قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / سخن هفته / پس آنگاه زمین به سخن درآمد…
سخن هفته

پس آنگاه زمین به سخن درآمد…

سردبیر |

امروز، دوشنبه 20 آوریل 2020 بی‌تردید یک روز تاریخی است. قیمت آلوده‌ترین نفت جهان، که در بخش‌هایی از کانادا و آمریکا تولید می‌شود به زیر صفر دلار سقوط کرد. یعنی خریداران پول می‌گیرند تا نفت بخرند. کمتر از 10 سال پیش سازمان «ناسا»ی آمریکا سند مهمی درباره این نوع از نفت منتشر کرده بود که خلاصه مضمونش این بود: نفت ماسه‌ای (شیل) زمین را نابود خواهد کرد. کمتر کسی ممکن است بتواند ناسا را به برخورد ایدئولوژیک و یا طرفداری از این و یا آن ایده سوسیالیستی و غیره متهم کند. ناسا در سند مهمی اعلام کرد که استخراج این نفت زمین را نابود خواهد کرد. امروز، چند سال پس از انتشار آن سند زمین به سخن آمده تا بگوید: فرزند آدم تو کوچکتر از آنی که بتوانی مرا نابود کنی، من میلیاردها سال پیش از بوده‌ام و میلیاردها سال پس تو نیز خواهم بود؛ اگر با من همراه نشوی سرنوشت ات جز جهنم نخواهد بود…

ما فرزندان آدم سال‌هاست که همزمان به آسمان سجده می‌کنیم و به زمین تجاوز. شاید وقت آن فرا رسیده که چشم بگشاییم.

عنوان این نوشته از یکی از قطعات شاملو در «مدایح بی صله» است. به نظر می‌آید شیوع کرونا فقط یک اپیدمی مرگبار نیست، تو گویی زمین به سخن درآمده است….

Aviron
Aviron

از زنده‌یاد شاملو

      پس آنگاه زمین به سخن درآمد…

و آدمی، خسته و تنها و اندیشناک بر سرِ سنگی نشسته بود پشیمان از کردوکار خویش

و زمینِ به سخن درآمده با او چنین می‌گفت:

ــ به تو نان دادم من، و علف به گوسفندان و به گاوانِ تو، و برگ‌های نازکِ ترّه که قاتقِ نان کنی.

انسان گفت: ــ می‌دانم.

پس زمین گفت: ــ به هر گونه صدا من با تو به سخن درآمدم: با نسیم و باد، و با جوشیدنِ چشمه‌ها از سنگ، و با ریزشِ آبشاران؛ و با فروغلتیدنِ بهمنان از کوه آنگاه که سخت بی‌خبرت می‌یافتم، و به کوسِ تُندر و ترقه‌ی توفان.

انسان گفت: ــ می‌دانم می‌دانم، اما چگونه می‌توانستم رازِ پیامِ تو را دریابم؟

پس زمین با او، با انسان، چنین گفت:

ــ نه خود این سهل بود، که پیام‌گزاران نیز اندک نبودند.

تو می‌دانستی که من‌ات به پرستندگی عاشقم. نیز نه به گونه‌ی عاشقی بختیار، که زرخریده‌وار کنیزککی برای تو بودم به رای خویش. که تو را چندان دوست می‌داشتم که چون دست بر من می‌گشودی تن و جانم به هزار نغمه‌ی خوش جوابگوی تو می‌شد. همچون نوعروسی در رختِ زفاف، که ناله‌های تن‌آزردگی‌اش به ترانه‌ی کشف و کامیاری بدل شود یا چنگی که هر زخمه را به زیر و بَمی دلپذیر دیگرگونه جوابی گوید. ــ آی، چه عروسی، که هر بار سربه‌مُهر با بسترِ تو درآمد! (چنین می‌گفت زمین.) در کدامین بادیه چاهی کردی که به آبی گوارا کامیابت نکردم؟ کجا به دستانِ خشونت‌باری که انتظارِ سوزانِ نوازشِ حاصلخیزش با من است گاوآهن در من نهادی که خرمنی پُربار پاداشت ندادم؟

انسان دیگرباره گفت: ــ رازِ پیامت را اما چگونه می‌توانستم دریابم؟

ــ می‌دانستی که من‌ات عاشقانه دوست می‌دارم (زمین به پاسخِ او گفت). می‌دانستی. و تو را من پیغام کردم از پسِ پیغام به هزار آوا، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می‌رسد. پیغامت کردم از پسِ پیغام که مقامِ تو جایگاهِ بندگان نیست، که در این گستره شهریاری تو؛ و آنچه تو را به شهریاری برداشت نه عنایتِ آسمان که مهرِ زمین است. ــ آه که مرا در مرتبتِ خاکساریِ عاشقانه، بر گستره‌ی نامتناهی‌ کیهان خوش سلطنتی بود، که سرسبز و آباد از قدرت‌های جادویی‌ِ تو بودم از آن پیش‌تر که تو پادشاهِ جانِ من به خربندگی آسمان دست‌ها بر سینه و پیشانی به خاک بر نهی و مرا چنین به خواری درافکنی.

انسان، اندیشناک و خسته و شرمسار، از ژرفاهای درد ناله‌یی کرد. و زمین، هم از آنگونه در سخن بود:

ــ به‌تمامی از آنِ تو بودم و تسلیمِ تو، چون چاردیواری‌ خانه‌ی کوچکی.

تو را عشقِ من آن‌مایه توانایی داد که بر همه سَر شوی. دریغا، پنداری گناهِ من همه آن بود که زیرِ پای تو بودم!

تا از خونِ من پرورده شوی به دردمندی دندان بر جگر فشردم همچون مادری که دردِ مکیده شدن را تا نوزاده‌ی دامنِ خود را از عصاره‌ی جانِ خویش نوشاکی دهد.

تو را آموختم من که به جُستجوی سنگِ آهن و روی، سینه‌ی عاشقم را بردری. و این همه از برای آن بود تا تو را در نوازشِ پُرخشونتی که از دستانت چشم داشتم افزاری به دست داده باشم. اما تو روی از من برتافتی، که آهن و مس را از سنگپاره کُشنده‌تر یافتی که هابیل را در خون کشیده بود. و خاک را از قربانیانِ بدکنشی‌های خویش بارور کردی.

آه، زمینِ تنهامانده! زمینِ رهاشده با تنهایی‌ خویش!

انسان زیرِ لب گفت: ــ تقدیر چنین بود. مگر آسمان قربانی‌یی می‌خواست.

***

ــ نه، که مرا گورستانی می‌خواهد! (چنین گفت زمین).

و تو بی‌احساسِ عمیقِ سرشکستگی چگونه از «تقدیر» سخن می‌گویی که جز بهانه‌ی تسلیمِ بی‌همتان نیست؟

آن افسونکار به تو می‌آموزد که عدالت از عشق والاتر است. ــ دریغا که اگر عشق به کار می‌بود هرگز ستمی در وجود نمی‌آمد تا به عدالتی نابکارانه از آن‌دست نیازی پدید افتد. ــ آنگاه چشمانِ تو را بر بسته شمشیری در کَفَت می‌گذارد، هم از آهنی که من به تو دادم تا تیغه‌ی گاوآهن کنی!

اینک گورستانی که آسمان از عدالت ساخته است!

دریغا ویرانِ بی‌حاصلی که منم!

***

شب و باران در ویرانه‌ها به گفتگو بودند که باد دررسید، میانه‌به‌هم‌زن و پُرهیاهو.

دیری نگذشت که خلاف در ایشان افتاد و غوغا بالا گرفت بر سراسرِ خاک، و به خاموشباش‌های پُرغریوِ تُندر حرمت نگذاشتند.

 زمین گفت: ــ اکنون به دوراهه‌ی تفریق رسیده‌ایم.

تو را جز زردرویی کشیدن از بی‌حاصلی‌ خویش گزیر نیست؛ پس اکنون که به تقدیرِ فریبکار گردن نهاده‌ای مردانه باش!

اما مرا که ویرانِ توام هنوز در این مدارِ سرد کار به پایان نرسیده است:

هم‌چون زنی عاشق که به بسترِ معشوقِ ازدست‌رفته‌ی خویش می‌خزد تا بوی او را دریابد، سال‌همه‌سال به مُقامِ نخستین بازمی‌آیم با اشک‌های خاطره.

یادِ بهاران بر من فرود می‌آید بی‌آنکه از شخمی تازه بار برگرفته باشم و گسترشِ ریشه‌یی را در بطنِ خود احساس کنم؛ و ابرها با خس و خاری که در آغوشم خواهند نهاد، با اشک‌های عقیمِ خویش به تسلایم خواهند کوشید.

جانِ مرا اما تسلایی مقدر نیست:

به غیابِ دردناکِ تو سلطانِ شکسته‌ی کهکشان‌ها خواهم اندیشید که به افسونِ پلیدی از پای درآمدی؛

و ردِّ انگشتانت را

بر تنِ نومیدِ خویش

                     در خاطره‌یی گریان

                     جُستجو

                     خواهم کرد.

بیشتر بخوانید:

آیا بالاخره چشم‌ها را باز می‌کنیم؟

کرونا، تاجی بر سلطنت دروغ در میهنم

نویسنده: خسرو شمیرانی

مطلب پیشنهادی:

کنگره ایرانیان کانادا

ایرانی-کانادایی‌ها در بحران کرونا نگران ایران هستند | نگاهی به نظرسنجی جدیدِ آی.سی.سی

در این نظرسنجی علاوه بر اینکه نشان‌دهنده دغدغه‌های افراد در موارد مالی، پزشکی و سلامت روان است، سوال مهمی نیز پرسیده است که انتظار پاسخ دهندگان از سازمان‌‌ها و فعالین جامعه ایرانی-کانادایی در رابطه با شیوع کرونا در ایران چیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *