قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / جامعه / حقی که باید گرفته شود؛ مبارزه‌ی کارگران کبک از ۱۳۵ سال پیش تا به امروز
کارگران کبک

حقی که باید گرفته شود؛ مبارزه‌ی کارگران کبک از ۱۳۵ سال پیش تا به امروز

گروه ترجمه هفته |

تاریخچه

تاریخچه‌ی فدراسیون کارگران کبک به قرن نوزدهم برمی‌گردد. تاریخچه‌ای غنی و متنوع که با همکاری اتحادیه‌های صنفی و اتحادیه‌های صنعتی در قالب یک اتحاد شکل گرفت. همین اتحاد و همبستگی بود که سندیکاهای مشاغل مختلف را در سال ۱۸۸۶ در یک گروه واحد تحت عنوان «شورای مرکزی مشاغل و کار مونترال» گرد هم آورد. در سال ۱۹۳۷ فدراسیون استانی کار کبک (FPTQ) برای دفاع از حق و حقوق بخش‌های محلی اتحادیه‌های صنفی آمریکای شمالی شکل گرفت و اولین رسالت خود را مبارزه برای محدود کردن ساعت کار کارگران به هشت ساعت کار در روز تعریف کرد. در سال ۱۹۵۲، فدراسیون اتحادیه‌های صنعتی کبک تشکیل شد و هدف اساسی خود را مبارزه بر ضد سیاست‌های دولت «موریس دوپلسیس» عنوان کرد. فدراسیون کار کبک (FTQ) از اتحاد این دو فدراسیون در سال ۱۹۵۷ پدید آمد.

اولین گام‌های ناشیانه و نامنسجم

از اوایل قرن نوزدهم، کارگران تلاش‌هایی را برای بهبود شرایط کاری خود آغاز کردند. اولین گروه‌های کارگری در این عرصه به طور پنهانی شکل گرفت و به شکلی غیرقانونی و مخفی برای تغییر شرایط کارگران به فعالیت پرداخت. روند شکل‌گیری سندیکالیسم بر پایه‌های محکم از سال‌های ۱۸۶۰ آغاز شد. اتحادیه‌های کارگری آمریکای شمالی، شوالیه‌های کار و صنعتگران اتحادیه‌های صنعتی یکی پس از دیگری در استان کبک مستقر شدند و در سال ۱۸۸۶ با همکاری یکدیگر «کنگره‌ی مشاغل و کار کانادا» (CMTC) و «فدراسیون کارگران کبک» (FTQ) را تشکیل دادند.

به‌رغم این که در سال ۱۸۷۲، قانونی در پارلمان کانادا به تصویب رسید که فعالیت اتحادیه‌های کارگری مجاز است و حق اعتصاب را برای کارگران محفوظ شمرد، تلاش‌ها و تحرکات کارگران در کبک همچنان توسط کارفرمایان و نیروهای انتظامی سرکوب می‌شد.

روز کارگر در سراسر جهان

اول ماه می به یاد اعتراضات کارگران آمریکایی نام‌گذاری شده است که برای نخستین‌بار در روز اول می سال ۱۸۸۶ (به‌خصوص در شیکاگو) فراخوان اعتصاب سراسری دادند. آنها خواستار روزی ۸ ساعت کار به جای ۱۴ ساعت بودند. این اعتصاب و تظاهرات به خشونت انجامید و در پی آن چهار نفر اعدام شدند. دهه‌هاست که این مناسبت در اغلب کشورهای جهان (به جز تعداد اندکی از کشورها) گرامی داشته می‌شود. اول می برای کارگران تعطیل رسمی است و در این روز در سراسر جهان برای اعتراض به نابرابری و شرایط کار نامساعد دست به تجمع می‌زنند. البته در کانادا و آمریکا، اولین دوشنبه‌ی سپتامبر به نام روز کارگر (Labor Day) نام‌گذاری شده است که کارگران در این روز تعطیل هستند.

بر اساس این نقشه، روز کارگر در کشورهایی که با رنگ قرمز نشان داده شده‌اند مصادف با اول می است. در کشورهایی با رنگ زرد، در اول ماه می مراسم دیگری برگزار می‌شود که تحت عنوان روزکارگر نیست. در کشورهایی که با رنگ سبز مشخص شده‌اند (آمریکا، کانادا، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند)، روز کارگر اول ماه می نیست و این مراسم در روز دیگری از سال برگزار می‌شود. در کشورهایی که با رنگ خاکستری نشان داده شده است، روز کارگر در تقویم رسمی وجود ندارد و مراسمی نیز برگزار نمی‌شود.

مقاومت و پیروزی

تاریخچه‌ی سندیکالیسم در استان کبک در سال‌های اولیه قرن بیستم با چندین مورد تعطیلی، اعتصاب گسترده و توقف کار کارگران (که البته در ادامه توسط اتحادیه‌های کارگری سازماندهی شد)، همراه گشت. این جنبش‌های اعتراضی یک هدف مشترک را دنبال می‌کرد که به رسمیت شناخته شدن فعالیت اتحادیه‌ها، افزایش دستمزد کارگران و کاهش ساعات کاری بود. این مبارزات با همه‌ی سرکوب‌ها، سرانجام به ثمر نشست. در سال ۱۹۰۸، حداکثر ساعات کاری در هفته ۵۸ ساعت تعیین شد و سال بعد، دولت کبک، کارِ کودکان کمتر از ۱۴ سال را ممنوع کرد.

ساعات سیاه

در بحبوحه‌ی بحران بزرگ سال ۱۹۲۹، اتحادیه‌های کارگری روزهای بسیار دشواری را تجربه کردند. در سال ۱۹۳۳، یک‌سوم کارگران در استان کبک بیکار بودند. نرخ مشاغل تحت پوشش اتحادیه‌های کارگری که در سال ۱۹۰۹ حدود ۱۴ درصد بود، در سال‌های ۱۹۳۰ به ۱۰ونیم درصد کاهش یافت اما فعالان کارگری، پرچم مبارزه برای اتحادگرایی صنفی را رها نکردند.

پس از پایان بحران اقتصادی، یک رژیم ضدکارگری به مدت ۱۸ سال قدرت را در کبک به دست گرفت. یک جنگ جهانی ویرانگر فعالیت کارخانه‌ها را در سراسر جهان به شدت تحت تاثیر قرار داد، اما در ادامه، یک دوره جهش اقتصادی پس از جنگ آغاز شد. در یک فاصله‌ی زمانی ۱۵ ساله، دو فدراسیون کارگری شکل گرفتند؛ رویدادی که در نهایت منجر به تاسیس فدراسیون کار کبک شد.

قانون قفل و پیروزی بزرگ

در اولین دوره‌ی نخست‌وزیری «موریس دوپلسیس» که از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ طول کشید، اقدامات ضدکارگری متعددی اعمال شد. قانون حمایت از استان کبک در برابر تبلیغات و نفوذ کمونیسم موسوم به « قانون قفل» که در سال ۱۹۳۷ به تصویب پارلمان رسید، بارها بر ضد اتحادیه‌های کارگری مورد استفاده قرار گرفت.

در سال ۱۹۴۴ دولت لیبرال «آدلار گودبو» (۱۹۴۴-۱۹۳۹) با تصویب قانون مربوط به روابط کارگری، به یکی از مهم‌ترین خواسته‌های اتحادیه‌های کارگری پاسخ داد. این قانون کارفرمایان را ملزم کرد با یک اتحادیه‌ی کارگری که از ۶۰ درصد یا بیشتر از ۶۰ درصد کارگران زن و مرد یک واحد تولیدی تشکیل شده بود، با حسن‌نیت مذاکره کنند.

با بازگشت «موریس دوپلسیس» به قدرت در سال ۱۹۴۴، حملات و اقدامات سرکوبگرانه‌ی بر ضد اتحادیه‌های کارگری هم بازگشت. در سال ۱۹۵۴، دولت دوپلسیس دو قانون به تصویب رساند که در آن ابطال پروانه و لغو اعتبار اتحادیه‌های کارگری مظنون به وابستگی به «کمونیست‌ها» و همچنین اتحادیه‌های خدمات عمومی که به اعتصاب متوسل می‌شدند یا تهدید به اعتصاب می‌کردند، پیش‌بینی شده بود.

اولین پیروزی: حق سندیکالی شدن

در اواخر قرن نوزدهم فعالیت اتحادیه‌های کارگری کبک از حالت زیرزمینی خارج شد و شکلی قانونی پیدا کرد. اما آیا غائله به کلی خاتمه پیدا کرده بود؟ خیر. از زمان تاسیس فدراسیون کار کبک تا امروز، اتحادیه‌های کارگری به طور بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر مبارزه کرده‌اند تا حقوق آنها به رسمیت شناخته شود و اجازه داشته باشند در مسیر خود در حمایت از حقوق کارگران به اهرم‌ها و ابزارهای فشار متوسل شوند، بدون این که نگران اقدامات تلافی‌جویانه‌ی کارفرمایان باشند.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

Aviron

 

پیروزی قانون کار

در سال ۱۹۶۴ دولت «لوساژ»، لایحه‌ی ۵۴ را که در واقع اولین قانون کار استان کبک محسوب می‌شود، ارائه کرد. این قانون حق سندیکالی شدن و حق اعتصاب در بخش‌های عمومی و شبه‌دولتی را ممنوع کرد. «روژه پروو» رییس وقت فدراسیون کار کبک که از تصویب این قانون ناعادلانه به خشم آمده بود، آشکارا با آن مخالفت کرد و خواستار برگزاری اولین کنگره‌ی فوق‌العاده فدراسیون کار کبک شد. دوهزار عضو کنگره در نشست عمومی فوق‌العاده به اعتصاب عمومی رای دادند. دولت لوساژ به‌ناچار از موضع خود عقب‌نشینی کرد و با اصلاح قانون ۵۴، حق سندیکالی شدن و اعتصاب را به رسمیت شناخت.

در سال ۱۹۶۶، به دنبال اعتصاب غیرقانونی ماموران اداره پست که سال قبل از آن اتفاق افتاده بود، دولت فدرال نیز مجبور شد حق اعتصاب ۲۶۰ هزار کارمند فدرال را به رسمیت بشناسد. پس از این دو موفقیت قابل‌توجه، میزان سندیکالی شدن مشاغل آشکارا روندی صعودی پیدا کرد. در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ فدراسیون کار کبک و کنگره‌ی کار کانادا، ۶۰ هزار عضو جدید در استان کبک جذب کردند.

نقاط عطف تعیین‌کننده

در سال‌‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ در جریان مناقشات مربوط به کار، درگیری‌های خشونت‌باری میان اعتصاب‌کنندگان و اعتصاب‌شکنان روی داد و چندین کارفرما از تن دادن به دستورالعمل‌های اتحادیه‌های صنفی سر باز زدند. در سال ۱۹۷۳ بیش از ۴۰۰ اعتصاب کننده فدراسیون کار کبک و کنفدراسیون اتحادیه‌های ملی، دفتر «ژان کورنویه» وزیر کار وقت کبک را اشغال کردند و خواستار آن شدند که بر ضد اعتصاب‌شکن‌ها قانون مشخصی تصویب شود.

۲۱ ژوئن سال ۱۹۷۵ بیش از صدهزار کارگر زن و مرد به دعوت فدراسیون کار کبک همزمان دست از کار کشیدند و اجباری شدن حق عضویت اتحادیه‌های صنفی و تصویب قانونی بر ضد اعتصاب شکنان را خواستار شدند. در دسامبر ۱۹۷۷، این دو درخواست کارگران به بخش جدایی‌ناپذیر قانون کار کبک تبدیل شد.

مقاومت سرسخت کارفرمایان

حتی امروز نیز بسیاری از پویش‌هایی که در حمایت از سندیکالیزاسیون صورت می گیرد (مثل پویش‌های کارگران شرکت زنجیره‌ای والمارت یا رستوران‌های مک‌دونالد) با اقدامات ارعاب‌انگیز، برکناری فعالان کارگری، باج‌خواهی، اخراج کارگران، تعطیلی کسب‌وکارها و سوء‌استفاده از قوانین همراه می‌شود. اگرچه کبک با چهل درصد بالاترین نرخ سندیکالیزاسیون را در آمریکای شمالی دارد. با این حال گروه‌های مهم کارگری به ویژه کارگران زن، کارگران کم‌درآمد، کارگران خوداشتغال و کارگران جوان هنوز هم به امتیازات سندیکالیسم دسترسی ندارند. بنابراین تلاش برای دستیابی به این حق کارگری همچنان در دستور کار قرار دارد.

اقدام انتخاباتی

از ۵۰ سال پیش، فدراسیون کار کبک سرسختانه تلاش می‌کند پروژه‌ی خود را در همه‌ی تریبون‌ها و عرصه‌ها از جمله عرصه‌ی انتخابات مطرح کند. در ادوار مختلف، فدراسیون کار کبک در راستای تسهیل دسترسی به اهدافش، حمایت از برخی احزاب سیاسی را در دستور کار خود قرار داده است. این فدراسیون ابتدا از حزب نیودموکرات، حزب بلوک کبکوآ در عرصه‌ی فدرال و سپس از پارتی کبکوآ در استان کبک حمایت کرده است. حمایت‌های مقطعی فدراسیون کار کبک از احزاب سیاسی مختلف در سطح استانی یا فدرال هرگز به صورت خودکار و با اختیار تام همراه نبوده بلکه بر پایه‌ی نظرسنجی‌هایی است که در این باره صورت می‌گیرد.

انقلاب آرام

در پی انقلاب آرام، دوره‌ی جدیدی در روابط جنبش کارگران با حکومت باز شد. انقلاب آرام به دوره‌ای از اصلاحات مهم سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و مدرنیزاسیون حکومت کبک در دهه‌ی ۱۹۶۰ تلقی می‌شود. این دوره از تاریخ کبک معمولا مربوط به دوره‌ی زمامداری «ژان لوساژ» است. بسیاری از اصلاحاتی که در دوره‌ی لوساژ کلید خورده بود، طی سال‌های بعد تکمیل شد. از این پس دولت‌ها بیشتر از گذشته به خواسته‌های رهبران اتحادیه‌های صنفی گوش می‌دادند و برای تصویب لوایحی که مدنظر داشتند بیشتر با آنها گفت‌وگو می‌کردند.

در سال ۱۹۷۱، فدراسیون کار کبک اعلامیه خود را تحت عنوان «حکومت، ابزاری برای بهره‌برداری ما» منتشر کرد و در آن دستگاه حاکم کبک را به تبانی و همدستی با «پایتخت بزرگ» متهم کرد. فدراسیون کار کبک برای تحقق تغییرات و اصلاحات اجتماعی ابتدا روی توازن قوا حساب باز کرده بود.

هماهنگی و قدرت گرفتن

به قدرت رسیدن پارتی کبکوآ در سال ۱۹۷۶ با یک دوره اصلاحات عمده در حمایت از کارگران در کبک همراه شد. در همین دوره اتحادیه‌های کارگری به عنوان بازیگران مهم جامعه‌ی کبک به رسمیت شناخته شدند و حضور اتحادیه‌های کارگری در همه‌ی نشست‌ها و اجلاس‌های مهم اجتماعی و اقتصادی و همچنین در هیات‌مدیره‌ی سازمان‌های ملی و منطقه‌ای، به امری اجتناب‌ناپذیر تبدیل شد. از آن پس فدراسیون کار کبک، اعضای آن و شورای‌های منطقه‌ای حضور فعال خود را در همه‌ی جبهه‌ها به رخ کشیدند و هر زمان لازم بود همبستگی و وحدت خود را با برپایی تظاهرات در خیابان‌ها به نمایش گذاشتند.

مساله‌ی ملی کبکی

در سال ۱۹۷۱ کنگره‌ی فدراسیون کار کبک بر حق حاکمیت کبک تاکید کرد. در سال ۱۹۸۰، نزدیک به ۹۰ درصد از ۲۲۰۰ نفر که در کنگره‌های فوق‌العاده‌ی این فدراسیون شرکت کرده بودند، به اتفاق بر این مساله تاکید کردند که حفظ حاکمیت کبک بهترین راه برای ارتقای آرمان کارگران استان است. به همین دلیل بود که فدراسیون کار کبک در همه‌پرسی آینده‌ی کبک به گزینه‌ی «بله» رای داد. فدراسیون کار کبک در حال حاضر بزرگ‌ترین و مهم‌ترین اتحادیه‌ی کارگری در استان کبک محسوب می‌شود که نمایندگی بیش از ۶۰۰ هزار کارگر مرد و زن کبکی را بر عهده دارد.

اقدام محلی؛ هماهنگی منطقه‌ای

فدراسیون کار کبک با داشتن نزدیک به ۵۰۰۰ واحد محلی از ۳۷ اتحادیه صنفی کبکی، کانادایی و آمریکای شمالی و کنگره‌ی کار کانادا در هزاران محیط کار در استان کبک حضور ملموس دارد. واحدهای محلی رکن مهم فدراسیون کار کبک محسوب می‌شوند که مسئول امور روزمره‌ی اتحادیه، انجام مذاکرات و همچنین اجرای کنوانسیون‌ها و قراردادهای جمعی هستند. قدرت فدراسیون کار کبک همچنین از پویایی ۱۵ شورای منطقه‌ای آن نشات می‌گیرد. این شوراها نقش وحدت‌آفرین ایفا می‌کنند و عامل اصلی همبستگی میان اعضای فدراسیون محسوب می‌شوند.

«حاکمیت- مشارکت» صنفی

در سال ۱۹۵۷، فدراسیون کار کبک از نقطه‌نظر حقوقی یک گروه منطقه‌ای مثل دیگر گروه‌هایی بود که در استان‌های دیگر کانادا وجود داشتند. این فدراسیون از استقلال بسیار کمی در قبال کنگره‌ی کار کانادا برخوردار بود. در اواسط سال‌های دهه‌ی ۱۹۶۰، رهبران فدراسیون کار کبک نبرد عیان خود را برای دستیابی به کلیه حقوق و اختیارات یک اتحادیه‌ی کارگری واقعی آغاز کردند و به موفقیت‌های خوبی دست یافتند. سال ۱۹۷۴، کنگره‌ی کار کانادا دو مسئولیت آموزش صنفی و هماهنگی شوراهای منطقه‌ای را به فدراسیون کار کبک واگذار کرد. در سال ۱۹۹۳، تفاهم‌نامه‌ای تاریخی روابط جدیدی را میان کنگره‌ی کار کانادا و فدراسیون کار کبک تعریف کرد. از این زمان بود که بین دو اتحادیه‌ی کارگری رابطه‌ای بر پایه «حاکمیت-مشارکت» شکل گرفت.

جهان همواره در حال دگرگونی

بخش‌های گسترده‌ای از تولید در استان کبک با خطر فروپاشی روبه‌رو است. یکپارچگی و شفافیت سیستم‌های بهداشت عمومی و آموزش استان به خطر افتاده است. مشاغل زیادی در سال‌های گذشته با بهایی بسیار کم از استان خارج شده‌اند. در مواجهه با این فضای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در حال تغییر، فدراسیون کار کبک به اتخاذ راهبردهای نوین و ایجاد عرصه‌های جدید نیازمند است. اولویت‌های این فدراسیون عبارتند از: تلاش برای رعایت و تحقق حقوق بنیادین کارگران، حق برخورداری از یک درآمد شایسته، برخورداری از خدمات بهداشتی و ایمنی مناسب در محیط کار، برابری زن و مرد، کار کردن به زبان فرانسوی و در نهایت تلاش برای ساختن یک جامعه‌ی عادلانه‌تر و دموکراتیک‌تر.

پنجاه سال مبارزه

فدراسیون کار کبک که امروز آشکارتر از همیشه با پدیده‌ی جهانی‌شدن روبه‌رو است، بیشتر از هر زمان به جنبش کارگری کمک می‌کند تا بتواند ساختارها و اقدامات خود را در سطح بین‌المللی تقویت کند. طی ۵۰ سال فعالیت، این فدراسیون هم از نظر تعداد اعضا و هم از نظر تجربه‌اندوزی رشد کرده است. این فدراسیون روش‌های نوینی برای پیشبرد اهداف و آرمان‌های جامعه‌ی کارگری مطرح کرده است. فدراسیون کار کبک در سراسر جهان با گروه‌ها و سازمان‌هایی که صرف‌نظر از موقعیت جغرافیایی، دغدغه‌ی ارتقای عدالت اجتماعی، تقویت صلح و تحقق حقوق بنیادین کارگران دارند، وارد همکاری شده است. در سال ۲۰۰۷، فدراسیون کار کبک اولین اتحادیه‌ی کارگری بود که بیش‌ترین شمار جوانان زیر 35 سال را تحت پوشش خود درآورده بود. این فدراسیون همچنین بیش‌ترین تعداد کارگران زن عضو اتحادیه‌های صنفی در کبک را دارد و یک‌سوم اعضای آن را کارگران زن تشکیل می‌دهند.

منبع: وب سایت رسمی فدراسیون کارگران کبک

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

فرانسوا لوگو وزیر اول استان کبک

فرانسوا لوگو: برای رفع کمبود نیروی کار، مهاجرت گسترده نمی‌خواهیم

طبق طرح مهاجرت برای سال ۲۰۲۱، کبک در نظر دارد بین ۶۹۰۰ تا ۷۵۰۰ پناه‌جو پذیرش کند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *