Fengye College Center
خانه / عمومی / پادکست / مروری به مناسبت 30 سپتامبر روز جهانی پادکست
پادکست

مروری به مناسبت 30 سپتامبر روز جهانی پادکست

 گروه ادبیات هفته|

تا جایی که می‌دانیم، واژهٔ پادکست اول‌بار از سوی بن همرزلی در مقالهٔ انقلاب شنیداری روزنامهٔ گاردین در سال ۲۰۰۴ از ترکیب iPod (ابزار پخش دیجیتال) و Broadcast (پخش رادیویی) مطرح شد. پادکست یک روش ارائهٔ محتوای صوتی یا حتی تصویری بر بستر اینترنت است که کاربران می‌توانند آن را از اینترنت همخوان یا دانلود کنند و بشنوند. در واقع یک شکل از رادیوی اینترنتی است که می‌شود آن را بر روی پخش‌کننده‌های صوت/موسیقی دیجیتال، تلفن همراه یا کامپیوتر شنید. اما پادکست با رادیو چه تفاوتی دارد؟ اول: پادکست on demand است: یعنی یک فرق پادکست با رادیو همان فرقی است که نتفلیکس با شبکه‌های تلویزیونی قدیمی دارد؛ پادکست برای زندگی امروز طراحی شده و هر وقتی که مخاطب بخواهد برایش پخش می‌شود. بر خلاف رادیو که شما باید برنامهٔ روزانه‌تان را تنظیم کنید تا در ساعت مقرر بتوانید یک بار برنامهٔ مطلوبتان را بشنوید،‌ پادکست خودش را در اختیار شما می‌گذارد تا هر وقت و هر چند بار که خواستید، بشنویدش. دوم: تفاوت مهم دیگر بین پادکست و برنامهٔ رادیویی این است که هم در فرمت و هم در زبان چهارچوب، پادکست انعطاف‌پذیرتر از رادیو است.

Aviron
Elite College

 

با این مقدمه، در ادامه، و به‌مناسب روز جهانی پادکست (۳۰ سپتامبر)، مطلبی چندقسمتی را در مرور نقش ادبیات در چند پادکست تقدیم می‌کنیم که هر قسمت به یک پادکست می‌پردازد.

قسمت اول: آنِ پادکستِ «آن»

این پادکست خودش را چنین معرفی می‌کند: «در پادکست آن ما داستان واقعی آدم‌ها رو تعریف می‌کنیم و سعی می‌کنیم خودمون رو جاشون بذاریم.»

جالب‌ترین عنصر این پادکست، روایتِ اول‌شخصِ آن است؛ اینکه راوی/ میزبان، خود را جای شخصیتِ این پادکست می‌گذارد و به مدد زبان با سوژهٔ این پادکست، یکی می‌شود تا به ما هم یادآوری کند که ما، تک‌تکِ ما، می‌توانستیم جای آن فرد باشیم. مرسن (Mersen) عرب‌زاده اپیزود به اپیزود در روایتگری‌اش بهتر شده. و چه خوب که هم محتوای شایسته و دست‌اولی برای عرضه دارد و هم در تدوین و موسیقی و چه و چه دست‌تنها نیست.

شنیدنِ آن اصلاً ساده نیست؛ اما برای تک‌تک ما واجب است.

این ترکیبِ متضادِ عجیب، حال‌وهوایی دارد که مرا به یادِ آن «آن» در ادبیات کهن‌مان می‌اندازد: آن جاذبهٔ درک‌شدنیِ وصف‌گریز.

همان که باید بندهٔ صاحبش و شاهدش بود: «بندهٔ طلعتِ آن باش که «آنی» دارد…!»

نام پادکست آن را به فارسی (یا انگلیسیِ thisisonpodcast) در هریک از پادگیرها بجویید یا به وبگاهش سری بزنید:

handica.art/on/on.html

 

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

یادروز حافظ

حافظ، عصارهٔ زندگی و سرزندگی روحِ ایرانی

شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی از شاعران دلپذیر ایرانیان است. این دلبرانگی حافظ به‌اندازه‌ای است که کتاب شعرش را نه‌تنها در خانه‌ها که شعرهایش را بر درودیوار شهرها می‌بینیم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *