Fengye College Center
خانه / اخبار مونترال / دانستنی‌های مونترال / سن‌لوران: شاه‌راهی به کانادا، آب‌راهی حیاتی
Saint-Laurent-River

سن‌لوران: شاه‌راهی به کانادا، آب‌راهی حیاتی

دیدنی‌های مونترال؛ بخش دوم 

ما در جزیره مونترال زندگی می‌کنیم. جزیره بودن شهر زیبای ما، وام‌دار رود بزرگ سن‌لوران است که در عین حال به مونترال شخصیت خاصی بخشیده است. اما این تمام ماجرا درباره سن‌لوران نیست. راستی درباره این رود که هرروز نام آن را می‌شنویم، از کنار و از روی آن عبور می‌کنیم، یا از پیاده‌روی در کنار آن لذت می‌بریم، چه می‌دانیم؟ مثلاً آیا می‌دانیم که این رود از سرچشمه تا اقیانوس، بیش از چهار هزارکیلومتر طول دارد؟ آیا می‌دانیم که سن‌لوران دروازه ورود اروپایی‌ها به کانادا بوده است؟ یا این‌که آیا می‌دانیم چند پل داخل و خارج جزیره مونترال را به هم وصل می‌کند؟ بگذارید با هم به سفر اکتشافی این آب‌راه حیاتی کانادا برویم.

سن‌لوران

سن‌لوران از دریاچه انتاریو در کینگ‌استون آغاز می‌شود و در منطقه بروک ویل و کرن وال، به اندازه ۲۰۰کیلومتر مرز بین ایالت نیویورک و انتاریو را تشکیل می‌دهد. این آب‌راه غول‌آسای پیچ‌درپیچ، سپس از ایالت کبک گذشته، در مونترال با پیوستن رود «Outaouais» و در منطقه « Trois-Rivières» با پیوستن رود «سن‌موریس» به آن و بعد از گذشتن از کبک، بالاخره به بزرگترین مصب دنیا، یعنی خلیج سن‌لوران وارد شده و از آنجا به اقیانوس اطلس می‌پیوندد.

سن‌لوران از سرچشمه اصلی خود در آمریکا، مسیری به درازای ۳۰۵۸ کیلومتر و از دریاچه انتاریو در کینگ‌استون ۱۱۹۷کیلومتر طی می‌کند تا به مصب برسد. به عبارت دیگر از سرچشمه تا مصب، نزدیک به چهارهزار کیلومتر راه طی می‌کند. جهت جریان این رود از جنوب غربی به شمال شرقی است.

سرتاسر خط ساحلی این رود از مونترال تا مصب آن، یعنی خلیج سن‌لوران، به‌خصوص در منطقه سگنه Saguenay و گسپزی de la Gaspésie با صخره بزرگ سوراخ‌دارش La Roche Percée در داخل رود، از طبیعت شگفت‌انگیزی برخوردار است که زیبایی آن چشم هر بیننده‌ای را خیره کرده و بی‌اختیار او را به هیجان درمی‌آورد. همچنین از مونترال تا Anticosti و جزایر دولا مادلین Îles-de-la-Madeleine، جزایر بی‌شمار سبز و خرم یا سنگلاخ آن قشنگ‌ترین و دیدنی‌ترین جایی است که به بازدیدکنندگان کمک می‌کند تا با جانوران، گیاهان و افسانه‌های کهن ساکنان بومی‌ گذشته و حال آنجا آشنا شوند.

saint Lauren
آنچه ما از کانادا می‌شناسیم معمولاً به تاریخ اروپاییان در این سرزمین بازمی‌گردد، اما کندوکاوهای باستان‌شناسی حاکی از آن است که از نه هزار سال قبل از میلاد مسیح، بومیان کانادا Amérindiennes در حاشیه این رود ساکن بوده و آن را «Magtogoek» می‌نامیدند، یعنی «جاده‌ای که راه می‌رود.» اولین ماجراجویان اروپایی که به این سرزمین گام نهادند، آن را Morues که عنوان یک نوع ماهی است، نامیدند. برخی نیز آن را گراند ریویر خواندند.
در سال ۱۵۳۵ میلادی ژاک کارتیه، از اهالی منطقه سن‌مالو فرانسه به کبک گام نهاد و اولین صلیب را بر رود سن‌لوران نشاند و به نام فرانسوای اول پادشاه فرانسه رسماً مالکیت سرزمینی را که بعداً کبک نامیده شد، اعلام کرد.

طبق نظر مورخان، او کسی است که اسمش به عنوان کاشف دره سن‌لوران در تاریخ ثبت شده است. فرانسوی‌ها این رود را با عنوان Le Fleuve Saint Laurent می‌شناسند و در انگلیسی به آن Lawrence River می‌گویند. خوب است بدانیم که این رود به یاد Laurent de Rome نام‌گذاری شده است. «لوران دو رم» در سال ۲۱۰ یا ۲۲۰ میلادی، در شهر Huesca در اسپانیا به دنیا آمد و در سال ۲۵۸ به عنوان یک محکوم به مرگ، روی اجاق کباب شد.

هر سال در ۱۰ اوت یاد او را گرامی‌ می‌دارند. او در جوانی وارد مدرسه مذهبی شد و پس از اتمام تحصیلات، یکی از هفت کشیش کلیسای رومن شد و از طرف کلیسا مسئول حفاظت از اموال و ثروت‌های کلیسا و پخش آن بین فقرا گردید. ولی بعد از جابه‌جایی‌هایی که در کلیسا انجام شد، از نظر مقامات جدید، به گناه پخش ثروت کلیسا بین فقرا و ایتام مورد اتهام قرار گرفت و این بهانه‌ای شد که به شکنجه و مرگ محکوم شود، درحالی‌که گناهی به جز حمایت از مستمندان و بی‌سرپرستان نداشت و بالاخره با سوختن روی اجاق، اسمش در ردیف شهدای کاتولیک ثبت شد.
رود سن‌لوران نقشی بنیادی در تاریخ کانادا، به‌خصوص کبک دارد. از قرن ۱۷ میلادی که پای اروپائیان به طور اعم از طریق این آب‌راه به کانادا باز شد، تجارت پوست رونق گرفت. همین مسأله باعث شد که مردم بومی ‌حاشیه‌نشین رود که متکی به صید ماهی بودند، نحوه زندگی‌شان تغییر یابد و جهت شکار حیوانات و به دست آوردن پوست آنان از حاشیه به مراکز کشور پیش‌روی کنند. بدین ترتیب بود که زندگی بومیان شکل تازه‌ای گرفت. فرانسوی‌های حاضر در منطقه نیز برای به دست آوردن پول بیشتر در سرزمین‌ها پیشرفت کردند و مناطق جدیدی را کشف می‌نمودند.

در این قرن رود سن‌لوران مورد توجه بسیاری قرار گرفت، چرا که راه ارتباطی اروپا و سرزمین تازه‌کشف‌شده بود، و رفت آمد‌های بسیار زیادی روی آن انجام می‌شد و هر سال مهاجران بیشتری را از اروپا با خود وارد این کشور می‌کرد. در ابتدای کولونیزاسیون، این رود به عنوان در ورودی محسوب می‌شد و برای اروپائیانی که می‌خواستند وارد آمریکا شوند، تنها راه ورود بود. برای کبکی‌ها رود سن‌لوران در واقع قلب تپنده کبک به شمار می‌رود و از اهمیت به‌سزایی برخوردار است. در طی سه قرن سن‌لوران در توسعه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی کبک نقش بسیار مهمی‌ بازی کرده است، یعنی در واقع کبک امروزی را سن‌لوران ساخته است. قابل ذکر است که ۸۰ درصد جمعیت کبک در کناره‌های این رود بزرگ زندگی می‌کنند و نصف این جمعیت آب آشامیدنی خود را از آن می‌گیرند. شهر کبک که در سال ۱۶۰۸ به وسیله ساموئل دوشامپلن پایه‌گذاری شده است، در طول قرن‌ها نقشی استراتژیک در تاریخ استان کبک داشته است. این نقش در ابتدا از تجارت پوست شروع شد و به‌تدریج به عنوان محل سکونت اروپائیان برگزیده شد و به صورت یک بندر بین‌المللی جهت ورود و خروج کشتی‌ها در آمد و همه اینها باعث توسعه اقتصادی این شهر شد. در نتیجه به صورت پایتخت بخشی که تحت تسلط فرانسه بود و Nouvelle France نامیده می‌شد، درآمد.

Montreal-Island-City

امروزه با وجود ایجاد شهرها در نقاط مختلف کانادا و آمریکا، گسترش راه آهن، جاده‌ها و حمل و نقل هوایی، سن‌لوران علاوه بر زیبایی طبیعی، همچنان از اهمیت ویژه اقتصادی برخوردار است. موقعیت جغرافیایی و فیزیکی این رود، آن را به یک ثروت عمده برای کبک، کانادا و بخش صنعتی آمریکا تبدیل کرده است، و در حال حاضر هنوز هم به عنوان یک راه تجاری بسیار مهم تلقی می‌شود؛ چون دریاچه‌های بزرگ کانادا توسط آن به اقیانوس اطلس راه پیدا می‌کنند. این آب‌راه در زبان فرانسه La Voie Maritime Du Saint-Laurent و در انگلیسی Saint- Lawrence Seaway نامیده می‌شود.

رود سن‌لوران دارای اکوسیستم پیچیده‌ای است که مناطق مختلف تشکیل‌دهنده آن شامل ویژگی‌های دریاچه‌ای، رودخانه‌ای و خلیجی است. همین‌طور زیست‌گاه‌های گیاهان و جانوران مختلف آن کاملاً متنوع است. این جواهر منحصر به فرد، میراث زیست‌محیطی قاره آمریکا در کنوانسیون رامسر (کنوانسیون روی تالاب‌های بین‌المللی – 1971) به عنوان یکی از حوضه‌های بزرگ مورد حفاظت عنوان شده، چون حوضه‌ای است به وسعت 12000 هکتار در دریاچه سنت‌پیر که در سال 2001 هم به عنوان بزرگ‌ترین ذخیره زیستی در کره زمین محسوب شده است.
در گذشته راه دریایی سن‌لوران در مونترال، در منطقه Rapides de Lachine (بخشی از رود که سرعت آب در آنجا زیاد است) قطع می‌شده، زیرا سرعت آب در اینجا مانع از ادامه حرکت کشتی‌ها بوده است؛ اما امروز با درست کردن کانال لاشین این مشکل برطرف شده و راه دریایی از مونترال، بعد از گذشتن از کینگ‌استون ادامه پیدا می‌کند.

PontChamplain

جهت ارتباط جزیره مونترال با اطراف آن، در طول تاریخ در این منطقه پل‌های مختلفی روی سن‌لوران ساخته شده است که قدیمی‌ترین آن پل ویکتوریا است که در سال 1860 بنا شده و در زمان افتتاحش طولانی‌ترین پل دنیا بوده است. نیز اولین راهی بوده که مونترال را به ریوسود متصل می‌کرده است. بعد از این پل، پل‌های متعدد دیگری روی آن ساخته شده که می‌شود از پل ferroviaire Saint-Laurentسال 1886، Jacques-Cartier 1930 به نام ژاک کارتیه، کاشف کانادا و کبک، Mercier به سال 1963 به نام مرسیه نخست‌وزیر کبک، Pont de la Concorde 1965، و مهم‌تر از همه آنها، پل شامپلن نام برد که کارهای ساختمانی آن از سال 1955 شروع شده و در سال28 ژوئن 1962 تردد در آن آغاز شده است و پر رفت‌وآمدترین پل مونترال است؛ پلی است از بتون و فولاد به طول 3440 متر و به ارتفاع 36.6 متر که به افتخار ساموئل شامپلن بنیان‌گذار کبک نام‌گذاری شده است. یک تونل زیرزمینی هم از زیر رود سن‌لوران جزیره مونترال را از طریق مترو به جزیره سنت‌هلن متصل می‌کند. به‌تازگی دولت کانادا تصمیم گرفته است پل جدیدی به جای شامپلن احداث کند، چون این پل پرترددترین در کانادا بوده و نقش مهم حیاتی در اقتصاد منطقه‌ای و بین‌المللی بازی می‌کند.

در طول تاریخ سن‌لوران باشکوه، زیبا و حیاتی جمعیت بی‌شماری را دور تا دور خود جمع کرده است. بدیهی است که بشر به دلیل شتاب‌زدگی در رسیدن به دست‌آوردهای صنعت و تکنولوژی، محیط زیست خود را قربانی امیال خود کرده و بدین ترتیب ناخواسته شریان‌های حیات خود را به‌تدریج و یکی بعد از دیگری قطع می‌کند و زندگی خود را به نابودی می‌کشاند. متأسفانه سن‌لوران بزرگ و بخشنده هم از این قاعده مستثنی نبوده است.

توسعه کشاورزی و گسترش شهرها و به موازات آن توسعه صنعتی، یک فشار مستمر و شتاب‌زده تحت عنوان آلودگی را بر روح پاک این نعمت بی‌بدیل تحمیل می‌کند. اگرچه در سال 1972 اولین و در سال 1978 دومین معاهده بین کانادا و آمریکا برای کم کردن فسفر و مواد سمی ‌شیمیایی و مراقبت در کیفیت آب دریاچه‌های بزرگ امضا شد، و از سال‌های 1970 بدین سوی فعالیت‌های طرفداران حفظ طبیعت به ثمر رسید و این رود تحت حمایت قانون قرار گرفت، اما هنوز برای بازگشت به زندگی طبیعی آن راه درازی در پیش است. آیا خودپرستی انسان مدرن هرگز اجازه خواهد داد که او راه سلامت را تا به آخر طی کند؟!

توضیح:
کنوانسیون رامسر، قدیمی‌ترین معاهده بین‌المللی در تأکید بر حفاظت از طبیعت در جهان است. آغاز آن در دوم ماه فوریه 1971 (13 بهمن 1349) در شهر ایرانی «رامسر» بوده که کنوانسیون، نام خود را از این شهر اقتباس کرده است. کنوانسیون رامسر در سال 1975 جنبه قانونی یافت. این معاهده 158 کشور عضو را ملزم به تعیین و حفظ تالاب‌های بااهمیت بین‌المللی و تشویق به استفاده خردمندانه از آنها می‌نماید. در حال حاضر بیش از 1800حوضه با مساحت کل نزدیک به 170 میلیون هکتار در این کنوانسیون به ثبت رسیده‌اند.

(آمار مربوط به تاریخ ‏20 ژانویه 2009 است.)

* این مطلب گسترش‌یافته‌ی نوشته‌ای است که با همین نام در یکی از اولین شماره‌های هفتــــه منتشر شده. برای نوشتن آن از منابع زیر استفاده شده است:

1) Guide Touristique du Québec
2) www.quebecweb.com/tourisme/fleuvefranc.html
3) Wikipedia, the free encyclopedia
4) http://www.bonjourquebec.com/qc-fr/stlaurent.html
5) Environnement Canada www.ec.gc.ca
6) http://www.tc.gc.ca/fra/programmes/ponts-nouveau-pont-pour-le-saint.laurent-2757.htm-
7) http://doe.ir/Portal/Home/Default.aspx?CategoryID=139140af-adfb-47a7-9c69-4bec70369c5e

نویسنده: لیلی خاقانی

مطلب پیشنهادی:

شهرداری اوترومون

آیا 6000 پارکینگ رایگان کارکنان شهرداری‌های مونترال حذف می‌شود؟ اوترمونت آغاز کرد

بیش از شش‌هزار کارمند و مسئول شهرداری‌های مونترال از جای پارک رایگان برخوردار هستند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *