قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / عمومی / آریانا / شعرهای زیبا در وصف شهر تاریخی کابل

شعرهای زیبا در وصف شهر تاریخی کابل

باز آورید

آن کابل قدیم مرا باز آورید

و آن پیر کار کشته به اعزاز آورید

و آنگه کبوتری که زصلح است در پرند

از پنجه های فتنه شهباز آورید

عشق و صفا و راستی و مهر باهمی

جای سکوت غم کده ی آز آورید

آن کودکان با ادب کوچه های تنگ

و آن لعبتانِ خنده لب، ناز آورید

کاغذ پران سرخ در آبی، آسمان

با قلب عاشقانه به پرواز آورید

جزبازی را تباشیر رنگین کمان کنید

دختر بچه های کوچه به آواز آورید

در خانه های سنجی پر نقش کاهگلی

نان حلال و صحبت دمساز آورید

و آن قصه های دیو و پری را ز پیر زن

اندر صدای زیر و بم ساز آورید

تا ارغوان خواجه صفا لاله رو شود

یک باغبان پخته گلباز آوردید

همشهریان پاک مرا جستجو کنید

از نزد مردمان دغل باز آورید

اشک دو چشم زار همایون برون کنید

دریای مست کابل ما باز آورید

شاعر : «سیدهمایون شاه عالمی»

 

Aviron

 

 

زادگاهِ من کابل

خوب است یا بد است همین کابل منست

بر دیگران که خار بوُد این گل منست

این زادگاهِ من که هزاران ستم کشید

چون مزرع صفایِ گل و سنبلِ منست

بین اژدهای پرخم و پیچش ز باستان

از ارغوانِ کوهِ صفا کاکل منست

با جبر حادثات اگر شهر غم شده

لیکن شرابِ معرفتِ پر مُل منست

در شاخ سرو گشت چو موسیچه در نوا

در قصه هایِ فاخته و بلبل منست

پرورده روح عشق مرا صدقِ شهر من

از آسمایی تا به فلک این پل منست

شاعر: سیدهمایون شاه «عالمی»

 

مُشک تازه

مشک تازه می‌بارد ابر بهمن کابل                     

موج سبزه می‌کارد کوی برزن کابل

ابر چشم تر دارد سبزه بال و پر دارد                  

نگهت دگر دارد سرو سوسن کابل

آسمان نیلی کار، پر ستاره چشمک دار                

 تا سحر بود بیدار، چشم روشن کابل

آب سرد پغمان اش، تاک و توت پروان اش           

زنده می‌کند جانش، طرفه مأمن کابل

مشک تازه می‌بارد ابر بهمن کابل

موج سبزه می‌کارد کوی و برزن کابل

شاعر : «مرحوم ضیا قاری زاده»

 

 

خوشا کابل

خوشا کابل عشرت سرای کابل و دامان کهسارش

که ناخن بر دل گل می‌زند مژگان هر خارش

خوشا وقتی که چشم از سوادش سرمه چین گردد

شوم چون عاشقان و عارفان از جان گرفتارش

ز وصف لاله او، رنگ بر روی سخن دارم

نگه را چهره‌ای سازم ز سیر ارغوان زارش

چه موزوزن است یارب طاق ابروی پل مستان

خدا از چشم شور زاهدان بادا نگهدارش

خضر چون گوشه‌ای بگرفته است از دامن کوهش

اگر خوش‌تر نیآمد از بهشت این طرف کهسارش

اگر در رفعت برج فلک سایش نمی‌بیند چرا

خورشید را از طرف سر افتاده دستارش ؟

حصار مار پبچش اژدها گنج را ماند

ولی ارزد به گنج شایگان هر خشت دیوارش

نظرگاه تماشایی است در وی هر گذرگاهی

همیشه کاروان مصر می‌آید به با زارش

حساب مه جبینان لب بامش که می‌داند

دو صد خورشید رو افتاده در پای هر دیوارش

به صبح عید می‌خندد گل رخساره صبحش

به شام قدر پهلو می‌زند زلف شب تارش

تعالی الله از باغ جهان آرا و شهرآرا

که طوبی خشک برجا مانده است از رشک اشجارش

شاعر: «صائب تبریزی»

 

ادبیات افغان
حبیب عثمان

نویسنده: هفته

هفته

مطلب پیشنهادی:

شهر همیلتون

داستان تولد یک ورزش مردمی در کابل؛ گفت‌وگو با محمد آصف عطا قهرمان قدیمی کاغذپرانی

یادی از گذشته‌های خاطره‌انگیز و فراموش ناشدنی شهر و دیار ما، این بار قصه‌ها و افسانه‌های شیرین از کابل و کابلیان است...

یک نظر

  1. آسمان آبی کابل
    هرکه از انگور نابت دانه ای نوبر کند
    از بدخشان۱ تا مزارت۲ قصه از گوهر کند

    آسمان آبی کابل۳ فکار از چیستی؟!
    کاش روزی باغهایت سبزه را باور کند

    مردم شهر تو در فصل بهار دیگری
    یاد گلشت و صفای در دامن بابر۴ کند

    ژاله ریزد کوه بابا۵ سمت شهر بامیان۶
    تا هرات۷ از کودکان تو گلوئی تر کند

    چشمه ها سازد به غرش دره سالنگ۸ را
    تا به چاریکار۹ نازت لاله ها سرسر کند

    عطر گندمزار گردیزی۱۰ هوایی می کند
    هر دل دیوانه ای که یادی از چَکَر۱۱ کند

    چامه خود را نوشتم روی بال پوپکی
    تا نثار دیده طفلان بی مادر کند

    کاش می شد دور از افسانه آوارگی
    ملت افغان۱۲، دو روزی هم بشادی سرکند
    شاعر: علی معصومی

    ۱ استان بدخشان، ۲شهر مزار شریف، ۳مرکز افعانستان، ۴ باغ مشهور بابر کابل، ۵ بلندترین قله بامیان، ۶ استان بانیان که شهر توریستی بامیان آنجاست، ۷ استان هرات، ۸ یکی از دره های مشهور، ۹ جلگه سرسبز چاریکار در استان کابل، ۱۰ استان گردیز، ۱۱ گشت و تفریح و گشت و گذار، ۱۲ ملت بزرگ افغانستان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *