Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / سیاست و اقتصاد / بومیان معترض چه کسانی هستند؟ کاستال گس‌لینک، مناقشه‌ای با ریشه‌های عمیق
تظاهرات قوم وتسووتن

بومیان معترض چه کسانی هستند؟ کاستال گس‌لینک، مناقشه‌ای با ریشه‌های عمیق

خسرو شمیرانی| گروه ترجمه هفته|

کاستال گَس‌لینک، مناقشه‌ای با ریشه‌های عمیق

ادیت بلانژه Edith Bélanger در مقاله‌ای که روی سایت «رادیو کانادا» منتشر کرده به ریشه‌های تنش رو به اوجی پرداخته که میان بومیان و نظام حاکم بر کانادا جاری است.

مدتهاست که یک موضوع مرتبط با بومیان آن سوی کانادا این‌اندازه در استان کبک در کانون توجه رسانه‌ها و مطبوعات قرار نگرفته بود. حقیقت این است که در این‌جا همه اخبار مربوط به استان‌ها و مناطق غربی کانادا را به طور منظم و گسترده دنبال نمی‌کنند. به‌ویژه اگر این خبرها مربوط به بومیان باشد، توجه افکار عمومی را در این جا چندان جلب نمی‌کند.

Aviron
Aviron
Elite College

 

اما امروز نادیده گرفتن مناقشه‌ای که در سرزمین‌های سنتی قوم اولیه وتسووتن شکل گرفته به‌هیچ‌وجه ممکن نیست. مناقشه‌ای که از مخالفت قوم وتسووتن با مسیر خط لوله گاز پروژه کاستال گَس‌لینک در سرزمین‌های آبا و اجدادی این قوم در بریتیش کلمبیا نشات گرفته است.

پوشش رسانه‌ای حوادث مربوط به این مناقشه موجب آگاهی بسیاری از کانادایی‌های بومی یا غیربومی شده و آنها را از وجود دولت‌های سنتی که هنوز هم به موازات شوراهای نمایندگان منتختب اقوام بومی فعالیت می‌کنند، آگاه کرده است.

فراموش نکرده‌ایم که این «اراضی ذخیره» در واقع ثمره یک سیاست استعماری است که هدف آن اساسا ادغام و در نهایت نابودی و محو بومیان است.

قوم اولیه وتسووتن
تظاهرات در حمایت از قوم اولیه وتسووتن در تاریخ دوازدهم فوریه 2020 در‌هالیفکس در برابر ساختمان دولتی که دیدار کریستیا فریلند و نخست وزیر نیواسکوشیا در آن برگزار شد.

روسای سنتی اقوام اولیه کانادا مسئولیت حفاظت از تمامیت سرزمین‌های خود را دارند در حالی که شوراهای نمایندگان منتخب که به موجب قانون مربوط به بومیان کانادا تشکیل شده‌اند، مسئولیت رسیدگی به امور اراضی تخصص یافته به عهده‌اشان گذاشته شده است. فراموش نکرده‌ایم که این «اراضی ذخیره» در واقع ثمره یک سیاست استعماری است که هدف آن اساسا ادغام و در نهایت نابودی و محو بومیان است.

اراضی ذخیره در حقیقت بخش بسیار ناچیزی از سرزمین‌های آبا و اجدادی اقوام اولیه کانادا هستند که در بسیاری موارد هرگز به آنها واگذار نشدند. اعضای شوراهای نمایندگان منتخب اقوام اولیه کانادا هر دو سال یا هر چهار سال یکبار انتخاب می‌شوند در حالی که رئیس سنتی یک قوم اولیه، تا پایان عمر به آرمان بومیان متعهد است. این واقعیت تا کنون از نگاه خیلی‌ها پنهان مانده است.

اگر بخواهیم صادقانه صحبت کنیم باید اعتراف کنیم که اگر اعتراضات قوم وتسووتن به پروژه گازی کاستل گَس‌لینک شدت پیدا نکرده و به انسداد خطوط ریلی منجر نشده بود و اگر در این مناقشه دیگر اقوام بومی کانادا به نشانه همبستگی با وتسووتن تظاهرات اعتراض آمیز برگزار نکرده و دیگر خطوط ریلی را مسدود نکرده بودند، شاید هرگز در رسانه‌های جمعی کشور حرفی از این اقوام و مطالبات آنها به میان نمی‌آمد.

در اینجا نیز درست همانند عرصه‌های دیگر، بدون زحمت نمی‌توان موفقیتی کسب کرد

ادیت بلانژه فارغ‌التحصیل رشته فلسفه از دانشگاه لاوال است. وی در حال حاضر مطالعات خود را در رشته مدیریت عمومی در جوامع بومی در دانشکده ملی مدیریت دولتی دنبال می‌کند. ادیت بلانژه از اعضای قوم اولیه وولاستوکیییک واهسیپکوک است.

سال 2015 قوم اولیه راپا نویی مستقر در جزیره ایستر با به دست گرفتن کنترل بخشی از سرزمین‌های آبا و اجدادی خود که به مدت یکصد و بیست و نه سال و تحت سیطره دولت شیلی بود، به یک پیروزی بزرگ دست یافتند.

این نمایندگان سیستم زمامداری سنتی قوم راپا نویی بودند که موفق شدند به این موفقیت دست پیدا کنند. نمایندگان و اعضای این قوم سرخ پوست، پس از آن که دریافتند تلاشهای آنها از همه راههای متعارف و معمول از جمله برگزاری تظاهرات، رایزنیها و چانه زنیهای دیپلماتیک و توسل به مراجع قضایی بی حاصل مانده است و دولت به اعتراضات و مطالبات آنها وقعی نمی‌نهد، در اقدامی اعتراض آمیز باند فرودگاه محلی را اشغال کردند.

نتیجه این اعتراض چه شد؟ دولت شیلی در نهایت مجبور شد اولویت‌های خود را مورد بازبینی قرار دهد و برای شنیدن حرفها و مطالبات بومیان، یک گفتگوی واقعی با آنها آغاز کند.

آیا خارج از سیستم استعماری، خبری از رستگاری نیست؟

کونراد سیوئی از قوم ونداک چندی پیش اعلام کرد معترضان با بستن خطوط ریلی، راهکار خوبی را انتخاب نکرده‌اند. وی همچنین تاکید کرد که این گونه مناقشات باید اصولا در مراجع قضایی بحت و بررسی و حل و فصل گردد.

اما این موضع‌گیری از جانب فردی مثل سیوئی که رهبری یک قوم بومی کانادا را بر عهده دارد، از نظر من بسیار عجیب و غریب است چرا که عملا همان موضعی است که جاستین ترودو نخست وزیر دولت فدرال کانادا در این قضیه اتخاذ کرده است. در واقع نخست وزیر کانادا نیز ابراز امیدواری کرده که مناقشه خطوط ریلی هرچه زودتر پایان یابد اما همزمان به صراحت تاکید کرده که این مناقشه باید با رعایت قوانین کانادا حل و فصل شود.

مسلما همه در این مسئله اتفاق نظر دارند که آنهایی که به علت تظاهرات اعتراض‌آمیز بومیان و تاخیر یا لغو حرکت قطارها، بلاتکلیف و سرگردان شده‌اند، در وضعیت بسیار نامناسبی قرار گرفته‌اند. من هم اعتراف می‌کنم که این مسئله ناراحت کننده است و با همه آنهایی که از پیامدهای مستقیم یا غیرمستقیم این بحران متضرر شده یا آسیب دیده‌اند، ابراز همدردی می‌کنم.

اما سوال من این است: بومیان کانادا چه کار دیگری می‌توانستند انجام دهند؟ راهکار بهتر برای آنها کدام است؟

بیشتر بخوانید:

آشتی، راهکاری از پیش مرده

زمانی که نخست وزیر کانادا به صراحت به اعضای کابینه خود اعلام کرد که برای دولت هیچ رابطه‌ای مهمتر از رابطه با بومیان و اقوام اولیه کانادا نیست، می‌شد پیش‌بینی کرد که اگر اتفاقی عجیب و غریبی نیفتد و این تعهد دولت کانادا در بوته آزمایش قرار نگیرد، سن ولنتاین امسال آرامتر از همیشه برگزار خواهد شد اما اوضاع آن گونه پیش نرفت.

در رابطه با توسل به دادگاه‌ها باید بگویم که این راهکار به هیچ وجه ابداعی و نوآورانه نیست. ضمن این که همین حالا نیز کسی نمی‌تواند ادعا کند که بومیان این راهکار را نیازموده‌اند. قوم وتسووتن پیش از هر اقدامی شکایت خود را از پروژه گازی کاستل گَس‌لینک به دادگاهها بردند و البته همه می‌دانیم که نتیجه اش چه شد.

اصلا چرا ما همیشه باید برای احقاق حقوق خود به مراجع قضایی مراجعه کنیم؟ چگونه می‌توانیم به مراجع و نهادهایی اعتماد کنیم که در واقع خودشان عامل تخریب زیرساختهای سنتی زمامداری ما هستند؟ آیا وقتی دولت به ما می‌گوید که ” با وکیلم صحبت کنید” ، این کار را می‌توان آشتی قلمداد کرد؟

در رابطه با اظهار نظر ترودو نیز باید بگویم که در این مورد من کاملا با نخست وزیر فدرال موافق هستم: بله درست است باید به قوانین و مقررات کانادا احترام بگذاریم به ویژه وقتی این حرف از دهان فردی مثل نخست وزیر کشور یا وزیر اول یکی از استانها در می‌آید.

بنابراین بهتر است که این کار را با رعایت بیانیه جهانی حقوق اقوام بومی سازمان ملل متحد که توسط دولت استانی بریتیش کلمبیا نیز تصویب شده و در آن اخراج بومیان از سرزمین‌های آبا و اجدادی شان به شدت ممنوع شده است، شروع کنیم. استان بریتیش کلمبیا اکنون صحنه مناقشه‌ای است که در نتیجه مخالفت بومیان با پروژه انتقال گاز در شمال غربی این استان شکل گرفته است.

پس بیایید به حقوق ذاتی و سرزمینی جوامع بومی که در ماده سی و پنجم قانون اساسی کانادا نیز به صراحت بیان شده است، احترام بگذاریم.

بخش بزرگی از جامعه کانادا هیچ آگاهی و شناختی از چالشهای موجود در زمینه زمامداری بومیان ندارند و مناقشه کنونی میان دولت و جوامع اولیه کانادا نیز انعکاسی از همین مسئله است.

فراموش نکنیم که یک چالش زیست محیطی بسیار خطیر و اساسی پشت این مناقشه است. مناقشه‌ای که این روزها صنعت حمل و نقل ریلی کانادا و متعاقب آن اقتصاد کل کشور را تحت تاثیر قرار داده، صرفا مسئله‌ای نیست که به دستگاه حاکم و سرخ پوستان محدود شود. در این مناقشه مسلئه انرژیهای فسیلی، اب آشامیدنی، حفاظت از سرزمینها و … مطرح است که به همه ما چه بومی و چه غیربومی، چه سنتی و چه مدرن مربوط می‌شود.

بنابراین همه نمایندگان و هم روسای سنتی قبایل پیش از هر چیز باید بین خودشان گفتگو و مشورت کنند و برای حل و فصل مشکل ملت‌ها و سرزمین‌های خود به یک زمینه تفاهم دست پیدا کنند زیرا هرگز نباید فراموش کنیم که تا زمانی که درباره چالشهای مشترکمان اتفاق نظر نداشته باشیم، همواره قربانی راهبردهای استعماری خواهیم بود: تفرقه بینداز و راحت حکومت کن.

مارگ گارنو وزیر حمل و نقل کانادا چهاردهم فوریه در پایان دیدار با همتایان استانی خود بر اهمیت گفتگو با تظاهرکنندگان بومی مخالف پروژه گازی کاستال گَس‌لینک که خطوط راه آهن در برخی نقاط کشور را بسته و حمل و نقل ریلی را به شدت مختل کرده‌اند، خواستار شد. مقامات استان بریتیش کلمبیا نیز از دولت فدرال خواسته‌اند موضعی محکم در این قضیه اتخاذ کند و هر چه زودتر معضل به وجود آمده را حل و فصل نماید.

مارک گارنو که پیشتر در اظهارات خود درباره بستن خطوط ریلی کانادا توسط معترضان از واژه «غیرقانونی» استفاده کرده بود، چهاردهم فوریه این عبارت را استفاده نکرد و اساسا بر ضرورت «آشتی» تاکید کرد و گفت «همه ما به ضرورت رعایت قانون و پایان دادن هر چه سریعتر به این مشکل واقف هستیم. همچنین همه ما به اهمیت روی آوردن به آشتی در این قضیه آگاه هستیم.اکنون زمان آن است که برای اجرای همزمان این دو اصل تلاش کنیم.»

 مارک گارنو با تاکید بر این که مارک میلر وزیر خدمات به بومیان با نمایندگان اقوام اولیه‌ای که در اعتراض به پروژه کاستال گَس‌لینک خطوط ریلی کشور را بسته‌اند، مذاکره می‌کند تاکید کرد این بهترین راهبردی است که دولت فدرال در این قضیه اتخاذ کرده است.

وزیر حمل و نقل فدرال کانادا ایده مداخله ژاندارمری سلطنتی کانادا را در این قضیه که‌اندرو شی‌یر رهبر مستعفی محافظه کاران کانادا به منظور «پایان دادن به این وضعیت مسخره» پیشنهاد کرده است، کاملا رد کرد. به گفته مارک گارنو، مطرح کردن چنین پیشنهادی نشان دهنده عدم درک و فهم صحیح از پیچیدگی چالشی است که دولت کانادا با آن روبرو است.

گرگ اوتنبریت وزیر حمل و نقل استان ساسکاچوان نیز با اتخاذ موضعی مشابه از دولت فدرال خواسته است «یک موضع قاطع در این قضیه اتخاذ نماید». اوتنبریت با تاکید بر این که قوانین باید محترم شمرده شوند، از مقامات پلیس خواست ضمن رعایت حق اعتراض شهروندان، برای پایان دادن به اقدامات خطرناک و غیرقانونی، از همه اختیارات خود استفاده کنند.

فرانسوآ لوگو وزیر اول استان کبک نیز با انتشار مطلبی در توئیتر خود اعلام کرد با جاستین ترودو درباره مشکلات به وجود آمده در حمل و نقل ریلی گفتگو کرده و از وی خواسته است برای پایان دادن به انسداد خطوط ریلی هر چه زودتر وارد عمل شود.

جاستین ترودو نیز گفته است همه مقامات کشور نگرانی مشترکی دارند و قول داده‌اند برای حل مشکل با یکدیگر همکاری کنند.

با این حال احزاب سیاسی مخالف با انتقاد از نحوه مدیریت جاستین ترودو در این قضیه تاکید می‌کنند که ترودو چند روز اول بحران در کشور حضور نداشته پس از بازگشت از سفر خارجی نیز نتوانسته است برای حل این بحران رهبری لازم را از خود نشان دهد.

 

منبع

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

ویروس کرونا کانادا آوریل 2020

چند خبر مهم درباره شیوع کرونا و تحولات مرتبط با آن در کانادا

وزیر دارایی کانادا: دولت برای کمک به آنهایی که تحت تاثیر شیوع کووید-19 قرار گرفته‌اند، «معیارهای ساده‌ای» را مدنظر قرار می‌دهد تا به سرعت بتواند از آنها حمایت‌های مالی به‌عمل آورد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *