قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / پردیس، دانشجو و دانشگاه / تجمع دانشجویان مک‌گیل علیه سرمایه‌گذاری این دانشگاه در سوخت‌های فسیلی

تجمع دانشجویان مک‌گیل علیه سرمایه‌گذاری این دانشگاه در سوخت‌های فسیلی

عباس محرابیان

دانشگاه مک گیل مونترال

صبح روز سه‌شنبه ۱۲ نوامبر حدود سیصد دانشجوی دانشگاه مک‌گیل در زمینی پوشیده از برف و دمای زیر صفر دور هم جمع شدند تا از این دانشگاه بخواهند از سرمایه‌گذاری در شرکت‌های نفت و گاز دست بردارد. این تجمع را سه گروه دانشجویی/محیط‌زیستی Divest McGill، Greenpeace McGill و Climate Justice Action McGill برگزار کردند. هم‌زمان با برگزاری تجمع، کمیتهٔ مسئولیت‌های اجتماعی مک‌گیل (CAMSR) که مسئولیت تصمیم‌گیری در این باره را برعهده دارد، در ساختمان روبرویی مشغول نهایی کردن تصمیم خود بود. تصمیمی که روز ۵ دسامبر اعلام می‌شود.

Aviron
Aviron

 

دانشگاه مک گیل مونترالمک‌گیل حدود ۱۵ میلیون دلار در شرکت‌های استخراج سوخت‌های فسیلی (مانند Chevron، British Petroleum و Exxon Mobil) سرمایه‌گذاری کرده است، که حدود ۶ درصد کل سهام‌های این دانشگاه را تشکیل می‌دهد. طبق گزارشی که مؤسسهٔ سی‌دی‌پی (Carbon Disclosure Project) سال ۲۰۱۷ منتشر کرد، شرکت‌های سوخت فسیلی مسئول تولید بیش از ۷۰ درصد گازهای گلخانه‌ای هستند که مهم‌ترین عامل گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی هستند. تغییرات اقلیمی پدیده‌های طبیعی غیرعادی مانند موج‌های گرمای طولانی را تشدید می‌کند به طوری که گرمای هوا سال گذشته منجر به کشته شدن دست‌کم ۶۶ نفر در مونترآل شد. بنابراین خواستهٔ دانشجویان از دانشگاه خارج کردن سرمایه‌هایش از این شرکت‌هاست.

دانشگاه مک گیل مونترالتاکنون بیش از هزار نهاد در سرتاسر جهان سرمایه‌های خود را از این شرکت‌ها خارج کرده‌اند (و یا متعهد به این کار شده‌اند) که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به دانشگاه‌های دولتی کالیفرنیا، شهرهای اسلو و نیویورک و کشور ایرلند اشاره کرد. هم‌چنین ۱۵۸ دانشگاه متعهد به خارج کردن سرمایه‌های خود شده‌اند، از جمله دانشگاه‌های لاوال، UQAM و کنکوردیا. کنکوردیا هشتم نوامبر امسال اعلام کرد که تا ۶ سال دیگر سرمایه‌های خود را خارج می‌کند، اتفاقی که یک‌شَبه رخ نداد، بلکه حاصل ۶ سال تلاش خستگی‌ناپذیر جنبش دانشجویی این دانشگاه بود.

 

 

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

فعال فرهنگی اتاوا

برای پایانِ راه تباهیِ کشورمان از آزادی در مهاجرت بهره ببریم | گفت‌وگو با مهیار مظلومی

خانواده ما یک خانواده فرهنگی ست و هرکدام از ما دنبال علاقه خود رفته است. من هم به خیلی از شاخه‌های هنری علاقه دارم اما هیچ‌گاه به‌صورت حرفه‌ای دنبال کاری نرفتم. همه را نصفه‌نیمه رها کردم، غیر از شعر. شعر از وقتی که در هفده‌هجده سالگی شروع به نوشتن کردم، همواره همراه من بوده است و گاهی تنها پناهم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *