضاع را مدیریت کنیم. با وجود خستگیِ ناشی از کار هیچ‌وقت تمرین را ترک نکردیم. زمانی که به کانادا آمدیم همه به ما گفتند که حضور در المپیک در این بازه زمانی غیرممکن است اما من ته‌دلم یک درصد امید داشتم و فکر می‌کردم هیچ‌چیز غیرممکن نیست. من می‌دانم یک درصد امید در ذهن من، یعنی هزار درصد چراکه باعث به حرکت در آمدن من می‌شود. در این مدت هیچ‌گاه دلسرد نشدم. زمانی که خبر امکان حضورم در المپیک را به ما دادند مشکل کار داشتیم چراکه محل کارمان برای تمرین با ما همکاری نمی‌کردند بنابراین مجبور شدیم کار را کنار بگذاریم. حتی گاهی به این فکر کردیم که ما اینجا نمی‌توانیم اجاره خانه و مخارج زندگی را تامین کنیم برای همین باید قید المپیک را بزنیم. گاهی ته دلم می‌لرزید اما دوباره بلند می‌شدیم. به این جمله باور دارم که اگر خدا راهی را جلوی هر آدمی قرار می‌دهد توان آن را هم می‌دهد. ممکن است که کار سخت باشد اما غیرممکن نیست. من فکر می‌کنم همین نگاه باعث شد که حالا آن غیرممکنی که همه می‌گفتند برای ما ممکن شود.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

با همسرتان خانم سمیرا ملکی‌پور که مربی شما هم هستند چطور آشنا شدید؟

هامون درفشی‌پور: من و سمیرا همشهری هستیم. قبل از آشنایی، به‌عنوان ورزشکارِ هم‌رشته، مسابقات متعددی را با هم به خارج از ایران رفته بودیم. در سال ۲۰۱۷ من یک باشگاه کاراته در کرمانشاه راه‌اندازی کردم. برای مدیریت بخش بانوان از سمیرا دعوت به همکاری کردم. این باعث شد ارتباط نزدیک‌تری با هم داشته باشیم. سمیرا از سال ۲۰۱۷ مربی تیم‌ملی شد. او دیگر به‌عنوان ورزشکار در رقابتی حاضر نمی‌شد. در زمان مهاجرت، سمیرا مربی تیم‌ملی بزرگسالان بود. در واقع او در اوج مربیگری بود اما به‌خاطر زندگی‌مان و آینده‌ای که فکر می‌کردیم می‌توانیم در خارج از ایران بهتر رقم بزنیم تصمیم بسیار سخت مهاجرت را گرفتیم و الان از آن تصمیم خوشحالیم. سمیرا هم بازیکن و هم مربی خوبی بوده است. او به‌عنوان ورزشکار و مربی موفق به کسب نتیجه در مسابقات آسیایی شده است. در باشگاهی که در ایران داشتیم همیشه از نقطه‌نظرات فنی او استفاده می‌کردم. در نهایت هم این آشنایی به مهاجرت و ازدواج ختم شد. 

زوج بودنِ ورزشکار و مربی امتیازی هم دارد؟

هامون درفشی‌پور: سیستم ورزش کردن در کانادا با ایران متفاوت است. ما در ایران ۱۰ ماه از سال را در اردوی تیم ملی بودیم اما در کانادا چنین چیزی وجود ندارد. هر بازیکن مربوط به یک استان است و یک هفته قبل از مسابقه دور هم جمع می‌شوند و بعد هم در رقابت‌ها شرکت می‌کنند. ویژگی زوج بودن با سمیرا این است که او هم مربی من و هم پارتنر من است. با هم تمرین می‌کنیم و تمام کتک‌کاری‌های ما با هم سر تمرین است. فکر می‌کنم او بهتر از هرکسی من را می‌شناسد و درک می‌کند. جدا از بحث فنی، برای المپیک، مربی وظیفه دارد که ورزشکار را به لحاظ ذهنی در سطح بالا نگه دارد. این برای ما که زوج هستیم بهتر و مؤثرتر محقق می‌شود چون هر دو یک ورزش را دنبال می‌کنیم. هر دو خاک تاتامی را سال‌هاست تجربه می‌کنیم و فکر می‌کنم این‌ها برای من امتیاز مثبت است که بقیه این امتیازها را ندارند.

چطور شد که به فکر مهاجرت به کانادا افتادید؟ و الان چه حسی از این تصمیم خود دارید؟

هامون درفشی‌پور: زمانی که از ایران مهاجرت کردم رنکینگ ۹ جهان بودم. در اوج و تب‌وتاب المپیک این تصمیم را گرفتیم. آن زمان که این تصمیم را گرفتیم من با خانواده به‌ویژه مادرم مشورت کردم و همه اعلام رضایت کردند. می‌دانستم که در آن شرایط بخواهم مسابقه بدهم عمر قهرمانی من در ایران طولانی نخواهد بود. مطمئن بودم حضورم در مسابقات المپیک را نخواهم دید. همین باعث شد تا از ادامه دادن ورزش دلسرد شوم. تصمیم به مهاجرت گرفتیم بدون اینکه از کسی گلایه‌ای کنم. درحال حاضر نیز از تصمیممان خیلی راضی هستم.

و حرف ناگفته‌ی دیگر؟

هامون درفشی‌پور: از همسرم و خانواده‌ام تشکر می‌کنم که همراه من بودند. خانواده دوم من در کانادا هستند؛ دوستان خوبی که به من خیلی کمک کردند. آن‌ها در این مدت راهنمایی‌های خوبی به من کردند. با کمک آن‌ها مسیر زندگی برای ما هموار شد. آن‌ها باعث دلگرمی ما شدند. این افراد باعث شدند تا زندگی موفقی را تاکنون در اینجا داشته باشیم. از طرفی، حمایت Resertrac (یک شرکت محلی) از ما به‌عنوان اسپانسر موجب شده تا کمی با آسودگی خاطر به راهمان ادامه دهیم. برای همه حمایت‌ها سپاسگزارم و امیدوارم با کسب نتیجه در المپیک همگی خوشحال شویم.

درباره سمیرا ملکی‌پور

سمیرا ملکی‌پور هستم و حدود ۲۱ سال است که در رشته کاراته فعالیت دارم. دارای کمربند مشکی دان پنج هستم. در سبک شیتوریو شیتوکای کار کردم. ۱۴ سال بازیکن تیم ملی ایران بودم. اولین مدال‌آور زن ایرانی در مسابقات آسیایی گوانگجو بودم. ۳۷ مدال بین‌المللی همراه تیم ملی کسب کردم که مهم‌ترین آن‌ها برنز آسیایی بازی‌های گوانگجو در سال ۲۰۱۰ بوده است. در بسیاری از تورنمنت‌های بین‌المللی نیز موفق به کسب مدال‌های مختلف شدم. در مسابقات مختلف از جمله در کشورهای هند، چین و هنگ‌کنگ بهترین بازیکن شناخته شدم. چندین دوره نیز به‌عنوان فنی‌ترین بازیکن معرفی شدم.

سمیرا ملکی پور

سمیرا ملکی‌پور: سال‌ها انتظار برای شرکت در مسابقات جهانی به دلیل حجاب

خانم سمیرا ملکی‌پور گرامی چطور شد که وارد کاراته، یک ورزش رزمی، شدید؟

سمیرا ملکی‌پور: سدر کودکی من انرژی زیادی داشتم به‌طوری‌که هیچ‌وقت آرام و قرار نداشتم. روحیه جنگندگی بالایی هم داشتم برای همین مادرم من را در کلاس کاراته ثبت‌نام کرد. شناختی که از خودم به‌دست آورده‌ام این است که اگر کاری را شروع کنم دوست دارم در آن کار موفق باشم و جزو بهترین‌های آن کار یا کلاس باشم. همین روحیه، تلاش فراوان و شاید هم استعداد ذاتی، همگی باعث شد تا خیلی زودتر از همسن و سالانم بتوانم مسیر موفقیت را سپری کنم و توانستم در ۱۶ سالگی به عضویت تیم ملی بزرگسالان دربیایم درحالی‌که بقیه اعضای تیم ملی چند سال از من بزرگ‌تر بودند. 

به‌عنوان ورزشکاری که سال‌ها فعالیت دارید کاراته زنان ایرانی را چطور ارزیابی می‌کنید؟

سمیرا ملکی‌پور: متأسفانه به دلیل اینکه فدراسیون جهانی سال‌ها به زنان ایرانی اجازه نمی‌داد با حجاب اسلامی در مسابقات حاضر شویم ما پشت خط ماندیم و فقط می‌توانستیم تورنمنت‌های بین‌المللی را شرکت کنیم. اولین حضور زنان ایرانی در مسابقات آسیایی گوانگجو بود که با رعایت شرایط فدراسیون جهانی ما موفق شدیم برای نخستین‌بار در این رقابت‌های رسمی شرکت کنیم. از آن تاریخ به بعد ما توانستیم پس از سال‌ها انتظار در مسابقات زیادی حاضر شویم درحالی‌که در همه آن سال‌ها حضور کاراته‌کاران ایران در مسابقات بین‌المللی فقط در بخش آقایان فعال بود. در این چند سال، زنان ایرانی همپای مردان توانستند موفقیت‌های زیادی را در سطح بین‌المللی کسب کنند و خوشحالم که من هم جزئی از این گروه بودم.

شما در حال حاضر مربی همسرتان برای مسابقات المپیک هستید کمی از پیشینه مربیگری‌تان بگویید.

سمیرا ملکی‌پور: من بلافاصله پس از اتمام دوره قهرمانی این ورزش، به‌عنوان مربی به عضویت تیم ملی درآمدم و سال گذشته در اردوی تیم ملی بزرگسالان که قرار بود به مسابقات المپیک اعزام شود به‌عنوان مربی حضور داشتم. در مسابقات آسیایی سال ۲۰۱۹ به‌عنوان مربی بهترین عملکرد تاریخ ایران را رقم زدیم. بعد از این رقابت‌ها ما تصمیم به مهاجرت گرفتیم. در اینجا رؤیاهای زندگی ورزشی مشترکمان را دنبال می‌کنیم. درحال تلاشیم تا شانس حضور در المپیک را با موفقیت پیوند بزنیم. امیدوارم که آخر این قصه برای ما خوب تمام شود و ماحصل آن کسب یک مدال خیلی خوش‌رنگ باشد.

شما حداقل یک سالی است که مربی همسرتان هستید، تاکنون او را چطور ورزشکاری دیدید؟

سمیرا ملکی‌پور: هامون بازیکن بسیار پرتلاشی است. او هیچ‌وقت اجازه نداده کاری باعث ایجاد وقفه در انجام تمریناتش شود. مشکلی که در این میان وجود دارد اعمال دوره‌های طولانی قرنطینه در کاناداست. این موضوع موجب شده تا از نظر تمرینی، حریف واقعیِ تمرینی برای او فراهم نباشد. هامون از نظر تکنیکی و بدنی در وضعیت بسیار خوبی قرار دارد و ما می‌خواهیم که اوج آمادگی در زمان برگزاری مسابقات المپیک باشد. با این توضیح که ورزشکار یک سیکل سینوسی دارد به این معنا که فرد یک دوره افول و یک دوره اوج دارد. ما قصد داریم که دوره اوج هامون در زمان مسابقات باشد.

شاید یکی از مهم‌ترین آیتم‌ها برای ورزشکاران، حضور در مسابقات تدارکاتی باشد، برای این مشکل در دوران کرونا آیا راهی وجود دارد تا همسرتان از این نظر هم آماده شود؟

سمیرا ملکی‌پور: بله، خوشبختانه قرار است در آینده نزدیک یک کمپ تمرینی را شرکت کنیم که 45روزه است. در این کمپ، پنج بازیکنِ انتخاب شده برای این المپیک حضور دارند که بهترین‌های کاراته در دنیا هستند. امیدوارم در شرایط ایده‌آل در آنجا بتوانیم تمرین کنیم تا در هنگام برگزاری مسابقات در اوج آمادگی باشیم. متأسفانه آخرین مسابقه‌ای که هامون شرکت کرده اکتبر ۲۰۱۹ بوده برای همین به دلیل مشکلاتی که در کانادا برای ورود و خروج وجود دارد هامون نتوانسته در هیچ مسابقه تدارکاتی که در دنیا برگزار می‌شود حضور یابد. سال گذشته همه مسابقه‌ها در همه رده‌های فنی لغو و تعلیق شد و این کار را خیلی سخت‌تر کرده است چراکه شرکت در مسابقات تدارکاتی می‌تواند ورزشکار را از هر دو حیث ذهنی و فنی خیلی آماده کند. ما می‌خواهیم با مسابقاتی که در کمپ برگزار می‌شود، هامون آمادگی روحی، روانی و بدنی را به‌دست آورد. هامون بازیکن پرتجربه‌ای است که در بیش از ۵۰ مسابقه بین‌المللی شرکت کرده است بنابراین تا آن زمان می‌تواند به لحاظ روانی و بدنی خودش را حفظ کند.

اگر بخواهید تفاوتی بین المپیک با سایر رقابت‌ها قائل شوید، آن چیست؟

سمیرا ملکی‌پور: مسابقات المپیک جنگ تکنیک و تاکتیک نیست چون همه ورزشکاران بهترینِ خودشان در رشته ورزشی‌شان هستند. آنجا کسی برنده است که از لحاظ ذهنی بالا باشد. در تمام رشته‌های ورزشی اتفاق‌های عجیبی می‌افتد که این، ماهیت مسابقات است؛ مثلاً کسانی که پیش‌بینی می‌شود بیشترین شانس را برای کسب مدال دارند به یک‌باره ضعیف‌ترین نتیجه را می‌گیرند یا برعکس این قضیه. امیدوارم ما جزو آن دسته‌ای باشیم که در المپیک شگفتی‌ساز می‌شویم.

برخورد و همکاری افراد مختلف در کانادا آیا تاکنون به نزدیک‌تر شدن شما به رؤیاهایتان کمک کرده یا امیدبخش بوده است؟

سمیرا ملکی‌پور: ما در اینجا دوستان بسیاری خوبی داریم افرادی که کمک کردند تا ما برای هدفی که داریم بجنگیم و به آن نزدیک شویم. زمانی شانس حضور ما روی کاغذ از نگاه برخی افراد به صفر رسید اما در اینجا افرادی بودند که امید را در دل ما زنده نگه داشتند. امیدوارم نماینده خوبی برای همه این افراد باشیم و باعث شادی همه شویم. ما مشکلات زیادی به دلیل همه‌گیری کرونا در اینجا داشتیم. اولویت زندگی همه ما یک‌دفعه تغییر کرد؛ همه در حال جنگ برای بقا و ادامه حیات شدند. با شیوع بیماری کووید۱۹ در کانادا اولویتی به نام ورزش دیگر وجود نداشت برای همین کار ما سخت شد. دسترسی به اماکن ورزشی غیرممکن شد اما همه تلاش کردند تا راه برای ما هموار شود؛ در این مدت دوستانی به ما از افراد خانواده نزدیک‌تر شدند. دوستان کانادایی – که شاید از بسیاری از دوستان ما که سال‌ها آن‌ها را در ایران می‌شناختیم – برای ایجاد وضعیت بهتر برای ما تلاش کردند و مطمئنیم که آن‌ها از موفقیت و این روزهای ما خیلی خوشحال هستند.

خانم ملکی‌پور شما همسر آقای درفشی‌پور هستید و حداقل یک سال جایگاه مربی را هم برای ایشان ایفا می‌کنید. آیا عشق همسری هنگام تمرین در رابطه بین شما اثر می‌گذارد؟

سمیرا ملکی‌پور: بله، این عشق اعتماد را بین دو طرف بالاتر می‌برد به این دلیل که وقتی چیزی را من بگویم یا هامون بگوید هر دو مطمئن هستیم که درحال تلاش برای یک نقطه مشترک هستیم و حرف‌ها و برنامه‌ها صرفاً برای حضور در یک رقابتی مثل المپیک نیست. ما می‌خواهیم بهترین نتیجه را به‌دست بیاوریم و این زوج بودن ما حس اعتماد را بین ما بیشتر می‌کند. از طرفی، این را هم بگویم که کاراته یک رشته ورزشی است که احترام در آن مهم است. شروع یک مسابقه با کاتا یا احترام به داور و حریف است و این در برنامه تمرینی من و هامون هم اجرا می‌شود؛ وقتی سر تمرین هستیم ما دیگر با هم هیچ نسبت خانوادگی نداریم یعنی کاملاً درحال تمرین هستیم اما پشت این ماجرا اعتماد بسیار قوی وجود دارد. یعنی هامون می‌داند وقتی من حرفی را می‌زنم با همه وجودم آن را می‌گویم. او می‌داند که من موفقیت او را از ته دلم می‌خواهم. این‌طور نیست که من صرفاً بخواهم از جایگاه مربیگری موقعیتم را حفظ کنم یا مدت‌زمان خاصی را برای انجام وظیفه‌ام که مربیگری است، صرف کنم. با این توضیح که همه می‌دانیم وقتی فردی به‌عنوان مربی پای کار است تمام تلاش خود را به‌کار می‌گیرد تا بازیکن به موفقیت برسد اما وقتی در مسابقه‌ای ورزشکار شکست بخورد آن خلا برای ورزشکار شاید تا همیشه باقی بماند اما احتمالا مربی پس از مدتی فراموش می‌کند. اما هامون می‌داند رویای او رویا من هم هست و اگر در المپیک موفق شود و امیدوارم که مدال طلا را کسب کند انگار که مدال مال من است و اگر خدایی ناکرده -که اصلا دوست ندارم به آن فکر کنم- این اتفاق نیفتد این خلای روحی تا همیشه همراه من هم خواهد بود چراکه من خودم را جدا از او نمی‌دانم. ما این موفقیت را هر دو با همه وجود برای هم می‌خواهیم.

حرف پایانی شما برای خوانندگان هفته چیست؟

سمیرا ملکی‌پور: امیدوارم انرژی مثبت خوانندگان هفته بدرقه راه ما باشد. همچنین بتوانیم حمایت ایرانی‌های مقیم کانادا را بیشتر از گذشته داشته باشیم. از طرفی، چون ما با پرچمی غیر از کشور خودمان در این رقابت‌ها شرکت می‌کنیم شاید آن بازتاب پررنگ را برای ما نداشته باشد اما حمایت همین گروه دوستان و خانواده ما در کانادا می‌تواند دلگرمی را برای ما بیشتر کند. امیدوارم بتوانیم نتیجه خیلی خوبی را در المپیک کسب کنیم و در کنار هم این شادی را جشن بگیریم.

آقای درفشی‌پور گرامی و خانم ملکی‌پور عزیز صمیمانه برای شما آرزوی موفقیت می‌کنیم و از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید بسیار سپاسگزاریم.

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

برخورد غیرقانونی با مهاجران کانادا

گزارش تکان‌دهنده از بازداشت‌های غیرقانونی مهاجران و پناهجویان در کانادا

عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر در گزارش خود تاکید کردند بازداشت خودسرانه در کانادا فقط به مهاجران و پناهجویان بزرگسال محدود نمی‌شود بلکه کودکان نیز بهای این برخوردهای غیرقانونی را می‌پردازند...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *