Fengye College Center
خانه / اخبار مونترال / دریای اشک و امواج خشم | یادبود جانباختگان پرواز تهران – کیف در مونترال | آرمین و آرش مرتب: دروغ کافی‌ست! عدالت می‌خواهیم

دریای اشک و امواج خشم | یادبود جانباختگان پرواز تهران – کیف در مونترال | آرمین و آرش مرتب: دروغ کافی‌ست! عدالت می‌خواهیم

مراسم یادبود قربانیان مونترالبرنامه یادبود جان‌باختگان پرواز تهران – کیف، در مونترال برگزار شد. این برنامه که 48 ساعت پیشتر در رسانه‌های آنلاین اعلام شده بود با حضور نزدیک به هزار نفر با تاخیر در ساعت 17:30 غروب روز یکشنبه 12 ژانویه در سالن evo Montreal  آغاز شد. مریم ایرانی که مجری این برنامه بود با بیان تسلیت به حاضران و سپاس از شخصیت‌های رسمی حاضر، شامل نمایندگان فعلی و سابق مجمع ملی کبک، نماینده سابق مجلس فدرال، نمایند‌ه‌ای از وزرات خارجه، استادان دانشگاه و… برنامه را شروع کرد.

Aviron
Aviron
Elite College

پس از آن نوای موسیقی اصیل ایرانی که توسط رضا آبایی اجرا می‌شد آرامشی غم‌انگیز در سالن جاری کرد.

آرمین و آرش مرتب دعوت شدند تا درباره از دست دادن عزیزانشان، آروین مرتب و آیدا فرزانه صحبت کنند. آروین مرتب و آیدا فرزانه هر دو مدرک دکترای خود را در رشته مهندسی از مدرسه مهندسی دانشگاه کبک دریافت کرده بودند. ابتدا آرش برادر دوقلوی آروین سخن گفت، جایی که بغضی آمیخته با خشم اجازه ادامه کلام به او نمی داد، آرش ادامه سخن را به عهده گرفت.

صحبت دو برادر آروین مرتب چنین آغاز شد:

«سلام عرض می‌کنیم خدمت همه شما عزیزان. ممنون از اینکه امروز به اینجا آمده‌اید تا به‌یاد جان‌باختگان فاجعه و جنایت هواپیمای اوکراینی باشید و در غم و خشم ما شریک باشید.

عکس از یادبود قربانیان
آرمین و آرش مرتب: دروغ کافی‌ست؛ ما عدالت می‌خواهیم /عکس: هفته/ فتومهناز

ما دو برادر، آرمین برادر دوقلو و آرش برادر کوچکتر، از طرف خانواده مرتب، و فرزانه، مراتب تسلیت خود را خدمت خانواده‌های همه قربانیان این اتفاق ناگوار ابراز می‌داریم و با صدای بلند فریاد می‌زنیم شریک غم شما هستیم. شریک خشم‌تان نیز.

چه بگوییم در مورد آروین و آیدای نازنینمان که دیگر در میان ما نیستند و ما را با انبوهی از خاطرات شیرین تنها گذاشتند. چه بگوییم از آنها که بی‌گناه بودند و رفتند. آنها که عاشقانه همدیگر را دوست داشتند و شور زندگی در نگاهشان، در خنده‌هایشان همیشه موج می‌زد. کمتر عکسی از آن‌هاست که آنها را بدون لبخندی بر لبان‌شان ببینی. یا همدیگر را در آغوش نگرفته باشند. آنها عاشقانه سال‌ها با هم زندگی کردند و با قلبی سرشار از امید به زندگی و ذهنی پر از برنامه‌های درخشان برای آینده‌ای درخشان‌تر که در انتظارشان بود قربانی جنایتی نابخشودنی شدند.

آروین مرتب و آیدا هر دو در زمینه تحصیلات و تخصص بالاترین مدارج علمی و فنی را با تحمل سختی‌های فراوان طی کرده بودند و درست در زمانی که می‌رفتند تا میوه‌های درخت زندگی‌شان را که  نتیجه سال‌ها تلاش خود آنها، و پدر و مادر دلسوزشان بود، بچینند، زندگی آنها پایانی ناگهانی و شوک آور یافت. یکی از دوستان‌مان می‌گفت با همه آنهایی که در این هواپیما به مصاف مرگ رفتند، می‌شد دانشگاهی بنا کرد! می‌شد ایرانی را آباد کرد! می‌شد جهانی از وجود ارزشمندشان سال‌های سال بهره ببرد. چه بگوییم که دیگر نیستند!

بیشتر بخوانید:

چه بگوییم وقتی از این فاصله دور، پدر و مادری را می‌بینیم که در همین چند روز به اندازه سال‌ها پیر و شکسته شده‌اند؛ آنها شوک زده‌اند. گمان می‌کنند که آروین و آیدا به کانادا رسیده‌اند. ما مبهوتیم! هنوز فکر می‌کنیم که در تعطیلات خود در ایران به سر می‌برند و بزودی برمی‌گردند!

نه! نه! ما می‌دانیم چه بگوییم! ما می‌دانیم چه کنیم! ما می‌دانیم چه می‌خواهیم!

عدالت و تنها عدالت! تنها عدالت است که می‌تواند مرهمی بر درد مشترک ما باشد و ما را اندکی آرام کند!

می‌خواهیم بدانید آنچه را که در آن واپسین ساعات قبل از آن فاجعه ی شوم بر ما گذشت! اخبار شبکه‌های تلویزیونی حکایت از شروع حمله موشکی به پایگاه‌های نظامی آمریکا در عراق داشت. هر لحظه داشت امکان جنگی تمام عیار بالاتر می‌گرفت. من با آروین تماس گرفتم. به او گفتم وضعیت خطرناک است و امکان دارد پرواز شما لغو شود. آروین پاسخ داد نگران نباش. اینجا همه چیز آرام است. هواپیما را می‌بینیم. بزودی شما را خواهم دید. آنها جلوی گیت پرواز بودند. من کماکان اصرار می‌کردم که اینجا ما پیگیر اخبار هستیم و وضعیت جنگی است. برای خودتان در فرودگاه جان‌پناهی پیدا کنید که در صورت شنیدن صدای آژیر خطر فرودگاه، به آنجا بروید.

یادبود قربانیان 752
عکس: هفته/ فتومهناز

ما همگی پیگیر اخبار بودیم و اتفاقات را لحظه به لحظه پیگیری می‌کردیم. در میان اخبار خبری آمد: سقوط هواپیمای اوکراین در پرواز تهران به شهر کیف تنها چند دقیقه بعد از بلند شدن. گیج و مبهوت شدیم. منتظر بودیم اطلاعات دقیق‌تری در این رابطه بیرون بیاید. شماره پرواز بعد از چند دقیقه بیرون آمد. همان بود. PS752. لیست مسافران بیرون آمد. آروین و آیدا و سرنشینان دیگر هواپیما همه جان باخته بودند. وحشتناک بود! وحشتناک!

سه روز در بهت، غم و اندوه می‌گذشت. ذهن ما پر از سوال بود. از رسانه‌های ایران دلیل سانحه را نقص فنی اعلام کرده بودند. آنها برای مصاحبه با رسانه‌های خارجی به ما و همه کسانی که سوالات بسیاری در ذهن داشتند هشدار داده بودند که در جنگ روانی دشمن مشارکت نکنید و ما را ایران ستیز خطاب کردند.

این ها سوالات ما بود:

دلیل اصلی این فاجعه چه بوده است؟

چرا با وجود احتمال درگیری نظامی پروازهای فرودگاه لغو نشدند؟

چطور خلبان نتوانسته است فرودگاه را از وجود نقص فنی مطلع کند؟

با همه این سوال‌ها در رسانه‌های مونترال حاضر شدیم و از آروین و آیدا گفتیم. احتمال‌هایی که در ذهنمان بود مطرح می‌کردیم. رسانه‌ها احتمال حمله موشکی پدافند هوایی ایران را مطرح کرده بودند و این احتمال داشت قوت می‌گرفت. در همان زمان منتظر جوابی قانع‌کننده از سوی حکومت ایران بودیم. بالاخره بعد از ۳ روز قرار شد دلیل این اتفاق اعلام شود. بیانیه ستاد نیروهای مسلح در آمد: علت خطای انسانی اوپراتور پدافند سپاه در شلیک به هواپیمای اوکراین اعلام شد. نه خبری از استعفای کسی بود و نه محاکمه‌ای عادلانه. فقط پوزشی مختصر و اظهار شرمندگی. آروین و آیدا این بار برای ما دیگر قربانیان یک حادثه هوایی نبودند. آنها قربانیان یک جنایت بودند.

حکومت در همه این ۳ روز که خانواده صدها قربانی این فاجعه،  در غم از دست دادن عزیزانشان بودند، دلیل اصلی این اتفاق را می‌دانستند. آنها با وقاحت و دروغ‌گویی در پی توجیه این فاجعه بزرگ بودند. با این دروغ که مشکل فنی باعث این اتفاق بوده است. اما فشارهای بین‌المللی و شواهدی که در همان چند روز به صورت مستند علیه آنها جمع شده بود مجبورشان کرد که مسولیت این جنایت را بپذیرند. اینها نمکی بر زخم تازه ما بود.

تعهد ما و درخواست ما

فراموش نخواهیم کرد. ما ایستاده‌ایم. برای دفاع از خون شما، برای دفاع از خون همه آنهایی که قربانی بی‌کفایتی، بی مسولیتی، و جنایتکار بودن مجموعه‌ای فاسد و بی‌رحم بوده‌اند. ما با شما عهد می‌بندیم که تا اجرای عدالت به معنای واقعی آن که محاکمه و بازخواست تمامی کسانی که بصورت مستقیم یا غیر مستقیم باعث و بانی این جنایت شده اند از پای ننشینیم. ما با تمام پدران و مادران، خانوادگان از دست رفتگان، با همه جانهای خسته، غمگین و خشمگین عهد می‌بندیم که با جدیت تمام پیگیر عدالت در پرونده این جنایت باشیم.

ما از همه شما عزیزان از خانوادگان از دست‌رفتگان دعوت می‌کنیم تا با ما همراه شوید برای برپایی دادگاهی بین‌المللی برای دفاع از خون عزیزانمان. برای تحقق عدالت و برای کشف واقعیت. واقعیتی که مطمن هستیم در خلال بررسی‌ها و اقدامات قضایی که صورت خواهد گرفت پرده از اسرار دیگری بر خواهد داشت که در نهایت نهال آزادی و دموکراسی را در وطنمان آبیاری خواهد نمود.

ما از دولت کانادا، تمام وکلا، از تمام مشاورین حقوقی، از تمام فعالین اجتماعی و سیاسی، از همه رسانه‌های متعهد دنیای آزاد، دعوت می‌کنیم در این کارزار برای اجرای عدالت در کنار ما باشند. به ما کمک کنید.

بیاد دارید که زهرا کاظمی عکاس کانادایی-ایرانی چگونه در بازداشتگاه‌های ایران مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفت و در نهایت توسط همان سیستم فاسد به قتل رسید و ایران هیچگاه مسولیت این فاجعه را نپذیرفت. این بار که حکومت ایران زیر بار فشارهای بین‌المللی بخصوص دولت و رسانه‌های کانادیی این مسولیت را پذیرفته است، ما از دولت کانادا انتظار داریم که مسولین این جنایت را که درآن ۶۳ شهروند کانادایی و ۱۷۸ انسان بیگناه کشته شده‌اند را به پاسخ‌گویی وادارد و به جد پیگیر اجرای عدالت در مورد آنها باشد.

مراسم قربانیان 752
آرمین و آرش مرتب /عکس: هفته/ فتومهناز

امروز، در ساعات گذشته مردم در بسیاری از شهرهای ایران، در سنندج، زادگاه آروین مرتب و آیدا، در تهران، تبریز، مشهد، شیراز، سمنان، رشت، گرگان، آمل به خیابان آمده‌اند و به وحشیانه‌ترین حالت ممکن مورد سرکوب قرار گرفته‌اند. نگذارید، نگذاریم همه ما را بکشند. به یاری ما بیایید. در کنار هم بایستیم.»

در پایان آرمین و آرش مرتب از تمامی افرادی که در این روزها با آنها ابراز همدردی کرده‌اند، دوستان و آشنایان، همکاران آروین مرتب و آیدا، رسانه‌ها، دولت کانادا، دانشگاه ای.تی.اس و همچنین برگزارکنندگان برنامه تشکر و قدردانی کردند.

حاضران که هنوز تحت تاثیر سخنان این دو داغدار بودند به شنیدن «سرو آزاد» اثر پرویز مشکاتیان، که شعرآن از ه.الف. سایه است دعوت شدند. بشیر فرامرزی با سنتور و صدای خوش این بخش را اجرا کرد.

پروفسور اوآسیما آخریف Ouassima Akhrif، و همچنین پروفسور معروف سعد Maarouf Saad، از دپارتمان génie électrique  که هردو از دانشگاه ETS، از استادان آروین مرتب و آیدا فرزانه بودند درباره این فاجعه و همچنین درباره دانشجویان خود که قربانی شده بودند صحبت کردند.

میانه این دو سخنرانی هنرمند جوان، خانم کیمیا قارونی؛ با نوای تار خود و اجرای مرغ سحر فضا حزن‌انگیز را به نوستالژی تحول‌طلبی اصیل ایرانی گره زد.

خانم الاهه شکرایی، آقای اندرس فونتسیلا Andres fontecilla نماینده مجمع ملی کبک، آقای امیر خدیر، نماینده سابق مجمع ملی کبک، خانم آلیشیا بوولز، و Alicia Bowles از وزارت خارجه کانادا، از دیگر سخنرانان این مراسم بودند.

در آخرین بخش آقای دکتر ایمان صادق‌زاده، فارغ التحصیل دانشگاه کنکوردیا و متخصصان صنعت اویونیک، به سخنرانی درباره ابعاد تکنیکی این سانحه مرگبار پرداخت.

یکی از برنامه‌گذاران به هفته گفت: «که امکان استافده از سالن این برنامه با مهر فراوان توسط مدیر evo Montreal و همچنین از طرف Sutton Quebec به جامعه ایرانی اهدا شده بود.»

برنامه یادبود جانباختگان پرواز تهران – کیف که نزدیک به هزار مونترالی در آن شرکت کردند به دعوت سازمان‌های زیر برگزار شد:

  • کتابخانه نوروززمین
  • انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه مک گیل
  • انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه کنکوردیا
  • انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه مونترال (کاسپین)
  • خانه ایران
  • گروه تلگرامی به مونترال خوش آمدید
  • انجمن زنان ایرانی مونترال
  • مرکز زنان افغان مونترال
  • انجمن ادبی ایرانیان مونرتال
  • مجله هفته
  • گروه رقص سیمرغ
  • مادران صلح – مونترال

نویسنده: خسرو شمیرانی

مطلب پیشنهادی:

صدور ویزا خانواده قربانیان

صدور ویزای کانادا برای خانواده‌های قربانیان پرواز تهران – کیف

ایران ملزم به پرداخت غرامت مالی به بازماندگان است و دولت کانادا در تلاش است تا غرامت را از دولت ایران دریافت و به خانواده‌های قربانیان تحویل دهد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *