Fengye College Center
خانه / عمومی / مقاله ها / سلامت تن و روان / چگونه با تغذیه بیماری‌ لاعلاج خودایمنی را بهبود ببخشید؟

چگونه با تغذیه بیماری‌ لاعلاج خودایمنی را بهبود ببخشید؟

ترانه ناظری|

 

کمتر دیده شده است که کسی برای بیماری‌های خود ایمنی رژیمی توصیه کند. بیماری‌های خودایمنی غالبا آزار‌دهنده و ناتوان‌کننده هستند و درمان نمی‌شوند. این گروه از بیماری‌ها به سختی تشخیص داده می‌شوند، با انواع مختلفی از علائم خود را نشان می‌دهند و به دلایل نامعلوم به وجود می‌آیند.

وقتی کسی بیماری خودایمنی دارد به این معناست که سیستم ایمنی بدن او بنا به دلایل ناشناخته عضو خودی را با عوامل بیگانه اشتباه گرفته و به آن حمله می‌کند.

 

Aviron
Elite College

 

بیماری‌های خودایمنی به طرز قابل توجهی درحال افزایش هستند و در آمریکا از میان شایع‌ترین مشکلات سلامتی، در ردیف سوم بعد از سرطان و بیماری قلبی قرار دارند. بیش از هفتصد میلیون نفر در سرتاسر جهان از نوعی بیماری خودایمنی رنج می‌برند و در حدود 78 درصد از بیماران خودایمنی را زنان تشکیل می‌دهند.

اما همان‌طور که منابع علمی اذعان می‌کنند، مبتلایان به بیماری‌های خودایمنی هم می‌توانند به کمک غذا حال بهتری داشته باشند و مشکلات جسمی و روحی خود را التیام ببخشند. غذا قدرت عمل دارد و می‌تواند به افراد کمک کند که دردهای خود را تسکین بدهند و حتی در مواردی سیر بیماری را به سمت بهتر شدن برگردانند. چه غذاهایی برای بیماری‌های خودایمنی مفید است و از چه چیزهایی باید احتراز کرد؟

بیماری خودایمنی چیست؟

وقتی شما بیماری خودایمنی دارید، سیستم ایمنی شما بافت‌ها و اعضای بدن شما را با عوامل خارجی اشتباه گرفته و بدن را  به تولید آنتی‌بادی‌های مخصوص برای حمله به آن‌ با‌فت‌ها یا اعضا وادار می‌کند. علائم ممکن است به سرعت یا به کندی ظهور کنند و شما را با احساس کم یا زیاد خستگی، ضعف و دردهای فلج‌کننده و در مواقعی با سرگیجه یا مه‌گرفتگی مغزی روبه‌رو کنند.

الگوی متغیر و غیرقابل پیش‌بینی آن‌ها باعث می‌شود که بدون هیچ دلیل خاصی گاهی بهبود و گاهی شدت یابند و درنهایت شما را به ناامیدی و انزوا سوق دهند. به سختی می‌توان گفت که تجربه افراد مختلف از بیماری‌های خودایمنی شبیه به هم باشد.

بیماری‌های خودایمنی بیش از هشتاد نوع مختلف دارند اما در یک نقطه مشترک هستند، حاکی از این‌که سیستم ایمنی از هماهنگی با سایر سیستم‌ها خارج شده و به جای حمله به مهاجمان خارجی، به قسمت‌هایی از خود بدن حمله کرده است. هدف از وجود سیستم ایمنی محافظت بدن از عفونت‌ها و باکتری‌هاست، ولی وقتی عملکرد آن مختل و از تعادل خارج شود به عنصری خطرناک تبدیل می‌گردد.

بعضی از شایع‌ترین بیماری‌های خودایمنی شامل موارد زیر هستند:

روماتوئید آرتریت شایع‌ترین بیماری التهابی سیستمیک مفصلی است که منتهی به درد، تورم و سفت شدن مفاصل می‌شود.

لوپوس یک بیماری خودایمنی مزمن سیستمیک است که پوست، مفاصل، کلیه‌ها، مغز و دیگر اعضا را تحت تاثیر قرار داده و به شکل خستگی، درد مفاصل، تب و واکنش‌های پوستی خود را نشان می‌دهد.

بیماری سلیاک واکنش به نوعی پروتئین به نام گلوتن است که دیواره روده را ملتهب و دچار آسیب‌های جدی می‌کند و مانع از جذب بعضی از مواد مغذی می‌شود.

کم‌خونی پرنیشیوز عارضه‌ای است که مانع از جذب ویتامین ب12 و تشکیل مقدار لازم گلبول‌های قرمز خون می‌شود.

ویتیلیگو عارضه است که پوست ملانوسیت(رنگ‌دانه)های خود را از دست می‌دهد و لکه‌های بی‌رنگ در قسمت‌های مختلف بدن ظاهر می‌شود.

اسکلرودرمی بیماری است که در آن بافت‌های هم‌بند سخت و سفت می‌شود.

پسوریازیس یک بیماری مزمن سیستم ایمنی است که می‌تواند به دفعات عود کند و ابتدا با ضایعات پوستی قرمز رنگ همراه با خارش شروع می‌شود.

بیماری‌های التهابی روده گروهی از اختلالات هستند که باعث التهاب در لوله گوارشی می‌شوند و شامل بیماری کرون و کولیت اولسراتیو نیز است.

بیماری هوشیموتو عارضه‌ای است که در آن غده تیروئید مورد حمله قرار گرفته و به تدریج تخریب می‌شود. علائم شامل خستگی، تهوع و افزایش وزن هستند.

بیماری گریوز نوعی بیماری خودایمنی است که غده تیروئید مورد حمله قرار می‌گیرد و باعث تولید بیش‌ از حد هورمون‌ها می‌شود. یکی از نشانه‌های رایج آن بیرون‌زدگی چشم‌هاست که در50 درصد از مبتلایان به بیماری گریوز مشاهده می‌شود.

بیماری آدیسون  عبارت از تخریب تدریجی و پیش‌رونده غدد فوق کلیوی است که با علائمی مانند ضعف و خستگی، اختلالات گوارشی، کاهش فشارخون و احساس دائمی سرما همراه است.

سندرم شوگرن نوعی اختلال التهابی مزمن و وابسته به سیستم ایمنی است که باعث خشک شدن چشم‌ها و دهان می‌شود و غالبا با بیماری‌های دیگر خودایمنی همراه است.

دیابت نوع یک که در آن پانکراس انسولین کافی تولید نمی‌کند و بیماران مجبور به کنترل مادام‌العمر قند خون می‌شوند.

چه چیزی باعث بیماری‌های خودایمنی می‌شود؟

هیچ جواب قاطعی برای این سوال وجود ندارد اما دانشمندان سه عامل ژنتیک، عفونت و عوامل محیطی شامل رژیم غذایی، آلاینده‌ها و عدم تعادل باکتری‌های روده را در به وجود آمدن بیماری‌های خودایمنی موثر می‌دانند.

افزایش چشم‌گیر بیماری‌های خودایمنی در تاریخ اخیر کشورهای غربی این اعتقاد را به‌ وجود آورده است که بیماری‌های خودایمنی تنها حاصل ژن‌های بد نیستند، بلکه انتخاب‌های ما در زندگی روزمره نیز می‌توانند تاثیر عمیقی بر احتمال ابتلا به یکی از بیماری‌های خودایمنی داشته باشند.

هبچ درمان مشخصی برای بیماری‌های خودایمنی وجود ندارد، اما تغییر روش زندگی به خصوص تغییر انتخاب‌های غذایی می‌تواند در مدیریت یا حتی برگرداندن بسیاری از بیماری‌های خودایمنی نقش کلیدی داشته باشد.

ارتباط التهاب پیشرفته با بیماری‌های خودایمنی

بیماری‌های خودایمنی در اصل عارضه‌های التهابی هستند. براساس مطلبی که در مجله تحقیقات خودایمنی  به چاپ رسیده، شواهد فزاینده‌ای نشان داده است که پاسخ  التهابی غیرنرمال ارتباط نزدیکی با بیماری‌های مزمن به خصوص بیماری‌های خودایمنی دارد.

پزشکان معمولا برای از میان بردن علائم و عوارض بیماری‌های التهابی به  دارو متوسل می‌شوند که باعث می‌شود از علت‌های واقعی و پشت پرده که شامل آلرژن‌ها، عفونت‌ها، سموم محیطی، رژیم غذایی التهابی و استرس است غفلت شود.

اما ثابت شده است که غذا ابزار قدرتمندی برای مبارزه با التهاب پیشرفته است و برهمین اساس می‌توان انتظار داشت که در کنترل بیماری‌های خودایمنی نیز بیشترین اثر را داشته باشد. در مقاله بعد درباره رژیم غذایی متناسب با بیماری‌های خودایمنی گفت‌وگو خواهیم کرد.

 

بیشتر بخوانید:

با انباشتگی سموم در بدن، و بیماری‌های خودایمنی چه کنیم؟

رژیم غذایی سالم و گیاهی راهی برای مبارزه با بیماری‌های خودایمنی

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

ستاره‌های سینما

مفهوم زیبایی در روزگاری که هر چیزی می‌تواند تقلبی باشد: زیبایی به‌شرط درد و رنج

بیان ساده ماجرا این است که زیبایی تعریف خاصی ندارد. ما برای آن حدومرز و تعریف قائل می‌شویم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

رفتن به نوارابزار