Fengye College Center
خانه / عمومی / آریانا / مدال طلا مسابقات جوجیتسو آسیایی برای حسین بخش صفری از افغانستان

مدال طلا مسابقات جوجیتسو آسیایی برای حسین بخش صفری از افغانستان

از پیروزی مغرور و از شکست مایوس نمی‌شوم

 

این مدال طلا، و همه مدال‌هایم را به مردم رنجدیده و قهرمان افغانستان تقدیم می‌کنم. ای‌کاش می‌توانستم فراتر از بُعد ورزشی به شما مردم عزیزم خدمت کنم.

حسین بخش نظری

 

ورزشکار خوب و بااحساس باید به هم‌نوع خود، به انسان، بیاندیشد، متواضع و فروتن در جامعه عمل کند.

حسین بخش صفری

 

می‌خواهم با شرکت جستن در این مسابقات، هدایای جدیدی را به هم‌وطنانم به ارمغان آورم که بازهم باعث سرفرازی ملت افغان گردد.

حسین بخش نظری
حسین بخش صفری درحال آشپزی در یک برنامه تلویزیونی

 

Aviron
Elite College

 

حسین بخش صفری ورزشکار جوان افغان است که از زمان عضویت‌اش در تیم ملی تاکنون توانسته است چندین مدال طلا را در میدان‌های بین‌المللی به‌دست آورد. او معمولا از میدان‌های بین‌المللی با دست‌پر به کشور بازمی‌گردد.

صفری ورزشکاری‌ست که در قلب مردم جایی برایش بازکرده و به نام «مبارز خندان» یاد می‌شود، او جوان شاد، خوش‌برخورد و مهربان است.

چند بار کوشش کردم تا با این جوان قهرمان صحبت کنم اما فرصت به دست نمی‌آمد چون گاهی مصروف تمرینات و گاهی در سفر می‌بود تا اینکه روز چهارشنبه ۲۴ جولای موفق شدیم صحبت مختصر باهم نماییم.

حسین بخش صفری که جوان مؤدب و خوش‌کلام است از اینکه نتوانسته بود مصاحبه کوتاه تلفنی با من داشته باشد معذرت‌خواهی کرده به چند سؤال مختصری که مطرح نمودم پاسخ ارایه کرد.

جناب حسین بخش صفری لطفآ در مورد سفر ورزشی اخیر و موفقیت‌تان صحبت نمایید!

از تاریخ ۱۴ تا ۲۱ جولای بزرگ‌ترین مسابقات جوجیتسو آسیایی در اولانباتور پایتخت کشور منگولیا دایر شد. درین مسابقات ۲۴ کشور شرکت کرده بود. از افغانستان ۹ نفر دعوت‌شده بود، ۷ ورزشکار و ۲ مربی. خوشبختانه ما توانستیم یک مدال طلا و ۵ برونز به دست آوریم.

من توانستم با شکست دادن سه حریف منگولیایی در بخش ورزش رزمی «نیو فول کنتاکت جوجیتسو» در وزن ۶۲ کیلوگرام مدال طلا و عنوان قهرمانی این مسابقات را کمایی کنم و در رشته فایتنگ جوجیتسو مدال برونز بدست آرم.

این مدال طلا و برونز را به مردم رنجدیده و قهرمان افغانستان تقدیم می‌کنم. ای‌کاش می‌توانستم فراتر از بُعد ورزشی به شما مردم عزیزم خدمت کنم.

ورزش شکست یا پیروزی دارد، چگونه با هر دو حالت مقابل می‌کنید؟

درست گفتید ورزش بردوباخت دارد. شعار من همین است که می‌برم یا می‌بازم. نه از بردن مغرور می‌شوم  و نه از شکست مأیوس.

مفهوم زندگی هم همین بردوباخت و شکست و پیروزی است. وقتی آدم به زمین خورد بپا شود و خود را از دست ندهد. بدین معنا که اگر زانو را برای برداشتن از زمین خم می‌کنیم باید چیزی را از زمین با خود برداریم که « همان تجربه خوردن به زمین » است. بیهوده به زمین خوردن و بیهوده بلند شدن درست نیست.

کسی که پیروز می‌شود نباید مغرور شود و به‌اصطلاح «خود را گم کند». متواضع و فروتن حرکت نماید. از جانب دیگر شکست‌خورده مأیوس نشود و خود را از دست ندهد و از تجربه خود بیآموزد.

ورزشکار خوب و بااحساس باید به هم‌نوع خود، به انسان، بیاندیشد، متواضع و فروتن در جامعه عمل کند.

عکس‌العمل و برخورد مردم با خودت چگونه است ؟

خوشبختانه طرز دیدها و برخوردهای مردم ما عالی شده قدر ورزشکار خود را می‌دانند. در قبال خودم عکس‌العمل و برخورد آن‌ها خوب است و مرا تشویق می‌کنند. متأسفانه در قبال خودشان ضعیف است. باید به خود نیز توجه نمایند.

چه برنامه‌های در آینده روی دست دارید ؟

در مسابقات بعدی که چهار ماه بعد در ابوظبی امارات عربی برگزار می‌شود اشتراک خواهم کرد تا آن موقع به تداوی پایم می‌پردازم که در مسابقه قبلی و کنونی صدمه‌دیده. بعدازآن به تمریناتم ادامه خواهم داد.

می‌خواهم با شرکت جستن در این مسابقات هدایای جدیدی را به هم‌وطنان‌ام به ارمغان آورم که بازهم باعث سرفرازی ملت افغان گردد.

سخن پایانی؟

تشکر می‌کنم از مجله «هفته» که ورزشکاران افغان را در مجله‌تان معرفی و تشویق می‌کنید.  

آقای حسین بخش صفری از شما سپاسگزاریم

 

درباره حسین بخش صفری، ورزشکار افتخارآفرینِ افغان

چنانچه در سایت های مختلف آمده است: «حسین بخش صفری زاده سال ۱۳۷۵ خورشیدی از ولسوالی شیبر ولایت بامیان و از قوم هزاره است. تا صنف دوازدهم تحصیل نموده به دلیل مشکلات اقتصادی نتوانست ادامه تحصیل دهد بعدها تصمیم به ادامه تحصیل گرفت.

خانواده صفری نیز مانند بسیاری از افغان‌ها در جریان کشمکش‌های داخلی افغانستان به پاکستان مهاجر شدند.

در پاکستان زندگی سختی داشتند. آنجا با خواهران و برادرانش قالین‌بافی می‌کردند. در کنار قالین‌بافی از کوچک‌ترین فرصت‌های به‌دست‌آمده برای تمرین به گونه غیرحرفوی استفاده می‌کرد. علاقه‌اش به ورزش در حدی بود که حتی در زمان غذا خوردن سرِ کار تمرین می‌کرد.

صفری خود می‌گوید: «در وقفه نان خوردن و هر فرصتی که برایم مهیا می‌شد از آن استفاده می‌نمودم به امید روزی بودم که موفق شوم و بر مشکلات چیره شوم».

شروع فعالیت‌های ورزشی حسین بخش صفری

از سن ۹سالگی به ورزش رو آورد. در سال‌های ۲۰۱۰و ۲۰۱۱به عضویت تیم ملی جوجیتسوِ افغانستان درآمد.در اولین مسابقات بیرون مرزی خود در لاهور- پاکستان با شکست دادن حریفانش از ایران، پاکستان، عراق و کوریای جنوبی توانست مدال نقره این مسابقات را کسب کند. صفری علاوه بر ورزش جوجیتسو در رشته‌های پهلوانی و مسابقات آزاد هم  فعالیت می‌کند.

مدال‌های طلایی حسین بخش صفری

در سال ۲۰۱۷ در بازی‌های آسیایی ترکمنستان در داخل سالان و هنرهایی رزمی که در عشق‌آباد ترکمنستان برگزارشده بود، توانست اولین مدال کاروان افغانستان را در این مسابقات در بخش‌های رزمی نیو فول‌کنتاکت جوجیتسو در وزن ۶۲ کیلوگرام و پس از شکست دادن سه حریف خود از کشورهای ترکمنستان و قرقیزستان مدال طلا کسب کند.

در ۷ اپریل سال ۲۰۱۹ مسابقات بین‌المللی جوجیتسو که در شهر چیتای کشور هند برگزار شد حسین بخش صفری توانست سه مدال طلا به دست بیآورد.

او درحالی‌که مدال قهرمانی‌اش را گرفته بود گفت: تازنده هستم تلاش می‌کنم.

به گزارش اسپوتنیک و در صفحه فیسبوک حسین بخش صفری نوشته است: «جای بسا سرور و خوشحالی‌ست که پس از تمرینات جدی زیر نظر استادان عزیزم سه مدال طلا را برای میهنم رقم زدم.» در ادامه پیامش نوشته است:

«بالاتر از آن خوشحالم که در سخت‌ترین شرایط ممکن، خداوند مرا یاری رساند که برای مردم عزیزم لبخند و شادی بیآفرینم. امیدوارم پس از سال‌ها جنگ و خشونت شاهد صلح سراسری در کشور عزیزمان افغانستان باشیم.»

صفری در پیام دیگرش نوشته: «تلاش کردن برای انسان‌ها امری مهم است. انسان‌ها تلاش می‌کنند تا به موفقیت که بزرگ‌ترین دست آورد یک انسان است برسند. تلاش من به نتایج عالی رسید به خاطر استقامت‌ام و باور به توانایی‌های که همه‌ی ما داریم.»

در مصاحبه‌های شبکه‌های خبری که با خودش و خانواده‌اش صورت گرفته است والدین‌اش چنین گفتند:

مادر صفری: «خیلی خرسندم اینکه حسین‌بخش به آرزویش رسید. از هفت‌سالگی علاقمند ورزش بود، در پاکستان کارهای ثقیل می‌کرد، می‌گفت آرزو دارم روزی قهرمان شوم او به آرزوی خود رسید».

پدرش گفت: مدالی که حسین‌بخش گرفته تنها از او نیست از تمام مردم افغانستان است».

صفری رمز موفقیت‌اش را، داشتن هدف، انگیزه والا و اشتیاق برای بلند کردن پرچم افغانستان در رقابت‌های جهانی می‌گوید.

او می‌گوید: «گرچه کودک بودم، اما مجبور بودم که برای وضعیت بد مالی خانواده‌ام کارهای شاقه کنم چون زنده‌گی دشواری داشتیم. در دلم یک نوری شبه چراغ شعله می‌کشید. چشم براه بودم که یک روز بر مشکلات چیره شوم و ثابت کنم که سرنوشت من بیچاره‌گی و بیهوده‌گی نیست.»

این ورزش‌کار طلایی حالا علاوه بر ورزش می‌خواهد با ورود به محیط دانشگاه الگوی خوبی از ورزش و  تحصیل برای دیگر نوجوانان افغان که همانند او که می‌خواهند قهرمان باشند است.

صفری قهرمان، یک مدال قهرمانی‌اش را به‌عنوان حمایت از بانو ربابه محمدی به او اهدا نمود. ربابه محمدی هنرمند بااستعدادی که از دست‌وپا معیوب است و تنها با استفاده از لب و دندان نقاشی می‌کند.

 

 

 

 

 

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

کسب مدال طلای دو مسابقات بین‌المللی اوتاوا توسط دونده ایرانی

خردمند حیدری و فخرالسادات دادرس، دو دونده که از ایران در مسابقات دوی ده کیلومتر اوتاوا شرکت کردند. در این مسابقه خردمند حیدری توانست در این مسابقه مدال طلا را دریافت کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *