قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / سیاست و اقتصاد / توقف تلاش‌هایِ کوچکِ دولت فدرال برای محیط زیست | ترامپ در کاخ سفید تراژدی و مضحکه (21)
سیاست و محیط زیست

توقف تلاش‌هایِ کوچکِ دولت فدرال برای محیط زیست | ترامپ در کاخ سفید تراژدی و مضحکه (21)

مترجم: علیرضا جباری (آذرنگ)

نویسنده: جان بلامی فاستر

در چند دهۀ گذشته، هدف اصلی سیاست نظام در زمینۀ دگرگونی آب و هوا، نوسازی شرایط زیست‌محیطی سرمایه‌داری، تنها در چارچوب محدود مناسب برای انباشت سرمایه بوده است. این رویکرد، در توافق آب و هوایی پاریس آشکار شد که 193 کشور در آن گرد هم آمدند تا «برنامه»‌ای برای حل مسئلۀ دگرگونی آب و هوا را تصویب کنند، که اگر با توجه به شرایط اضطراری کنونی جهان سنجیده شود، به اندازۀ کاغذی هم که روی آن نوشته شده است، ارزش ندارد. تعهدات یکایک کشور‌ها، داوطلبانه و غیر الزامی است و بنابراین احتمال اجرایی شدن آن وجود ندارد. زیرا سازوکار‌هایی همگانی و عرف‌هایی جهانی برای اجرای آن موجود نیست. حتی اگر هم اجرا شود، تعهدات این کشور‌های مستقل، دمای زمین را بسیار بیش از مرز 2 درجۀ سانتی‌گراد افزایش خواهد داد و افزایشی 7/3 درجۀ سانتی‌گرادی را در میانگین دمای جهانی به بار خواهد آورد که جهانیان آن را مردود می‌شمارند.

برنامۀ انرژی پاک (CPP) در مرکز سیاست آب و هوایی حکومت اوباما قرار داشت که پایۀ مشارکت ایالات متحده در توافق پاریس را تشکیل داد. مدافعان این برنامه مدعی بودند که این طرح، برای کاستن 26–28 درصدی انتشار کربن در سال 2025، نسبت به سال 2005 طراحی شده است. CPP به طور عمده مجموعه‌ای از فرمان‌های احرایی را در برمی‌گرفت که قانون هوای پاک را به مقررات مربوط به انتشار دی اکسید کربن در کارخانه‌‌های برق تعمیم می‌داد. مجری این فرمان مؤسسۀ حفاظت از محیط زیست (EPA) بود.

Aviron
Aviron

 

ابتکار زیست‌بومی اوباما، هر هدفی که داشت، با کمبودی بسیار بیش‌تر از آن روبه‌رو بود که بتواند کاهش انتشار کربنی را تحقق بخشد که کشور‌های بزرگ برای سالم و ایمن نگه داشتن رابطۀ انسان با زیست‌بوم می‌بایست اعمال می‌کردند. سال 2005، به‌طور دقیق، بدین سبب به عنوان سال آغازکاهش انتشار کربن برگزیده شده بود که نمایش‌گر نقطۀ اوج انتشارکربن در ایالات متحده بود. مارک هرتزگارد در نشریۀ نیشن نوشت: کاهش‌های قید شده دربارۀ کاهش انتشار دی‌اکسید کربن در ایالات متحده، هر چند که بر پایۀ مقادیر تعیین شده بر اساس مبدأ سال 2005 تا سال 2025 به ظاهر از 25 درصد بیش‌تر بود، اما اگر بر پایۀ نقطۀ آغاز سال 1990 -توافق کیوتو- سنجیده می‌شد، فقط 7 درصد بود. توافق کیوتو ملزم می‌کرد که انتشار دی اکسید کربن ایالات متحده تا سال 2012، کاهشی 7 درصدی داشته باشد. هدف آغازین این کاهش انتشار اکسید دوکربن که بر پایۀ توافق کیوتو، انتظار اِعمال آن به کوشش ایالات متحده وجود داشت اما سرانجام به حال خود ر‌ها شد، ابتدا در سال 1990، تنها به‌عنوان نخستین گام در راه کاستن انتشار کربن در نظرگرفته شده بود. از این رو، میزان کاهش طرح‌ریزی شده در CPP که درخور توجه به‌نظر می‌رسید، در درجۀ نخست، حاصل جابه‌جا کردن نقطۀ هدف بود که نتیجۀ آن، کاهش‌های درخور توجه انتشار کربن، هنوز هم در سطحی بسیار ناکافی برای محافظت انسان‌ها از دگرگونی فاجعه بار زیست‌بومی با گذشت سریع زمان بود. علاوه بر این، این‌گونه کاهش‌های احتمالی، به‌طور عمده به طرح‌های تجارت کربن بازارپسند وابسته بود که بی اثر بودن آن، از پیش ثابت شده بود.

ضعف رویکرد‌‌های سرمایه‌داری میانه رو اوباما به ر‌هاسازی آشکار مسئله، در گزارش اقتصادی رئیس جمهور برای سال 2017 منعکس است که در آن، سخنانی از این قبیل را می‌توان یافت: «نوشتار‌های اقتصادی گویای آن است که برخی از تأثیر‌های دگرگونی زیست‌بومی، به ویژه افزایش بیش از اندازۀ دما را تا اندازه‌ای می‌توان از راه افزایش سرمایه‌گذاری خصوصی در تولید وسایل تهویۀ مطبوع؛ از راه گذراندن زمان بیشتر در خانه درکوتاه مدت؛ یا نقل مکان در بلند مدت؛ خنثی کرد و اثرات تغییر وضع آب و هوا در سلامت را کاهش داد». موضع‌گیری‌هایی هم‌چون «بگذار دستگاه تهویۀ مطبوع خریداری کنند»، «بگذار در خانه بمانند» و «بگذار جا به جا شوند» را نمی‌توان راه حل‌‌هایی جدی، یا اخلاقی، برای مسئلۀ دگرگونی آب و هوا به حساب آورد.

پیش از این، در سال 2015، ‌هانسِن اعلام کرده بود که اقدام‌های شرح داده شده در CPP، «در مبارزه با این مسئلۀ بنیادی کاری از پیش نمی‌برد» و «به کارِ مردی می‌ماند که به‌جای سوار شدن به ماشین، پیاده به سر کارش برود و تصور کند که با این کار، جهان را نجات می‌دهد». او تأکید کرد که چنین اقدام‌هایی «در عمل بی ارزش است». به جای این کار‌ها باید، چه در سطح ملی و چه درسطح بین المللی، گام‌هایی در راستای افزایش تدریجی قیمت کربن و نگهداری آن در خاک برداشت. او چنین ادامه داد: «تا زمانی که بگذاریم سوخت‌های فسیلی ارزان‌ترین نوع انرژی بماند» و مداخله‌ای در زمینۀ افزایش هزینۀ آن‌ها نکنیم، «کسانی آن‌ها را خواهند سوزاند». شگفتا! اقدام‌های طرح‌ریزی شده در جهت کاهش تقاضای کربن فقط در یک نقطه، تنها به کاهش قیمت سوخت فسیلی (به فرض عرضۀ ثابت این سوخت‌ها) در همان جا خواهد انجامید؛ و این امکان را فراهم خواهد کرد که در جایی دیگر از اقتصاد جهانی، بازاری بیابند.

پس این نکته بسیار مهم است که حتی کوشش‌های اندک توافق آب و هوایی پاریس و برنامۀ انرژی پاک اوباما –که از حل این مسئلۀ اساسی پرهیز داشتند و نمی‌توان گفت که در چنین سطحی، ممکن بود این تهدید را از پیش روی نظام جهانی بردارند– مقاومت شدید دارندگان منافع مقرر را در سرمایه‌داری سوخت فسیلی برانگیختند. اوباما، نه تنها می‌بایست کنگره را برای اعمال CPP (و امضای توافق آب و هوایی پاریس که این کار بدون تصویب کنگره نیز ممکن بود، چون هیچ گونه شرایط الزام آور را در بر نداشت) قانع می‌کرد، بلکه دادگاه نیز بی‌درنگ و به‌طورکامل مانع اجرای ابتکار آب و هوایی شد، زیرا بیست و چهار ایالتی که بیش از همه به صنعت سوخت فسیلی مرتبط بودند، دعوایی را در این باب اقامه کردند که بر پایۀ آن EPA می‌بایست اجرای CPP را تا زمانی که دادگاهی در سطح پایین‌تر، در بارۀ این موضوع تصمیم بگیرد، معلق می‌کرد. رأی دیوان عالی کشور ایالات متحده، به تعلیق این ابتکار کمک کرد. اما اکنون این رأی نیز بی اثر به‌نظر می‌رسد؛ زیرا حکومت ترامپ در صدد برچیدن CPP برآمده و اعلام کرده است که از توافق پاریس خارج خواهد شد. / ادامه دارد

صفحه قبل

صفحه بعد

علیرضا جباری

مطلب پیشنهادی:

ریال ایران

هر عملیات بانکی با ایران از نظر دولت کانادا از این پس مشکوک است

هر گونه عملیات مالی مرتبط با ایران از این پس از نظر دولت فدرال کانادا «مشکوک» است، تدبیری که بیشتر از همه ایرانی‌های مقیم کانادا را تحت تاثیر قرار خواهد داد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *