قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
Fengye College Center
خانه / جامعه / به نام خدایی که زن را آفرید
روز جهانی زن

به نام خدایی که زن را آفرید

گزارشی طنزآمیز از جشن روز زنِ انجمن زنان

مهرو مهرجو     

ما در تقویم‌ها دیده بودیم که هشت مارس را روز جهانی زن نامیده‌اند. دیروز سه مارس بود، به این مراسم دعوت شدیم تا ببینیم این فعال‌های سیاسی و اجتماعی و بازنشسته‌های رشته‌ی انسان‌شناسی در دانشگاه کنکوردیا (هما هودفر) و استادیار دانشگاه آریزونا (شهلا طالبی) چه دارند برایمان. ما در جلسه‌ی دیروز که با تاخیر بسیار هم شروع شد و تا وسطهایش میکروفون‌هاشان خراب بود و گلو و هنجره و تار به تار صوتی خود را به هلاکت رساندند تا صدایشان را بشنویم، دریافتیم، این آفتاب عالم تاب، خالقی که زاینده‌ی جهان است، تا به حال برایش هزاران کمپین، از قبیل: «می توو»، «بیشتر نمی‌دانم»، «دختران خیابان انقلاب» و غیره و ذالک تشکیل شده است. تا حقوقی از قبیل ساده‌ترین حقوق حیاتی هر انسان به مثال: حق نداشتن انتخاب اقامتگاه، نداشتن حق طلاق، نداشتن استقلال کافی و … را در جهانش بدست آورد.

سنت‌های قومی-مذهبی، مردسالاری، قدرت حکومت مرکزی و قانون اساسی دست به دست هم داده‌اند تا بگیرند تمام قیود و شروطی که برای ادامه‌ی حیات این آفریننده‌ی ظریف، مورد نیاز است.

یک روز صبح زن‌ها از خواب بیدار شدند و به این نتیجه رسیدند که اینطور نمی‌شود، نباید دست روی دست گذاشت و از آنها آبی گرم نمی‌شود. پس آمدند «جایی» به نام سازمان زنان را تاسیس کردند. در همان دوران مصطفی کمال که برای خودش کسی بود از این‌همه شجاعت آن‌ها ترسید و لرزید و حق رای را برایشان آزاد کرد و خطاب بهشان گفت: جمع کنید این سازمان و مسخره‌بازی‌هایتان را! همین حق رای دادم‌تان بروید خدارا شکر کنید. مسلما انها به همین راحتی نرفتند خدا را شکر کنند اما خب دیگر هرچه تلاش کردند، آنچنان تاثیر بسزایی نداشت.

از یک جایی به بعد زن‌های ما دیدند که هرچه دارند داد و فریاد می‌کنند، به هیچ جا نمی‌رسد و یک هو صبرشان تمام شد. به جای اینکه بیایند خودشان را با هم ترازان خودشان مانند عراق و سوریه و خاورمیانه ای‌ها مقایسه کنند و متحد شوندف زن انگلیسی و اروپایی و امریکایی و آزاذی‌هایش هوش از سرشان برد و همین مقایسه ی اشتباه خسته ترشان کرد.

محققان بسیاری روی این مساله متذکر شدند که چرا این‌همه اعتراض و فغان این جماعت فعال در صحنه‌ی مونث به هبچ جا نمی‌رسد و تغییری اعمال نمی‌شود؟ تا دریافتند مساله ی زنان «فرهنگی» تلقی می‌شده و سیاسی نبوده. راستش شما که غریبه نیستید یک جورایی حکم دروس دینی و علوم اجتماعی و ورزش را داشت. که متاسفانه این داستان هنوز هم ادامه دارد و کماکان غیرسیاسی و خصوصی با آن برخورد می‌شود.

از طرفی دیگر مارکسیست‌ها نگاهشان اینگونه بود که به مسایل ثانویه تبدیل شده و هر دفعه به جای اینکه از تجارب یکدیگر استفاده کنند، خواستار تجربه‌ی نویی بودند و تلاش‌هایشان آنچنان که باید، به ثمر ننشست. مساله‌ی دیگری که دیروز به ان پرداخته شد، اشاره به آن ماجرا بود که رهبر وقت ایران در تاریخ هفت مارس اعلام حجاب اجباری کرد و دقیقا فردای همان روز (هشتم مارس) بزرگترین تظاهرات میدانی در اعتراض به آن قانون مصوب، صورت گرفت.

پس از آن تظاهرات چپی‌ها اذعان داشتند که از بانوان معترض سرزمین‌شان حمایت می‌کنند اما؛ سرکوب شدند، جامعه در غلیان بود، تنها بودند، مشکلات خودشان را داشتند، خراب شد، نشد، ول شد و در نهایت کارشان دلداری دادن به معترضان کوچه و خیابان بود که دست محبت به سرشان می‌کشیدند و می‌گفتند بروید خانه‌هایتان همه چیز تحت کنترل است. (الکی مثلا!) و بعد دعوا شد که خب اگر راست می‌گویید، چرا لیبرال‌ها دفاع نکردند؟! (این مورد جای بحث بسیار داشت و در جلسه ی دیروز جایش نمی‌گنجید) این نکته را در نظر داشته باشیم که اگر سازمان زن نداریم، به این معنا نیست که خدای ناکرده مبارزه نکرده باشند.

القصه؛ ما و آنها به این نتیجه رسیدیم تا وقتی ما زن‌ها کاری نکنیم تا سازمان ملل مطالبات‌مان را قبول کند، آب از آب تکان نمی‌خورد و تمام این روسری بر چوب کردن‌ها و زندان‌ها به عبارتی کشک می‌باشد! که حالا البته نویسنده اینجا مبالغه کرده همچنین به این کشکی هم نیست و هدف ارزشمندی در دلش نهفته که آنهم این است: چه دست‌آوردی داریم و چه چیزی می‌توانیم نسل اندر نسل منتقل کنیم؟

در حاشیه ی مراسم شاهد هنرنمایی گروه سیمرغ با رقص‌های کردی و بندری بودیم و حیف و صد افسوس خوردیم که چرا اجازه‌ی همچین دلبری‌هایی را نمی‌توانیم در کشور خود داشته باشیم.

مساله‌ای که مردم عام بر آن بودند، این بود که مساله‌ی زنان یک بحث تاریخی، جغرافیایی است و ما قادر به جدا کردن و سیاسی کردن آن نیستیم و تا وقتی که از سه دسته زن سنتی زن معاصر، زن معاصر و زن کلان شهری روی دسته‌ی سوم تمرکز داشته باشیم، از مساله ی اساسی زنان دور شده‌ایم. و چه بهتر اگر روی قومیت‌ها و سنت‌ها و مردسالاری‌ها تمرکز کنیم.

در آخر جلسه هم زبانان افغان را داشتیم که بسیار از مجله‌ی هفته تشکر کردند و ما را خجل‌زده گشتاندند! آنها به سهم خود مبارزه کرده بودند و توانسته بودن درس بدهند و بخوانند و از این بابت به قول خوشان زیاد خوشحال بودند.

در آخر آخر هم یک بانوی سوریه‌ای از تریبون استفاده کرد و گفت که ده عدد دختر دارد و هر ده‌تاشان را خودش شخصا بزرگ کرده و از این بابت بسیار خوشحال بود. / پایان

نویسنده: هفته

مطلب پیشنهادی:

جنبش جهانی زنان در گذر زمان با «پاکسو»

این برنامه با سخنرانی قمر فلاح، جامعه‌شناس، پژوهشگر و فعال حقوق زنان روز یکشنبه ۷ مارس ۲۰۲۱ از ساعت ۱۹ تا ۲۱ اجرا می‌شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *