قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / آریانا / ورزشکاران مهاجر افغان در ایران آینده روشنی دارند؛ همایون رضایی مربی تکواندو در گفت‌وگو با هفته
موفقیت

ورزشکاران مهاجر افغان در ایران آینده روشنی دارند؛ همایون رضایی مربی تکواندو در گفت‌وگو با هفته

نویده احمدی |

مربی تکواندو
محمد همایون رضایی مربی تکواندو در تهران که مربی روح‌الله نیک‌پا، تنها مدال‌آور افغان در المپیک بوده است.

محمد همایون رضایی مهاجری است که ۳۵ سال پیش، وقتی کودک خردسالی بیش نبود، به همراه خانواده‌اش به ایران آمد. علاقه‌مندی به ورزش باعث شد که خانواده‌اش او را تشویق کنند تا ورزش را به صورت جدی دنبال کند. او سال‌‌های زیادی به فراگیری رشته تکواندو پرداخت و بعد از چند سال فعالیت ورزشی تصمیم گرفت که به عنوان مربی در خدمت جامعه مهاجر کار کند. او در این سا‌ل‌های زیاد فراز و نشیب‌‌های زیادی را پشت سر گذاشت اما هیچ‌کدام باعث نشد که ورزش را کنار بگذارد بلکه باعث شد مربی‌گری را به صورت حرفه‌ای دنبال کند. پرورش قهرمانان ورزشی یکی از کارهای او است. روح‌الله نیک‌پا تنها مدال‌آور تاریخ المپیک افغانستان در دامان این مربی پرورش یافته است و تاریخ ورزشی افغانستان مدیون این مربی بین‌المللی تکواندو است. از‌‌‌ نظر او ایران فضای ورزشی مناسبی را برای رشد ورزشکاران افغان در اختیارشان قرار داده است. از این رو این موضوع باعث شده است که افغانستان به کمک ورزشکاران مهاجر تیم‌‌های قوی داشته باشد هرچند در افغانستان از این موضوع به خوبی یاد‌ نمی‌شود. این مربی باسابقه مهاجر افغان به آینده ورزشکاران مهاجر امید‌‌های فراوانی دارد.

محمد همایون رضایی متولد ۱۳۵۴ در کابل است. او همچنین مربی تیم منتخب تکواندو در مسابقات بین‌المللی جام فجر و جام باشگاهی آسیا در ایران، دبیر انجمن ملی تکواندو افغانستان در ایران، دارنده حکم کمربند مشکی دان شش از فدراسیون تکواندو ایران و مرکز جهانی تکواندو (کوکی وان) است. به گفته خودش در سال‌های مربی‌گری توانسته قهرمانان زیادی را به جهان معرفی کند که روح‌الله نیک‌پا، تنها مدال‌آور تاریخ المپیک افغانستان، از آن جمله است.

Aviron
Aviron

آقای محمد همایون رضایی گرامی ورزش را از کجا و از چه سنی شروع کردید؟

محمد همایون رضایی: از سن ١٠ سالگی نزد یك مربی ایرانی بنام پرویز صادقی در باقرشهر فعالیت ورزشی خود را اغاز کردم. خانواده‌ام بسیار مشوق من بودند.

۶۰ الی ۷۰ درصد بدنه اصلی تیم‌‌های ملی افغانستان را مهاجران تشکیل‌ می‌دهند که در ایران استعداد ورزشی خود را پرورش داده‌اند و سپس به افغانستان رفتند.

انگیزه شما از ورزش کردن چه بود؟

محمد همایون رضایی: زمانی که ورزش را شروع کردم با هدف مبازره کردن و قهرمان شدن بود. بعدها هدفم خدمت کردن به جامعه بخصوص جامعه ورزشی مهاجرین افغان شد. همچنین یکی از هدف‌های دیگر تقویت جسمی و روحی خود است.

شما زمانی ورزش را شروع کردید که مهاجران نسبت به امروز محدویت‌های خیلی بیشتری داشتند. از سختی‌های آن روز‌ها برایمان بگویید؟

محمد همایون رضاییمحمد همایون رضایی: مشکلات همیشه وجود دارد و‌ نمی‌توانیم آن را انکار کنیم. سی سال پیش زمانی که بچه‌های مهاجر ورزش می‌کردند از طرف ارذل و اوباش و حتی از طرف بچه‌های محل مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و این همیشه یک معضل بود. با گذشت سالها شدت این برخوردها به مراتب کمتر شده است. امروز به ندرت پیش‌ می‌آید که کسی بخواهد بچه‌‌های مهاجر را آزار دهد.

هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام تلگرام

چه تعداد ورزشکار مهاجر در ایران داریم؟

محمد همایون رضایی: مهاجران زیادی در ایران هستند که در باشگاه‌ها و میدان‌های مسابقات ورزشی در رشته‌های گوناگون ورزشی از جمله توپی و رزمی به فعالیت مشغول هستند. تعداد آنها در شهرهای مختلف متفاوت است. متاسفانه آمار دقیقی از همه آنها دردسترس نیست. آنچه که من درمورد رشته تکواندو‌ می‌دانم، در سنین و جنسیت مختلط حدود ٥ هزار نفر ورزشکار فعالیت دارند.

سی سال پیش زمانی که بچه‌های مهاجر ورزش‌ می‌کردند از طرف ارذل اوباش محل مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.

ورزشکاران مهاجر عمدتا با چه چالش‌‌‌هایی روبه رو هستند؟

محمد همایون رضایی: ‌برای یک ورزشکاری که در مهاجرت به سر‌ می‌برد، مشکلات فراوان است. یک مهاجر از این جامانده و از آنجا رانده است. عدم امكانات ورزشی یکی از چالش‌های پیش رو برای این قشر ورزشکاران است. نداشتن پایگاه قهرمانی یکی از بارزترین مشکلات ورزش مهاجرین است.

ورزشکاران مهاجر در چه مسابقه‌‌‌هایی اجازه شرکت کردن را ندارند؟

محمد همایون رضایی: ورزشکاران مهاجر که البته بیشتر آنها در ایران به دنیا آمده‌اند متاسفانه اجازه حضور در مسابقات استانی، كشوری، انتخابی تیم ملی ایران، المپیاد ایرانیان، مسابقه کارگران، مسابقه بسیج، مسابقات شهرداری (محلات) را ندارند اما‌ می‌توانند در مسابقات لیگ استانی، لیگ کشوری و لیگ برتر شرکت کنند.

بیشتر بخوانید:

آیا ورزشکاران مهاجر می‌توانند در مسابقات خارج از کشور شرکت کنند؟

محمد همایون رضایی: این بستگی به فدراسیون تكواندو افغانستان دارد. به عنوان مثال ورزشکاری می‌خواهد در مسابقات کشور چین شرکت کند. فدراسیون افغانستان باید درخواست ویزای ورزشی را برای ورزشکار مهاجر ساکن در ایران درخواست کند. ورزشکار با داشتن مدارک قانونی می‌تواند ویزای خود را دریافت کند و از ایران به چین برود.

در این سال‌ها تعداد زیادی تکواندو کار موفق مهاجر داشتیم از جمله، سید حسن رضای مدال‌آور جهانی و آسیایی، جواد لكزای مدال‌آور آسیایی، علی اكبر امیری مدال‌آور آسیایی و روح‌الله نیک‌پا تنها مدال‌آور افغان در المپیک

جامعه ورزشکاران مهاجر چقدر از سوی سفارت افغانستان مورد حمایت قرار می‌گیرند؟

محمد همایون رضایی: متاسفانه سفارت افغانستان مشکلات زیادی دارد. در سفارت افغانستان تنها بخش فرهنگی وجود دارد و بخشی تحت عنوان ورزش مهاجرین وجود ندارد و کارهای ورزشی را همان بخش فرهنگی انجام‌ می‌دهد. ورزشکاران دل خوشی از عملکرد سفارت افغانستان ندارند. در برخی موارد سوء استفاده قرار می‌گیرند. مثلا برای روز استقلال افغانستان به همه ورزشكاران زنگ زدن كه شما در سفارت برای ساعت ٤ الی ٦ عصر دعوت هستید. یك ورزشكار یا مربی هم از کار و زندگی خود‌ می‌زند و تنها نقش سیاه لشکر را برای آنها دارد و سپس سفارت برای گزارش کار خود از ورزشکاران و نخبه‌‌های مهاجر استفاده‌ می‌کند تا بودجه بگیرد و از طرف افغانستان مورد تشویق قرار گیرند. همچنین زمانی که یک قهرمان‌ می‌خواهد به افغانستان برود کارهای اداری او همانند یک مهاجر افغانستان زمان‌ می‌برد و هزینه‌بر است.

میزان استقبال افغانستان از ورزشکاران مهاجر را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

مدال آور المپیکمحمد همایون رضایی: به نظر من میزان استقبال افغانستان از ورزشکاران مهاجر بسیار ضعیف است. فدراسیوهای افغانستان از المپیک بودجه دریافت‌ می‌کنند تا در داخل افغانستان این بودجه را صرف قهرمان پروری ورزشکاران افغان کنند در حالی که این گونه نیست. اکثر ورزشکاران موفق که بدنه اصلی ورزشکاران افغانستان را تشکیل می‌دهند از ورزشکاران مهاجر بوده‌اند. این نهادها از ورزشکاران‌ می‌خواهند که هیچ نامی از ایران نبرند و اگر از ایران نام ببرند به ضرر آنها تمام‌ می‌شود. در نتیجه موقعیت ورزشکار برای خودش مهم است و به اجبار مهر سکوت به لب می‌زند و نامی از مهاجر بودن‌ نمی‌برند.

باتوجه به شرایط اقتصادی که قشر مهاجر در ایران دارد کسانی که به ورزش می‌پردازند چقدر به لحاظ مالی دچار مشکل هستند؟

محمد همایون رضایی: اقتصاد بحث مهمی است. اگر یک ورزشکار توان اقتصادی بالایی داشته باشد‌ می‌تواند زمینه رشد بیشتری را برای خود فراهم کند. ورزشکار با شرایط اقتصادی مناسب می‌تواند به افغانستان سفر کند و راه قهرمانی را پیش ببرد در صورتی که توان اقتصادی ضعیف داشته باشد تنها‌ می‌تواند در مسابقات محدود شرکت کند.

قوی بودن حوزه ورزشی ایران به مهاجران جان‌ می‌دهد و از درون مهاجران به دلیل بستر مناسب ورزشی قهرمان خوبی شکوفا‌ می‌شوند و این موضوعی غیر قابل انکار است.

 از زمان گذشته تا به امروز چه قهرمان‌‌‌هایی از دل ورزشکاران مهاجر به موفقیت کشور و جهانی دست یافته‌اند؟

محمد همایون رضایی: من در مورد رشته تکواندو اطلاع دارم. در این سال‌ها تعداد زیادی تکواندو کار موفق مهاجر داشتیم از جمله، سید حسن رضایی مدال‌آور جهانی و آسیایی، جواد لكزای مدال‌آور آسیایی، علی اكبر امیری مدال‌آور آسیایی، احسان رحیمی مدال‌آور آسیایی، سمیه غلامی مدا‌ل‌آور آسیایی، محسن رضایی مدال‌آور ‌جهانی و آسیایی، روح‌الله نیك‌پا‌‌‌ مدال‌آور آسیایی جهانی که دو مدال المپیک ٢٠٠٨‌‌‌ چین و ٢٠١٢ لندن را در کارنامه خود دارد.

چه تعداد از بدنه ورزشکاران افغانستان از ورزشکاران مهاجر هستند؟

محمد همایون رضایی: ۶۰ الی ۷۰ درصد بدنه اصلی تیم‌‌های ملی افغانستان را مهاجران تشکیل‌ می‌دهند که در ایران استعداد ورزشی خود را پرورش داده‌اند و سپس به افغانستان رفتند.

فعالیت ورزشکاران مهاجر در ایران چقدر بازتاب خبری دارد؟

محمد همایون رضایی: فکر‌ می‌کنم که درصد بازتاب خبری ورزش مهاجرین حدود ۵-۶ درصد باشد. خبرگزاری فارس و تسنیم چند بار مسابقات ورزشی مهاجرین را بازتاب داده‌اند. از دیگر رسانه‌ها اطلاعی ندارم.

آیا مربی‌های مهاجر دستمزدی دریافت می‌کنند؟

محمد همایون رضایی: خیر. مربی‌‌های مهاجر هیچ حقوقی ندارند و تنها با عشق و علاقه به مهاجرین خدمت‌ می‌کنند تا مگر روزی در افغانستان از آنها قدردانی کنند.

آیا برای ورزشکاران مهاجر نقطه عطفی وجود دارد؟

محمد همایون رضایی: به نظر من نقطه عطف ورزش مهاجرین زمانی بود که ورزشکاران به افغانستان بازگشتند. این زمانی بود که فضای ورزشی افغانستان تازه جان گرفته بود. در آن زمان ورزشکاران مهاجر در این بدنه قرار گرفتند و توانستند به خوبی بدرخشند و توانایی که در ایران آموخته بودند را به کار ببرند.

تاثیر مهاجرت را بر روی ورزشکاران چگونه می‌بینید؟ اصلا تاثیری وجود دارد؟

محمد همایون رضایی: حضور جوانان افغان در ایران تاثیر مثبتی بر ورزش داشته است. فضای ورزشی که در ایران فراهم است در افغانستان نیست. ایران کشوری است که به لحاظ ورزش‌‌‌ جهانی در جایگاه مناسبی به نسبت افغانستان قرار دارد و بسیار قوی‌تر از‌‌‌ افغانستان است. قوی بودن حوزه ورزشی ایران به مهاجران جان‌ می‌دهد و مهاجران به دلیل بستر مناسبي موجودِ ورزشی شکوفا‌ می‌شوند. این موضوعی قابل انکار نیست.

نگاه شما نسبت به آینده ورزشی مهاجران چگونه است؟

محمد همایون رضایی: من نسبت به آینده ورزش مهاجرین بسیار امیدوار هستم. خوشبختانه در ایران امنیتِ نسبی برقرار است و این امنیت برای ورزشکاران بخصوص ورزشکاران زن یک امتیاز بزرگ به حساب‌ می‌آید. اگر افغانستان بخواهد برای ۵۰ هزار نفر مساحت ورزشی بسازد هزینه هنگفتی می‌طلبد و برای افغانستان که درگیر جنگ است بسیار سخت است اما امکانات موجود در ایران باعث شده است که افغانستان یک قدم به جلو گام بردارد. آنچه برای قشر ورزشکار مهاجر ضرور است ساماندهی و داشتن یک دفتر رسمی برای سر و سامان دادن این ورزشکاران در ایران است.

چه پیشنهادی برای بهترشدن ورزش مهاجرین دارید؟

محمد همایون رضایی: با توجه به این که در ایران سه میلیون مهاجر افغان زندگی‌ می‌کنند و در بین آنها بخصوص در بین زنان مهاجر استعدادها و نخبه‌‌های ورزشی بسیاری وجود دارد، نیاز است که یک دفتر تحت عنوان «خانه ورزش» جهت استعدادیابی و ساماندهی ورزشکاران مهاجر و همچنین رفع مشکلات ورزشی مهاجران دایر گردد. مدیران این دفتر را کسانی برعهده بگیرند که کاربلد و باتجربه باشند و کسانی نباشند که اهل تخصص نیستند.

آقای محمد همایون رضایی برای وقتی که به مجله هفته دادید از شما سپاسگزارم.

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

تکواندوکار افغان

می‌خواهم به جهان ثابت کنم که زن افغان توانمند است | صابره جعفری تکواندو کار مهاجر افغان در گفت‌وگو با هفته‌

بزرگترین انگیزه من که باعث شده است ورزش را به صورت حرفه‌‌‌‌ای دنبال کنم این است که بتوانم پرچم افغانستان را بالا ببرم و بتوانم به لب‌های مردم افغانستان بخصوص بانوان لبخند هدیه کنم. و با قهرمان شدنم به بانوان داخل و خارج افغانستان بگویم که سختی‌‌‌ها هیچ گاه‌‌‌ نمی‌تواند مانع پیشرفت انها شود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *