قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / جامعه / مردم نوااسکوشیا و کانادا درباره‌ی اهدای عضو چه می‌گویند؟
اهدای عضو در نوااسکوشیا

مردم نوااسکوشیا و کانادا درباره‌ی اهدای عضو چه می‌گویند؟

گروه ترجمه هفته|

نظرات مردم درباره‌ی قانون جدید اهدای عضو در نوااسکوشیا متفاوت است. برخی معتقدند با اجرای این قانون، حق انتخاب از آنها سلب شده و این یک توهین به آزادی فردی آنهاست. حتی عده‌ای که تا قبل از اجرای این قانون یک اهداکننده عضو بوده‌اند، با اجرای این قانون از تصمیم خود منصرف شده‌اند. از دیگر سو، عده‌ای دیگر بر این باورند که این قانون منجر به زنده ماندن افراد بیشتری خواهد شد و از آن استقبال کرده‌اند. برخی از موافقان و مخالفان این قانون نظرات خود را در صفحه رسمی فیس بوک اداره سلامت استان نوااسکوشیا درج کرده‌اند. گزیده‌ای از این نظرات در زیر ارائه می‎شودوپ.

«لیزا ییتس» یکی از افراد مردد در رابطه با اهدای عضو می‌گوید: با توجه به این که مردم عمدتا تنبل هستند، حدس می‌زنم مخالفت خود را ابراز نکنند اما یک پرستار به من گفت که کارت اهدای عضو را هرگز امضا نکنم. فکر می‌کنم این پرستار شاهد اهدای اعضای بدن فردی بوده است، قبل از این که واقعا «فوت کرده باشد.»

«تنویر خنداکر» با توجه به اصل آزادی فردی معتقد است: به صورت پیش فرض، نباید رضایتی در میان باشد. این مساله به حق و حقوق ارتباط دارد. هیچ‌کس حق ندارد به نمایندگی از طرف من با چیزی موافقت کند. در رابطه با افرادی که هنوز درباره‌ی اهدای عضو تصمیمی نگرفته‌اند، نباید فرد دیگری به نمایندگی از آنها تصمیم‌گیری کند. موافقت با چیزی به نمایندگی از طرف یک فرد دیگر به نظرم کاملا غیرعادلانه است. برخی‌ها در زمان مرگ، به اندازه کافی محبت دارند تا اهدای عضو کنند، ولی شما نیز باید با آنهایی که در زمان زندگی شما دوست ندارند اهدای عضو کنند، مهربان باشید. ضرورتی ندارد با آنهایی که حاضر به اهدای عضو نیستند برخورد بدی داشته باشید. این تصمیمی است که آنها باید بگیرند و دولت باید محترمانه بپذیرد.

Aviron

 

«ایرن لوبلان» که از مخالفان اجرای این قانون است چنین می‌گوید: این مساله چیزی شبیه قانونی کردن «سرقت سازمان‌یافته اندام‌های بدن» است. یک فرد ثروتمند در کشوری (که آن را شما می‌توانید نام ببرید) نیاز به یک عضو از بدن دارد. او به پزشکی پول می‌دهد تا باعث شود یک نفر دیگر بمیرد تا این عضو بدن وی اهدا شود. لطفا ناراحت نشوید چون این امر هر روز در همه جای دنیا اتفاق می‌افتد.

«جمی مک‌نیل» نوشته است: هم من و هم فرزندانم اهدا کننده‌ی عضو هستیم. نمی‌توانم تصور کنم در موقعیتی باشم که بتوانم زندگی یک نفر را نجات دهم ولی این کار را نکنم.

«لیندا هیگام تیتوس» که پسرش در سن پنج سالگی از یک اهداکننده زنده، کلیه دریافت کرد با توجه به تجربیات شخصی‌اش موافق اجرای قانون است. او می‌گوید: در سال 2000، پسر من پنج سال بود که در لیست دریافت کلیه قرار داشت و دیگر دیالیز روی او جواب نمی‌داد. اگر اهدای عضو وجود نداشت امروز پسرم را در کنارمان نداشتیم. الان هم برادر کوچکش فرم اهدای عضو را پُر کرده است.

«جین ترلفال» با نظری کاملا مثبت به این موضوع می‌نویسد: به نظر من، ایده‌ی بزرگی است. افراد زیادی درباره‌ی آن صحبت می‌کنند ولی فراموش می کنند که کارت اهدای عضو را امضا کنند و یا این که با خانواده‌ی خود حرف بزنند. زندگی‌هایی که با انجام این کار نجات داده می‌شود بسیار مهم‌تر از ضرورت حفظ اندام‌های بدن من بعد از مرگ است. اگر بتوانم کمک کنم یک کودک بینایی خود را به دست بیاورد و یا این که با قلب خود، به یک مادر یا پدر جوان حیات دوباره ببخشم این بسیار عالی است. من وقتی مُرده باشم به این قلب نیازی ندارم. چه زیباست که به جهانی که زندگی خود را از آن گرفته‌ایم، این حیات را بازگردانیم.

«آپریل پاسلی» از نگرانی‌اش درباره‌ی بیماری افراد می‌نویسد: می‌تواند شرایط خطرناکی باشد. من خودم فرم اهدای عضو را پُر کرده‌ام ولی افراد زیادی که مبتلا به بیماری هستند این کار را نمی‌کنند. ممکن است که بسیاری از اندام‌ها، آلوده باشد.

«شلی اوگیل وی» با تحسین این اقدام می‌گوید: عالیه و همیشه هم باید همین طور باشد. اگر نمی‌خواهید اهدا کنید، از این طرح بیرون بیایید. کارت سلامت که ما آن را تمدید می‌کنیم یک فرم دولتی است و ما باید قبل از امضا، آن را به دقت مطالعه کنیم. یک بخش مشخصی در این فرم هست که شما می‌توانید گزینه‌ی انتخاب (اهدای عضو) را انتخاب کنید و به همان نسبت یک گزینه‌ی کاملا مشخص هم برای بیرون آمدن از طرح اهدای عضو وجود دارد. به جای گلایه و شکایت لطفا مسئولیت اقدامات خود را بر عهده بگیرید.

«هیلی بوگدان» با نگرانی از این می‌گوید که اگر ما فراموش کنیم که بگوییم اعضای بدنمان را اهدا نکرده‌ایم، آنها به اندام‌های ما دسترسی خواهند داشت؟ چه شرایط در هم و برهمی!

«شری کایزر» از زیر سوال بردن حق انتخاب خود می‌گوید: من با شما موافقم که ما می‌توانیم درباره‌ی بدن خودمان تصمیم بگیریم اما مجبور کردن افراد باعث خواهد شد آنها از کمک کردن به دیگران روی‌گردان شوند.

«لیزا اسکوفیلد» نیز در نظری مشابه نوشته است: لطفا به من بگویید چگونه می‌توانم از تعهد خود به اهدای عضو خارج شوم. من کارت سلامت جدیدم را امضا کردم که دارای بند اهدای عضو با برخی استثنائات است. اکنون که این مساله به من تحمیل می‌شود، من دیگر از آن خارج می‌شوم.

«ریچارد لینکلن» معتقد است: اگر در این استان، نتوانیم مراقبت‌های بهداشتی لازم را دریافت کنیم، شاهد اهدای اندام و اعضای زیادی خواهیم بود. می‌توانیم درباره‌ی مرگ صحبت کنیم. چه کسی قرار است چاقویی در بدن ما فرو کرده و اندام‌های ما را خارج کند. ما نمی‌توانیم طرحی را برای حفظ سلامتی‌مان پیدا کنیم. شاید دولت بتواند اعضای بدن ما را از خانواده‌مان بخرد تا هزینه‌ی کفن و دفن ما تامین شود. ما باید همگی کارت اهدای عضو را امضا کنیم.

«جوان ماری کورت» هم بر این باور است که: به نظر من این که هر فرد چه می‌خواهد فقط به خود آن فرد بستگی دارد و دولت، مالک بدن کسی نیست.

«آریون اوکن لیف» با نظری کاملا مثبت نوشته است: اوه بله. هر چیز به درد به خوری که در بدن من هست را جدا کنید. قصد ندارم دیگه از آن استفاده کنم.

«دارلن فورنیه» از یک چالش حقوقی بین تصمیم فرد و خانواده‌اش سخن می‌گوید: حتی اگر رضایت فرد هم حاصل شده باشد، باز هم با اعضای خانواده درباره‌ی آرزو و خواسته‌های فرد اهداکننده رایزنی خواهد شد. «هر تصمیمی که گرفتید اجازه دهید افرادی که در زندگی شما حضور دارند از تصمیم شما باخبر باشند. رایزنی با خانواده‌ها درباره خواسته‌های عزیزانشان در زمینه‌ی اهدای عضو و بافت ادامه می‌یابد.» این هم باید مورد بازبینی قرار بگیرد. وقتی که یک فرد دیگر بتواند تصمیم ما را بی‌اثر کند معنی رضایت چیست؟

«اریک یانگ» با تردیدی اخلاقی نوشته است: زمانی که تصمیم گرفتم اعضای بدنم را بعد از مرگ اهدا کنم، از این که برای بقیه کار خوبی انجام می‌دهم حس بسیار خوبی داشتم اما الان وضعیت فرق می‌کند. من کاری را کردم که باید انجام می‌دادم. اگر این درخواست را پس بگیرم احساس گناه می‌کنم. شاید بهتر است همین منطق را درباره‌ی اهدای خون یا سایر کمک‌های خیرخواهانه نیز به کار ببریم.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام توئیتر

بیشتر بخوانید:

«شانون رُز» نیز در این باره می‌نویسد: این که از شما خواسته شود موافقت خود را اعلام کنید مشکلی ندارد ولی این که از شما درخواست شود موافقت نکنید، مساله‌ی کاملا متفاوتی است. شما می‌توانید یک نفر و یک کودک در حال مرگ را نجات دهید ولی این که بگذاریم اندام‌های بدن ما فاسد شوند و از بین بروند، چیزی است که من اصلا درک نمی‌کنم.

«جیسون اسپیرس» نیز اجبار در این زمینه را نادرست می‌داند و می‌نویسد: من همواره فرم اهدای اندام‌های بدن را بعد از مرگ امضا کرده‌ام ولی به نظرم این اقدام وحشتناکی است. بگذارید مردم خودشان تصمیم بگیرند.

«سارا جی بی» نگران تصمیم‌گیری درباره‌ی کودکان است و چنین می‌نویسد: من همواره خودم یک اهداکننده بوده‌ام ولی اکنون به کودکانم فکر می‌کنم. اگر شما در برگه‌ی اهدای عضو برای کودکان گزینه منفی را انتخاب کرده باشید آیا می‌توانید در زمان مرگ نظر خود را تغییر دهید و یا برعکس؟

«کارلا کارمایکل» می‌گوید: بسیار بسیار عالی. ممنون از همه آنهایی که فهمیدند دفن کردن اندام‌های بدن در زمانی که می‌توانید با آنها جان یک نفر را نجات دهید ارتباطی با شجاعت و قهرمانی ندارد.

«گابریل دوپونت» با لحنی دوگانه نوشته است: این که همه ما یک گزینه داریم بسیار عالیه. این تنها چیزیه که مهمه!

«لیو پیج» در بیانی طنزآمیز نوشته است: فرض بر رضایت است. اعضا و اندام‌های خود را با خودتان به بهشت نبرید، خدا شاهد است که ما اینجا روی زمین به آنها نیاز داریم.

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

صادرات تسلیحات کانادایی

لغو صادرات تسلیحات کانادایی به ترکیه

اتاوا تصمیم خود را برای لغو فروش تجهیزات نظامی به ترکیه بر مبنای نتایج تحقیقی اتخاذ کرد که نشان می‌دهد ارتش جمهوری آذربایجان در حملات پهپادی خود بر ضد نیروهای ارمنستان در منطقه جدایی طلب قره‌باغ از یک فناوری کانادایی استفاده کرده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *