قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / آریانا / آیا محدودیت حق سفر برای مهاجرانِ قانونی تبعیض نیست؟
برگ تردد

آیا محدودیت حق سفر برای مهاجرانِ قانونی تبعیض نیست؟

مسافرت بخش مهمی از زندگی است. با سفر کردن روح و روان آرامش می‌گیرد و کسانی که مسافرت می‌کنند به تجربیات آنها اضافه می‌شود. سفر فرصت رها شدن از مشکلات و دغدغه‌های روزمره را‌‌ ایجاد می کند. در بیشتر اوقات دلتنگی کسانی که از آنها دور هستیم باعث می‌شود که به شهر دیگری برویم. مهاجران افغان برای سفر به شهرها با محدویت مواجه هستند و با گذشت چهل سال از مهاجرت نمی‌توانند به همه شهرهای ایران سفر کنند. مهاجران تنها با داشتن برگ تردد بین شهری که مهلت آن پانزده روز است می‌توانند مسافرت کنند. متن زیر به این موضوع پرداخته است.

من شاهد بودم که پلیس‌‌‌ها از مهاجران‌‌ می‌خواستند که بارهای ماشین‌‌‌های مشکوک را خالی کنند و از آنها خواستند که دفترشان را نظافت کنند و در آخر آنها را دیپورت کردند.

شهرهای مجاز و غیرمجاز برای مهاجران

مهاجران در برخی استان‌ها اجازه سکونت و مسافرت را دارند و برخی از دیگر استان‌‌‌ها برای آنها غیرمجاز است. استان آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی (به غیر از شهرستان تبریز و ارومیه) ممنوع است. شهرستان‌‌‌‌هایی نظیر: نظنر، فریدون، فریدن شهر، سمیرم، چادگان، خوانسار، دهاقان، نائین، گلپایگان، آران و بیدگل ممنوع است. استان مازندران، کهگیلویه و بویر احمد، کرمانشاه، گیلان از جمله استان‌‌‌‌‌های ممنوع برای مهاجران هستند. استان تهران، البرز، قم از جمله شهرهایی هستند که مهاجران مجاز هستند که در آنها سکونت یا به آنها سفر کنند.

Aviron
Aviron

 

محدودیت سفردر خصوص این که چرا اتباع خارجی نمی‌توانند در برخی از شهر‌‌‌ها سکونت و سفر کنند، خبرگزاری‌‌‌‌‌  ایسنا در گفتگویی در ۵ مهر ۱۳۹۸ با مهدی محمودی دبیرکل امور اتباع مهاجرین خارجی وزارت کشور انجام داده است. او گفته است: «برخی از شهرها و استان مناطق ممنوعه محسوب‌‌ می‌شوند و در این شهرها‌‌‌‌‌ نمی‌توانیم هیچ گونه خدماتی را به اتباع بیگانه ارائه دهیم و البته ممکن است که اتباع غیرمجاز در برخی از شهرها ساکن باشند. این ممنوعیت دلایل مختلف امنیتی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی دارد و در برخی از شهرها ممکن است شرایط برای ساماندهی آنها مناسب نباشد.»

رانندگان اتوبوس چه‌‌ می‌گویند؟

احمد، راننده خط اتوبوس بوشهر است و‌‌ می‌گوید: «من سال‌‌‌‌‌های زیادی است که در این خط فعالیت دارم. مهاجران افغان به نسبت شهرهایی مثل اصفهان و مشهد کم‌تر به بوشهر‌‌ می‌روند ولی با این وجود گاهی پیش‌‌ می‌آید که مسافر افغان داشته باشم. مهاجران چه مدرک داشته باشند و چه مدرک نداشته باشند به راحتی‌‌ می‌توانند به بوشهر سفر کنند و پلیس راه کاری ندارد.»

لحظه خیلی ناراحت‌کننده‌ای برایم بود که اشک‌‌‌‌‌های آنها را دیدم و نتوانستم برایشان کاری انجام دهم.

اصفهان یکی از شهرهایی است که مهاجران زیادی در آن زندگی‌‌ می‌کنند از این رو تردد و رفت و آمد دیگر مهاجرین در این شهر زیاد است. سعید راننده خط اصفهان است. او در خصوص سفر مهاجران افغان‌‌‌‌‌ می‌گوید:‌‌‌‌‌ «بارها اتفاق افتاده است که مهاجران به راحتی به شهر اصفهان بروند و برایشان مشکلی رخ نداده است. اما چند باری ایست بازرسی مسافرهای مرا به خاطر این که مدرک شناسایی نداشتند گرفتند و اجازه ندادند که به تهران برگردند. متاسفانه برخورد برخی از پلیس‌‌‌ها با مهاجران مناسب نیست. من شاهد بودم که پلیس‌‌‌ها از مهاجران‌‌ می‌خواستند که بارهای ماشین‌‌‌های مشکوک را خالی کنند و از آنها خواستند که دفترشان را نظافت کنند و در آخر آنها را دیپورت کردند.»

بیشتر بخوانید:

یکی از رانندگان که در ترمینال جنوب تهران کار‌‌ می‌کند تجربه متفاوتی در این زمینه دارد و‌‌ می‌گوید: «مهاجران قشر مظلوم هستند. آنها از سردلخوشی به ایران مهاجرت نکردند بلکه به خاطر جنگ به ایران آمده‌اند. من مهاجرانی را‌‌ می‌شناسم که با وجود این که چند سال است در ایران زندگی‌‌ می‌کنند اما نتوانستند مدرک بگیرند. یکبار یکی از دوستان افغان از من خواست که خانوده‌ای که مدرک ندارند از عسلویه به تهران بیاورم و من در ازای مبلغی خواسته او را انجام دادم. از بدشانسی‌‌‌‌‌ در راه ایست بازرسی آنها را شناسایی کرد. من هر چقدر از آنها خواستم که آن خانواده را رها کند و به جایشان مرا بگیرند قبول نکردند و آخر هم ده روز ماشین مرا خواباندند و ده میلیون تومان از من جریمه گرفتند. من‌‌ می‌خواستم پولی را که از آنها گرفته بودم را پس دهم اما آن خانواده قبول نکردند و در آخر رد و مز شدند. لحظه خیلی ناراحت‌کننده‌ای برایم بود که اشک‌‌‌‌‌های آنها را دیدم و نتوانستم برایشان کاری انجام دهم. آنها چند سالی در ایران زندگی کرده بودند و خانه و زندگی داشتند. خیلی ناراحت شدم، چون همه تلاشم را کردم که آنها را آزاد کنم اما التماس هایم به جایی نرسید.»

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام

به پدرم گفت که این بچه‌‌‌ها مال تو نیستند و به تو شباهتی ندارد. پدرم مثل همیشه کارتش را نشان داد اما او قبول نمی‌کرد و من و خواهرم کلی گریه کردیم و گفتیم که فرزندان او هستیم.

مهاجران چه‌‌ می‌گویند؟

مهاجران افغانشوکت رحمتی در ایران به دنیا آمده است و خاله‌اش در شیراز زندگی می‌کند. او می‌گوید: «بیشتر اقوام ما از جمله خاله‌ام در شیراز زندگی می‌کنند. وقتی بچه بودم بارها پیش آمده بود که پلیس ما را از ماشین پیاده می‌کرد و به پدرم گیر می‌داد و پدرم هر بار کارت آمایش را نشان می‌داد. یک بار من و خواهرم به همراه پدرم به شیراز رفتیم. پلیس راه ما را از اتوبوس پیاده کرد و به پدرم گفت که این بچه‌‌‌ها مال تو نیستند و به تو شباهتی ندارد. پدرم مثل همیشه کارتش را نشان داد اما او قبول نمی‌کرد و من و خواهر کلی گریه کردیم و گفتیم که فرزندان او هستیم. حالا برای رفتن به شهرهای مجاز می‌توانیم برگ تردد بگیریم که به نظرم بعد از این همه سال زندگی کردن گرفتن برگ تردد یک نوع توهین و تحقیر است. از طرف دیگر گرفتن برگ تردد دوندگی خاص خود را دارد و باید به ازای آن مبلغی پرداخت شود. برای نسل من‌‌‌‌‌ شرایط آنگونه که باید نشد‌‌‌‌‌ اما امیدوارم که فرزندم که بزرگ شد، تجربیاتی مثل من را نداشته باشد.»

زهرا میرزایی چندین بار از تهران برای زیارت به مشهد رفته است و‌‌ می‌گوید: «وقتی‌‌ می‌خواهیم به سفر برویم باید سرپرست خانواده به دفتر کفالت برود و بدون حضور سرپرست برگ تردد صادر‌‌‌‌‌ نمی‌شود. سفر افغان‌‌‌ها مانند چیزهای دیگر با اما و اگر همراه است. من چندین بار به مشهد رفته‌ام و هر بار با یک مشکل روبه رو بودم. در بیشتر اوقات پلیس‌‌‌ها می‌خواهند از مهاجران پول بگیرند و‌‌ می‌دانند که بعضی از مهاجران برای این که به دردسر نیوفتند حاضر‌‌ می‌شوند که هزینه هنگفتی بدهند. مهاجران در ایران، ناچار هستند برای خیلی از امور هزینه‌های غیرمنطقی پرداخت کنند. مثلا همین هزینه «برگ تردد». گرچه این هزینه از چشم مسئولین ممکن است ناچیز باشد اما خودش از اساس تبعیض‌آمیز است. در آخر همه این مشکلات، سهم مهاجران تحقیر شدن است. ما کارت آمایش داریم کارتی که هر سال آن را تمدید‌‌ می‌کنیم و برای آن هزینه گزافی را پرداخت‌‌ می‌کنیم اما با همین کارتی که قانونی و معتبر است‌‌‌‌‌ نمی‌شود سفر کرد. کارت ما داری کد شناسایی است و با کد آن هر فرد به راحتی قابل شناسایی است با این وجود باز برای رفتن به شهرهای مجاز داستان داریم.»

به نظرم بعد از این همه سال زندگی کردن در ایران نیاز به داشتن برگ تردد برای سفر یک نوع توهین و تحقیر است.

صمدخان در سال ۸۰ به همراه فرزندانش برای زیارت به مشهد رفته بود. او در اینباره‌‌ می‌گوید: «آن سال‌‌‌ها شرایط مهاجرین سخت بود و کسی جرات‌‌‌‌‌ نمی‌کرد که از شهری به شهر دیگر سفر کند. دکترها مرا جواب داده بودند و من برای شفا گرفتن به همراه همسرم و فرزندم به مشهد رفتیم. از شانس بدم همسایه‌مان از تعاونی تنها بلیت رفت را گرفت. وقتی به مشهد رفتیم هیچ هتلی به ما اتاق نداد برای همین در یک مهمانخانه خیلی قدیمی رفتیم که خیلی تمیز و مناسب نبود. زمان برگشتن به تهران هیچ تعاونی به ما بلیط نداد. بعد از چندین ساعت گشتن و خواهش و التماس توانستیم بلیط تهیه کنیم و به تهران برگشتیم. بعد از چندین سال شرایط متفاوت شده است و مهاجرین با گرفتن برگ تردد به راحتی‌‌ می‌توانند رفت و آمد داشته باشند.»

 محمد ده سال است که به ایران آمده است و مدارک شناسایی ندارد. پدر او در اصفهان زندگی‌‌ می‌کند و هرچند وقت یکبار به اصفهان‌‌ می‌رود او‌‌ می‌گوید: «من سفرهای زیادی به قم و اصفهان داشته‌ام. خوشبختانه هر بار که به سفر‌‌ می‌روم هیچ مشکلی برایم پیش‌‌‌‌‌ نمی‌آید، تا به حال ماموری به من گیر نداده است. اما بارها برای دوستانم اتفاق افتاده است که در مسیر سفر توسط پلیس‌‌‌‌‌  دستگیر و به افغانستان دیپورت شدند. به نظر من کسی که در ایران مدرک ندارد همواره در ترس است و این ترس همیشه همراه اوست. چه زمانی که‌‌ می‌خواهد به سفر برود و چه زمانی که‌‌ می‌خواهد برای خرید مایحتاج خود به مغازه‌‌‌‌‌ سرکوچه برود.»

علی اکبر امیری از ورزشکاران تکواندو در ایران است. او در شیراز زندگی‌‌ می‌کند و برای شرکت در مسابقات به شهرهای مختلف ایران سفر کرده است. او در خصوص برگ تردد‌‌ می‌گوید: «گرفتن برگ تردد زمان‌بر است و باید چند بار مراجعه کنیم و در صف منتظر بمانیم که این رفت و آمدها سختی خاص خودش را دارد. به نظر من این قانون باید برداشته شود تا مهاجران به سهولت سفر کنند و داشتن کارت و پاسپورت کافی است. یکبار من به همراه دوستان ورزشکارم بدون برگ تردد سفر داشتم که پلیس راه مرا گرفت و زمانی که متوجه شد ورزشکار هستم و مدارک قانونی دارم اجازه داد که به سفرم ادامه دهم. به نظرم من این برگ برای هیچ مهاجری خوب نیست و باید مهاجران قانونی که مدارک شناسایی دارند بتوانند بدون آن سفر بی‌دغدغه‌ای را داشته باشند.»

روزانه مهاجران زیادی از طریق قاچاق وارد ایران‌‌ می‌شوند و تعداد دیگر از طرق مرزهای ایران راه ترکیه را پیش‌‌ می‌گیرند. طبیعتا کنترل راه‌‌‌‌‌های مرزی یکی از مهم‌ترین وظائف دولت است چرا که باید امنیت کشور را برقرار کند اما آنچه که برای مهاجران دغدغه شده است این است که این محدویت‌‌‌ها تا چه اندازه‌‌ می‌تواند به عنوان عاملی برای تامین امنیت باشد. آیا مهاجرانی که به صورت قانونی در ایران زندگی ‌می‌کنند و منشاء هیچ‌گونه خطر نیستند باز هم نباید حق سفر در شهرهای مختلف ایران را داشته باشند؟ آیا برای رفتن به مسافرت با محدویت مواجه باشند؟

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

پناهجویان افغان

کمپ‌های یونان دوزخ یا برزخ پناهجویان

نظیر رحمتی از وضعیت زنان این کمپ نگران است، او بارها دیده است که زنان برای مخارج روزمزه خود تن فروشی می‌کنند و یا به خاطر پول وارد روابط دوستی می‌شوند که به دنبال آن دچار اقسام بیمارهای جنسی می‌شوند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *