قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / عمومی / مقاله ها / سیاست و اقتصاد / بانکداری کانادا در مسیر تخریب محیط زیست

بانکداری کانادا در مسیر تخریب محیط زیست

پروژه‌های عظیم استخراج معادن و ذخایر نفت و گاز از سویی موتور محرک پیشرفت و صنایع جهان هستند ولی از سوی دیگر با آلوده کردن محیط زیست و ایجاد عدم تعادل در زیستگاه‌های طبیعی اثرات مخرب جبران‌ناپذیری را به دنبال خواهند داشت.

حال این پروژه‌‌ها و هزینه‌های سرسام‌آورشان عموماً توسط بانک‌های بزرگ در سراسر جهان تأمین مالی می‌شوند. آنچه در کانادا از دیرباز و به‌ویژه در چند سال اخیر بیشتر دیده شده حساسیت سهام‌داران و مشتریان بانک‌‌ها به این موضوع است. مشتریانی که مایل‌اند بدانند سرمایه‌شان در چه صنایعی سرمایه‌گذاری می‌شود و گروه‌های مستقل محیط زیستی که روز به روز بانک‌‌ها و مؤسسات مالی را بیشتر از پیش تحت‌فشار می‌گذارند. در همین روند اعتراضی است که بانک‌‌ها برای جلب نظر آن دسته از مشتریان اقدام به تولید و ایجاد محصولات و بسته‌های سرمایه‌گذاری منطبق با محیط زیست و حقوق بشر با عنوان «سرمایه‌گذاری مسئولانه» یا responsible investment نموده‌اند. اقدامی که به عقیده برخی منتقدان فقط نه از روی دلسوزی، بلکه از جنبه تأمین نیاز‌های همه طیف‌های مشتریان صورت گرفته است. این نوع از سرمایه‌گذاری اگرچه خوب است ولی گناه سهیم بودن در جنایت علیه طبیعت را پاک نمی‌کند.

در خلال همه‌گیری کرونا و قرنطینه‌های سراسری در کانادا و بیشتر کشورهای جهان، برخلاف آنچه تصور می‌شد انتشار گازهای گلخانه‌ای کاهش نیافت و در کانادا علاوه بر گسترش پروژه‌های آلاینده محیط زیست، در برخی موارد حقوق مردم و اقلیت بومیان نیز نادیده گرفته شد.

Aviron

 

گزارشی هرسال با عنوان «اثر مخرب بانکداری بر محیط زیست» منتشر‌‌ می‌شود که بیش از شصت بانک مهم در جهان را از این منظر بررسی‌‌ می‌کند. در آخرین گزارش میزان سرمایه‌گذاری جهانی در صنایع آلاینده محیط زیست حدود چهار تریلیون دلار تخمین زده شده است. این گزارش که توسط هفت نهاد وکالت و سازمان محافظ محیط زیست به رشته نگارش درمی‌آید به بانک‌‌ها بر اساس عملکردشان در قبال محیط زیست امتیازی از یک تا دویست‌‌ می‌دهد.

بانکداری و تخریب محیط زیست

سه بانک بزرگ آمریکایی که سوخت فسیلی را تأمین سرمایه‌‌ می‌کنند عبارت‌اند از جی.پی.مورگان، سیتی بانک و ولس فارگو؛ اما بانک‌های کانادایی نیز در این رقابت چندان عقب نمانده‌‌‌اند. پنج بانک بزرگ کانادا کماکان در صنعت سوخت‌های فسیلی سرمایه‌گذاری‌های کلان‌‌ می‌کنند. طبق آخرین گزارش منتشرشده در مورد تأثیر بانک‌‌ها در تغییرات اقلیمی که در ۲۴ مارس امسال منتشر شد، چهار بانک بزرگ کانادا شامل آر.بی.سی، تی.دی، اسکوشیا و بانک مونترال در میان بیست بانک اول در جهان بوده‌اند و بانک سی.آی.بی.سی به‌عنوان آخرین رقیب در جایگاه بیست و دوم قرار گرفت. بانک‌های نام برده از زمان امضای معاهده محیط زیستی پاریس در سال ۲۰۱۵ حدود ۷۲۶ میلیارد دلار در صنایع وابسته به سوخت‌های فسیلی تأمین سرمایه کرده‌‌‌اند. به‌علاوه، بالغ‌بر ۱۶۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیز داشته‌‌‌اند. آر.بی.سی در رأس این بانک‌ها که در سال ۲۰۱۹ پنجمین تأمین‌کننده مالی صنایع نفت و گاز و سوخت‌های فسیلی در جهان بود در سال ۲۰۲۰ به رتبه پانزدهم رسید. سرمایه‌گذاری‌های این بانک فقط منحصر به نفت و گاز نیست. این بانک در خلال سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ حدود ۷۹ میلیارد دلار صنایع و شرکت‌های آلوده‌کننده محیط زیست و همین‌طور در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ حدود چهارده میلیارد دلار صنعت زغال‌سنگ را نیز تأمین مالی کرده است. حال سؤال این است که چرا آب در آسیاب صنایعی بریزیم که دودشان فردا در چشم خودمان خواهد رفت؟ روشن‌ترین دلیل این تصمیم رسیدن به سود بالا در کوتاه‌مدت است.

ممکن است تناقض‌آمیز به نظر برسد که کانادا که در جهان به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین سردمداران حفاظت از محیط زیست است تا این حد در تأمین سرمایه غول‌های آلاینده سهیم باشد. هفته گذشته دادگاه عالی کانادا مالیات بر کربن را به‌عنوان یکی از اصول در قانون اساسی در نظر گرفت.

یک سؤال این است که چه راهی به غیر از ایجاد سبدها و پرتفوی‌های سرمایه‌گذاری «سبز» وجود دارد؟ یکی از این راه‌‌ها‌‌ می‌تواند همگام بودن دولت و صندوق‌های سرمایه‌گذاری و بازنشستگی و امثال آن‌‌ها برای التزام جذب سرمایه فقط در سبدهای سبز و از طرف دیگر محدود کردن همکاری شرکت‌های بیمه با شرکت‌های استخراج منابع زیرزمینی است. این مسیر اجتناب‌ناپذیر اقتصاد و سرمایه‌گذاری در کشورهای توسعه یافته است که بانک‌‌ها و مؤسسات تأمین مالی سوخت فسیلی و مشتریانشان باید نگران آن باشند. فشار گروه‌های فعال و دولت‌‌ها باعث عقب راندن شرکت‌های آلاینده‌‌ می‌شود و همین امر درنهایت موجب کاهش سرمایه‌گذاری بانک‌‌ها خواهد شد. به عنوان مثال، در سال گذشته ارزش کل سرمایه‌گذاری بانک‌های جهان در سی و پنج شرکت بزرگ تولید ماسه شیل و قطران حدود بیست و هفت درصد کاهش یافت و به مبلغ شانزده میلیارد دلار آمریکا تنزل پیدا کرد.

در آخرین جلسه سرمایه‌گذاران بانک‌های بزرگ مانند آر.بی.سی و اسکوشیا در ماه کنونی، گزارش‌هایی مبنی بر درخواست سهام‌داران بانک در محدود کردن انتقال سرمایه به صنایع آلاینده ارائه شد که حرکت بسیار مثبتی ارزیابی‌‌ می‌شود. آر.بی.سی اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۵ قصد دارد حدود صد میلیارد دلار در صنایع انرژی‌های تجدید پذیر سرمایه‌گذاری کند. طبق یافته‌های علمی، ما کمتر از یک دهه فرصت داریم تا از خسارت جبران‌ناپذیر زیست‌محیطی جلوگیری کنیم. در این میان که امیدی به کاهش طمع شرکت‌های آلاینده محیط زیست نیست، کورسوی شرکت‌های نو‌آوری و تولید محصولات برقی و انرژی‌های تجدید پذیر تنها نویدبخش آینده‌ای پاک و سبز برای نسل‌های آینده است.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

منبع ۱

منبع ۲

منبع ۳

نویسنده: آرمین آریانپور

مطلب پیشنهادی:

نیروی کار کانادا

کانادا حتی برای استخدام بابانوئل هم نیروی کار کافی ندارد

اورژانس‌هایی که به حالت نیمه تعطیل درآمده‌اند، رستوران‌هایی که یک وعده بیشتر خدمات نمی‌دهند و مراکز تجاری که دیگر بابانوئل ندارند، همه و همه نشان دهنده آثار گسترده کمبود بی‌سابقه نیروی کار در کانادا است که روند احیای اقتصادی در دوره پساکرونا را نیز مختل کرده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *