قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / فرهنگ و هنر / فرهاد دفتری یکی از فعالان فرهنگی مونترال پرگشود و رفت

فرهاد دفتری یکی از فعالان فرهنگی مونترال پرگشود و رفت

هفته‌ی گذشته مونترال یکی از پیش‌کسوتان اهل فرهنگ را از دست داد. زنده‌یاد فرهاد دفتری، که علاوه بر نقش‌اش در راه‌اندازی کانون مهندسان و آرشیتکت‌های ایرانی کبک در کافه‌لیتِ جوان هم فعال بود دیگر در میان ما نیست. هفته فقدان این انسانِ دوست‌داشتنی را به خانواده‌ی گرامی و دوستان او تسلیت می‌گوید.

متن زیر توسطِ کافه‌لیتی‌‌ها در سوگ زنده‌یاد فرهاد دفتری نوشته‌شده است.

«در سوگ  پیر ما

می‌گفت شما بروید و من آرام آرام می‌آیم. عجله‌ای ندارم و وسط راه نفس می‌گیرم. می‌گفتیم پس بالا منتظریم آقای دفتری. سه طبقه‌ی بوریتوویل را هر هفته با لبخند بالا می‌آمد و یک‌بار طی آن همه سال نگفت مگر قحطی جاست که نرسیده به سقف عالم جا گرفته‌اید و زمین خدا را ول کرده‌اید. او چیزی نگفت و ما هم در خامی مدام‌مان به عقل‌مان چیزی نمی‌رسید. فقط هر بار از حضورش خوشحال می‌شدیم که آقای دفتری آمده است و نفس گرمش را آورده است. با ریش انبوه، کلاه کپ،‌ٰ عصای ساده و لبخندی که هرگز از لبانش نمی‌افتاد پیر روشن‌دل کافه بود و در هر دیدار حرفی نو داشت که فلان را تازه خواندم که بهمان می‌گوید.

فرهاد دفتری در کافه لیت دست‌کم شش سخنرانی داشت، همگی حول دغدغه‌ی اصلی‌اش که فرهنگ بود. پیشه‌اش که معماری بود را با فرهنگ پیوند می‌زد، در تمدن‌های باستان بین‌النهرین در جستجوی هویت فرهنگی مشترک می‌گشت و یا از رولان بارت محبوبش تکیه کلام نقل می‌کرد و می‌گفت زبان هرگز بیگناه نیست. برای سخنرانی‌هایش با دقت یادداشت آماده می‌کرد و با حوصله از صدر تا ذیل مطلب را می‌شکافت و هر چند مای شنونده را گه‌گاه در پیچ و خم تاریخ جا می‌گذاشت، بالاخره باز می‌گشت و هم‌رکابان سرگردانش را دوباره با خود همراه می‌کرد.

پیر ما بود و از ما جوان‌تر بود. هزار بار نوشتند که سن به ظاهر نیست و به باطن است، ولی مانند هر پند دیگر تا ندیدیم، نفهمیدیم. شوق او شوق ما می‌شد و یاد می‌داد و یاد می‌گرفتیم. فرهاد دفتری امیدی برای ناامیدانی چو ما بود که پس شاید بشود تا گور دانش بجست و رها نکرد چرخ فلک را که برای خودش بگردد. فرهاد دفتری تا آخر عمر جست و خواند و آموخت و بازگو کرد و دوست داشته شدٰ و چه سعادتی بالاتر از این که چنین نقش پررنگی از خود به جا گذاشت. روحش شاد. / محمد جباری حق، پاشا جوادی و باقی اذناب کافه لیت»

نویسنده: هفته

مهدیه مصطفایی هستم. متولد 1358 شمسی. از سال 1379 فعالیت کاریم را با روزنامه ایران در بخش حوادث آغاز کردم. تا سال 1390 نیز با روزنامه‌های مختلفی از جمله روزنامه‌های دوران امروز، صبح امروز،آفرینش، ایران، اعتماد و در آخر همشهری فعالیت کاری در زمینه اخبار حوادث داشتم. سال 1390 به کانادا مهاجرت کردم و در شهر مونترال ساکن شدم. سه ماه بعد از ورود همکاری با مجله هفته را آغاز کردم که تا هم اکنون ادامه دارد.

مطلب پیشنهادی:

تسلیت

تسلیت به دکتر علیرضا شمس

در سیل خبرهای بی‌پایان و بدِ این روزها، و درست در میانهٔ سوگواری برای سقوط هواپیما، دوستِ عزیز و مهربانِ ما مونترآلی‌ها و شاعر و دبیرِ پیشین ادبیات در مجلهٔ «هفته» به سوگ پدر نشسته است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *