Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / دیدگاه / خوانندگان / افول قریب‌الوقوع دیگری در آسمان فرهنگ و ادب مونترال
خوانندگان

افول قریب‌الوقوع دیگری در آسمان فرهنگ و ادب مونترال

بخش «خوانندگان» هفته متعلق به خوانندگان است. تنها محدودیت انتشار مطالب در این صفحه قوانین کاناداست. سلیقه سردبیر و دست‌اندرکاران هفته در انتشار مطالب در این بخش تأثیری ندارد.

 

لیلی خاقانی |

افول نوروززمین

از خواندن پرونده هفته شماره 564 که خبری از احتمال خاموش شدن چراغ‌های نوروززمین، یکی دیگر از کانون‌های فرهنگی شهرمان مونترال می‌داد، دلم خیلی گرفت. آن مقاله را به دقت خواندم. ابتدا باید بگویم که با احترام زیاد نسبت به حمایت‌کنندگان مالی این بنیاد و داوطلبان فرهنگ‌پرور آن که با گذشت و ایثار از پول و وقت و انرژی خود برای سرپا ماندن نوروززمین تلاش کرده‌اند، احساس شادی و غرور کردم. من به عنوان یکی از اعضای جامعه ایرانی مونترال سپاس قلبی خودم را خدمت این عزیزان تقدیم می‌کنم.

ولی در ادامه می‌بینیم علیرغم اینهمه تلاش چراغ پرفروغ نوروززمین هم مانند کانون‌های فرهنگی دیگر دایر در مونترال همچون فرهنگسرای سینا، مکیک، کتابفروشی زاگرس و سالن صبا رو به خاموشی است. در قسمتی از گزارش پرونده آمده است: «طی 38 ماه حیات نوروززمین، این مرکز تقریبا 45 هزار دلار درآمد داشته است و اختلاف درآمد و هزینه‌ها رقم تقریبی 90 هزار دلار توسط مجله هفته پوشش داده شده است.» با این حساب درآمد ماهانه این مرکز برابر 1184 دلار بوده است. در حالیکه هزینه ماهانه مقدار 3523 دلار است یعنی در واقع هر ماه حدود 2339 دلار کسری بودجه دارد. بنابراین از زمان تاسیس تا به حال این هزینه بر گرده ناتوان مجله هفته سوار بوده است!

Elite College
Aviron
Aviron

 

چندی پیش از آقای شمیرانی جهت برگزاری سخنرانی‌ای از طرف گروه فرهنگی ساوالان تقاضای 2 ساعت اجاره نوروززمین را کردم. در برابر سؤال من که هزینه‌اش چه مقدار خواهد بود، خسرو اظهار کرد که در صورت نداشتن ورودی، مجانی خواهد بود. من متعجب شده با خود گفتم شاید خسرو مراعات دوستی و همکاری سالیان سالمان را کرده و چنین می‌گوید. وقتی با خانم مسئول هماهنگی نوروززمین صحبت کردم بازهم همین جواب را شنیدم. این دیدگاه خسرو مبنی بر بها دادن به فرهنگ و کارهای فرهنگی فارغ از منافع مادی خیلی برایم با ارزش و قابل احترام بود و هست؛ اما از طرف دیگر همین 3-2 ساعت استفاده از این مکان بسیار مناسب و مجهز به تمام امکانات حتما هزینه‌ای بر دوش نوروززمین دارد که بنا به گفته مدیر مسئول از بودجه هفته پرداخت می‌شود. مجله‌ای که من خودم به عنوان یک همکار قدیمی شاهد بودم که توانایی ایستادن روی پای خود را نداشته است. پس چگونه می‌تواند و چرا باید نوروززمین را هم پوشش دهد؟!564

پس چه باید کرد که چراغ تنها مرکز فرهنگی‌مان که تاکنون منشا بسیاری از فعالیت‌های فرهنگی شهرمان بوده و به فرهنگ و فرهنگ‌دوستان سرویس داده است، خاموش نشود. البته حمایت‌های مردمی نقش بسیار پررنگی در حفظ این مکان داشته و خواهد داشت اما خود نوروززمین هم باید از نظر برنامه‌ریزی‌های اقتصادی روشی اتخاذ کند که بتواند به خودکفائی برسد. مقدار هزینه‌های ماهانه نوروززمین اعم از اجاره بها، برق، و سایر هزینه‌هائی که حتما وجود دارد تا به حال مشخص شده است. پس برای اجاره بهای سالن چه برای فعالیت‌های فرهنگی چه غیرفرهنگی باید قیمتی تعیین شود که بتواند بخش بزرگی از هزینه‌های ماهانه آن را پوشش دهد.

 ما در گروه ساوالان بعد از 11 سال تجربه به این نتیجه رسیده‌ایم که در این شهر برای هرگونه فعالیتی اجاره‌بهای محل حرف اول را می‌زند. هر سالنی چه سالن کلیسا، چه مراکز فرهنگی شهرداری‌های مختلف مونترال و چه محل‌های شخصی همه آنها برای اجاره محل ساعتی مقدار قابل توجهی بها درخواست می‌کنند. من با تمام احترامی که به فرهنگ و تلاشگران آن دارم و دیگرانی که از حضور در محفل‌های فرهنگی بهره‌مند شده و لذت می‌برند، از همه این عزیزان سؤال دارم چرا باید انتظار داشته باشیم که کار فرهنگی یا مجانی و یا در پائین‌ترین قیمت به ما ارائه شود؟ سخنم با فرهنگ‌دوستان و هویت دوستان است مگر نه اینست که ما برای آنچه که دوست داریم معمولا بها پرداخت می‌کنیم حتی اگرچه سنگین باشد، پس چگونه است که در مورد فرهنگ عمل‌کرد ما متفاوت می‌شود؟!

سخن از نوروززمین درد کهنه و نهفته مرا تازه کرد. من به مدت 5 سال مسئول تهیه و تنظیم دو صفحه «آیدین شافاق» در مجله هفته بودم که در ابتدا با برخوردهای تنگ‌نظرانه‌ای از مونترال و ایران حتی دریافت نامه‌های تهدیدآمیز و ایمیل‌های استهزا مواجه شدم ولی هیچ کدام آنها مرا از کاری که شروع کرده بودم باز نداشت. و بالاخره در اثر پایداری این دو صفحه در انظار عمومی جای خود را باز کرد بطوری که مورد تشویق اندیشمندان، شعرا و نویسندگان شناخته شده ادب ترک ساکن ایران و سایر کشورهای اروپایی و آمریکائی حتی تایید آزاداندیشانی از فارس‌ها قرار گرفتم. و این مایه دلگرمی من بود برای ادامه راه!

با اینکه می‌دانستم که در اثر گسترش ارتباطات از طریق دنیای مجازی دسترسی سریع همگان به هر نوع منبع و مطلبی به سهولت انجام‌پذیر است؛ اما بنا به گفته «هوشنگ ابتهاج- سایه»، کار من

«کورسوئی بود ز چراغی رنجور

قصه‌پرداز شب ظلمانی»

یا به عبارتی دیگر این دو صفحه شمع کم نوری بود در ظلمات زبان ترکی که در مونترال برای هویت دوستان سوسو می‌زد که می‌توانست در اثر حمایت مادی و معنوی ادامه حیات داده، رشد کرده تبدیل به نشریه مستقل اثرگذاری شود؛ ولی صد افسوس که حمایتی نبود و نشد!

نهایتا سؤال من اینجاست در دنیائی که حرف اول را پول می‌زند و توانائی و قدرت و تداوم حیات، ارتباط تنگاتنگی با پول دارد، چرا باید یک مؤسسه فرهنگی صرفا به خاطر فرهنگ‌دوستی خدمات مجانی ارائه دهد؟ به نظر من بقای نوروززمین مستلزم برنامه‌ریزی دقیق مالی مبتنی بر توازن درآمد و هزینه، بدون چشمداشت از تکیه‌گاه نامطمئنی چون مجله هفته است. البته برای ادامه بهره بردن از تجهیزات این بنیاد، مسئولیت فرهنگ‌دوستان، برنامه‌گذاران مؤسسات فرهنگی و برنامه‌گذاران شخصی بسیار پراهمیت و نقش آنان بسیار تاثیرگذار است.       

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

برف روبی در مونترال

عملیات برف‌روبی در مونترال از یکشنبه شب آغاز خواهد شد

شهرداری مونترال عملیات جدید برف‌روبی را یکشنبه شب از ساعت نوزده به وقت محلی آغاز خواهد کرد تا برفی را که از پنجشنبه گذشته در شهر باریده است، جمع کند

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *