Fengye College Center
خانه / عمومی / اخبار / نگاهی به نفت، خط لوله‌ها و محیط زیست در کانادا | خط لوله‌های نفتی اسبابِ جدالِ استان‌ها

نگاهی به نفت، خط لوله‌ها و محیط زیست در کانادا | خط لوله‌های نفتی اسبابِ جدالِ استان‌ها

مریم ایرانی/روز جمعه 7 ماه دسامبر سال 2018، برای جاستین ترودو نخست‌وزیر کانادا و وزیرانِ اولِ استان‌های زیر مجموعه دولت، روز پرتنش و بی‌حاصلی بود. جلسه‌ای با موضوع مهمِ دستور مشترک برای بخش انرژی و محیط زیست در مونترال برگزار شد. در این نشت نخست وزیر کانادا و نمایندگانِ دولت‌های استان‌های کبک، بریتیش کلمبیا، نیوبرانزویک و آلبرتا شرکت کردند اما طرفین بدون هیچ دستاورد و برنامه مشخصی میز مذاکرات را ترک کردند. نخست‌وزیر استان اونتاریو، «داگ فورد»  Doug Ford قبل از حضور در جلسه اعلام کرده بود که در صورتی که محتوای مسائلی که در این جلسه مطرح می‌شوند در راستای منافع مربوط به استان اونتاریو نباشد، دلیلی برای توافق نمی‌بیند. او و ترودو روز پنجشنبه، قبل از این جلسه با یکدیگر صحبت کرده بودند و فورد، نگرانی‌های اونتاریو درباره مالیات کربن را که دولت فدرال در اونتاریو را دچار چالش کرده‌بود، به نخست وزیر منتقل کرد. با این حال ترودو از او خواسته بود که به مونترال بیاید و در این جلسه حضور داشته باشد. نخست‌وزیر استان کبک «فرانسوا لوگو» با قدرت تمام با طرح «انتقال انرژی از طریق لوله‌های نفت شرقی» TransCanada Energy East مخالفت کرد و گفت ترجیح می‌دهد روی پروژه‌های تولید برق از آب بیشتر تمرکز داشته‌باشد. او بعد از حضور در این جلسه، آن را بی‌فایده و بیهوده توصیف کرد. با این حال نخست‌وزیر نیوبرانزویک برخلاف لوگو، علاقه زیادی به احیای طرح لوله‌های نفت داشت. دولت آلبرتا هم در این نشست درباره توسعه طرح لوله‌های نفتی Trans Mountain مطالبی را مطرح کرد و هر رروز تاخیر بابت این پروژه را ضرری در حدود 8 میلیارد به کانادا دانست که قابل جبران نیست. وکلای آلبرتایی حتی یک آگهی دراین باره را هم در یکی از روزنامه‌های صبح مونترال چاپ کرده‌بودند. در هر حال آنچه مسلم است این است که نخست‌وزیر کبک به هیچ عنوان به دنبال وابستگی نفتی نیست و می‌خواهد از این مسائل خود را دور نگاه دارد. در نتیجه در این زمینه فقط دولت فدرال می‌تواند روی آلبرتا یا ساسکاچوآن حساب کند. به همین بهانه در پرونده این هفته نگاهی انداخته‌ایم به مسئله لوله ‌های نفتی و تلاش‌های دولت کانادا در بخش انرژی‌های فسیلی و پیامدهای ناشی از آن که در جلسه اخیر به راهکار واحدی مابین استان‌ها منجر نشد و کبک به طور جدی از آن فاصله گرفت.

 

 

  • امروزه، بیش از 840،000 کیلومتر خط لوله در سراسر کانادا، از آلبرتا شروع می‌شوند و از آنجا به غرب، شمال و شرق امتداد می‌یابند.
  • نفت در کانادا در دهه 1850 در شهر Enniskillen در نزدیکی سارینا Sarnia، در انتاریو، کشف و استخراج آن آغاز شد.

 

لوله‌های نفتی و ماجرای سوخت‌های فسیلی در کانادا  

کشف سوخت‌های فسیلی در کانادا در دهه 1850 در شهر Enniskillen در نزدیکی سارینا Sarnia، انتاریو، آغاز شد. ساخت خطوط لوله برای انتقال نفت خام و گاز طبیعی به بازارهای داخلی (و در نهایت خارجی) به زودی دنبال شد. طی یک قرن پس از کشف نفت در منطقه سارینا، سرعت ساخت خطوط لوله نفتی به سرعت در حال پیشرفت بود و تنها سه مسیر اصلی (از دره ترنر، آلبرتا به کالگری، ساحل مین به مونترال و غرب ایالات متحده آمریکا به غرب انتاریو) در حال تولید بود.

اما در اواخر دهه 1940، ذخایر نفت و گاز طبیعی در آلبرتا توسعه یافت تا توجیهی برای گسترش سریع خط لوله برای دستیابی به نفت خام به بازارهای شرقی کانادا و ایالات متحده باشد. در اواخر دهه 1950، خطوط لوله جدید برای حمل نفت از چاهای دور به ادمونتون و از آنجا به ونکوور و جنوب برای اتصال به خط لوله‌های آمریکایی ساخته شد. این ظرفیت از دهه 1970 تا سال 2010 به طور قابل توجهی با ساخت خطوط اضافی مرتبط با میدان‌های نفت و گاز طبیعی کانادا با پالایشگاه‌های آلاسکا، ایلینویز و اوکلاهما گسترش یافت.

امروزه، بیش از 840،000 کیلومتر خط لوله در سراسر کانادا، از آلبرتا شروع می‌شوند و تا غرب امتداد می‌یابند و به بریتیش کلمبیا می‌رسند. این خطوط از شمال به مناطق شمال غربی کانادا، از جنوب به تگزاس، و  از شرق به کبک کشیده‌شده‌اند.

 

 

ماجرای چالش‌های سیاسی و زیست محیطی خطوط لوله نفت

با وجود تولیدات و ذخائر بسیار زیادی که کانادا از لحاظ خطوط نفتی دارد اما بسیاری از پروژه‌های خط لوله‌های نفت تا به امروز توسط دولت فدرال رد شده و یا در سال‌های اخیر حذف‌ شده‌است. دلایل این مساله متعدد بوده‌ا‌ست، ولی شاید بتوان گفت که دو عمل مهم مربوط به آن مربوط به محیط زیست و سیاست‌های دولت کانادا در روابطش با آمریکا است. مثلا پروژه لوله‌های نفتی اِنبریجEnbridge  شمالی که از آلبرتا به بریتیش کلمبیا می‌رسید در نوامبر سال 2016 توسط جاستین ترودو به دلیل اعتراضات و نگرانی‌هایی که در زمینه نشت آلودگی‌ها نفتی به دریا داشت، حذف شد. یکی دیگر از مهمترین پرو‌ژه‌های نفتی کانادا،  پروژه TransCanada بودکه طرح انتقال انرژی در خطوط لوله شرق را مطرح می‌کرد و طبق آن قرار بود که روزانه تا 850‌هزار بشکه نفت از آلبرتا تا پالایشگاه‌های کبک و نیوبرانزویک، توسط این خطوط حمل شوند. اما در اکتبر سال 2017، TransCanada به طور کلی متوقف شد. بخش دیگری از همین پروژه که مربوط به خطوط لوله نفتی در مرز آمریکا و کانادا می‌شد را باراک اوباما رییس جمهور آمریکا در سال 2015 به دلیل هشدار جدی کارشناسان محیط زیستی که درباره آن داده‌بودند، متوقف کرد. در سال 2017 ،دولت دونالد ترامپ دوباره تصمیم به احیای این پروژه گرفت و حتی مجوزهای لازم را هم صادر کرد اما با رای یک دادگاه ایالتی در آمریکا به دلیل آلودگی بیش از حد مجاز کربنی که این پروژه ایجاد می‌کرد، رسما همه چیز متوقف شد. پروژه گاز مکنزی هم که می تواند گاز طبیعی را از خلیج مکنزی به شمال آلبرتا حمل کند، توسط  کمپانی نفتی امپریال و شرکای آن در سال 2017 لغو شد.

شاید بتوان گفت تنها طرح فعال باقی‌مانده در این میان توسعه طرح لوله‌های نفتی Trans Mountain  با برآوردی در حدود 7.4 میلیارد دلار است که برای نخستین بار در سال  2013 ، توسط کمپانی کیندر مورگان Kinder Morgan پیشنهاد شد. این خط لوله‌ها، نفت را از ادمونتون در استان  آلبرتا به  شهر برنابی در استان بریتیش کلمبیا، حمل می‌کنند.  در طرح توسعه جدید، بخش‌های قدیمی خط لوله موجود مجددا فعال شدند و حدود 980 کیلومتر از خط لوله جدید به موازات خط لوله‌های موجود ایجاد شد. این گسترش، ظرفیت کل خط لوله را از 300 هزار بشکه در روز به 890 هزار بشکه افزایش می‌داد.

کمپانی کیندر مورگان، استدلال می‌کند که بر اساس این پروژه، درآمدهای کانادا سالانه بیش از 3.7 میلیارد دلار بیشتر از زمانی‌است که به ایالات متحده نفت می‌فروشد.

شاید بتوان گفت تنها طرح فعال باقی‌مانده در این میان توسعه طرح لوله‌های نفتی Trans Mountain  با برآوردی در حدود 7.4 میلیارد دلار است که برای نخستین بار در سال  2013 ، توسط کمپانی کیندر مورگان Kinder Morgan پیشنهاد شد.

اما این پروژه هم با موانع سیاسی و قانونی در سطح فدرال و استانی مواجه شد. در طول یک سال بعد از پیشنهاد کمپانی کیندر مورگان، ده‌ها تن از معترضین در کو‌ه‌های اطراف شهر برنابی در بریتیش کلمبیا دستگیر شدند زیرا در تلاش برای توقف این پروژه به دلایل زیست محیطی بودند. بیش از 150 نفر از فعالان ضد خط لوله، از جمله رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا به نام الیزابت مِی و نماینده مستعفی  یکی از احزاب به نام کندی استوارت در مارس 2018 در جریان تظاهرات در تاسیسات کمپانی این پروژه در شهر برنابی دستگیر شدند. بعد از این مسائل بود که کیندر مورگان پیشنهاد کرد در صورت عدم تضمین پروژه تا 13 ماه می از آن خارج خواهد شد. این تهدید جدی، جاستین ترودو را مجبور کرد که سفر خارج از کشور خود را لغو کند و به طور اضطراری وارد جلسه با نخست وزیران ایالت‌های برتیش کلمبیا و آلبرتا شود. او وعده داد که غرامت زیادی به کیندر برای زیان‌های مالی ناشی از تاخیر در ساخت و ساز بپردازد.

دو روز قبل از آخرین مهلت کیندر مورگان، دولت فدرال اعلام کرد که خط لوله موجود را به قیمت 4.5 میلیارد دلار خریداری کرده و برای سرمایه‌گذاران جدید در تکمیل پروژه آمادگی دارد. سیاستمداران، در سراسر طیف‌های سیاسی این کار را به عنوان سوء استفاده از مالیات مورد انتقاد قرار دادند. برخی از مخالفان همچنین این معامله را به عنوان ناکامی در تأیید اعتماد به سرمایه گذاران و حل مشکلات سیاسی در معرض این پروژه قرار دادند، در حالی که دیگران آن را به عنوان خیانت دولت لیبرال به تعهدات  زیست محیطی و حقوق بومیان ساکن در مسیر این پروژه می‌دانستند.

 

کبک و مخالفت با سوخت فسیلی و تاکید بر انرژی‌های پاک

جلسه روز جمعه 7 دسامبر 2018 در مونترال از این جهت بسیار مهم و کلیدی ارزیابی می‌شد که قرار بود تکلیف بسیاری از پروژه‌های متوقف شده و یا سرگردانی که وصف آن رفت را مشخص کند. با این حال جلسه بدون نتیجه مهمی پایان پذیرفت. شاید بتوان گفت که یکی از عوامل مهم در این زمینه، نخست‌وزیر دولت کبک فرانسوا لوگو بود. بلان هیگز، نخستوزیر جدید استان نیوبرانزویک، در مونترال با امید به بحث درباره چشم انداز احیای پروژه «انتقال انرژی از طریق لوله‌های نفت شرقی»  یا  TransCanada Energy East  با همتایان استانی خود وارد شد. اما مخالفت پررنگ فرانسوا لوگو تمام امیدهایش را نقش بر آب کرد. لوگو به شدت معتقد است که طرح لوله‌های نفت شرقی به هیچ وجه از لحاظ اجتماعی در استان کبک پذیرفته شده‌ نیست.

لوگوبه طور مداوم تاکید کرد که تمرکز  دولت کبک بر تولید انرژی‌های برق‌آبی است  و اگر آلبرتا برای صادر کردن نفت دارد، استان کبک هم دارای منابع آبی زیادی است که امکان تولید انرژی‌های پاک را به جای سوخت‌های‌آلاینده محیط زیست  نفتی، به آن‌ها می‌دهد. این استدلال فرانسوا لوگو البته به مداق خیلی افراد خوش نیامد. دلیلش هم ضرر بیش از حدی است که متوجه پروژه نفتی لوله‌های شرقی است.

هزینه‌هایی که آلودگی روی زندگی ما ایجاد می‌کند مانند خشکسالی، سیلاب و  تغییرات آب و هوایی شدید و همچنین تاثیرات بر سلامت افراد چیزی نیست که بتوان به سادگی از آن گذشت.

تقریبا 16 میلیارد دلار بابت پروژه   TransCanada Energy East در سال گذشته  نادیده گرفته‌ شد و هزینه  ضرر مربوط به آن برای کمپانی در حدود 1 میلیارد دلار بود. خط لوله پیشنهادی برای انتقال 1،1 میلیون بشکه نفت ،روزانه 4500 کیلومتر از آلبرتا و ساسکاچوان به نیوبرانزویک را پوشش می‌دهد.

جاستین ترودو هم در مخالفت با پیشنهاد دیگر هیگز مبنی بر انتقال نفت به خاورمیانه گفت که فعلا برنامه‌ای برای آن ندارد. ترودو تاکید کرد که تمایل دارد تاتمرکزش را روی این مساله که  که چگونه انرژی الکتریکی می‌تواند بین استان‌ها و سرزمین‌های خود کانادا منتقل شود، بگذارد.

علاوه بر این ترودو از تلاش‌های دولت کبک مبنی بر راه‌اندازی یک سیستم خرید و فروش مشترک انرژی که سابقا اونتاریو هم در آن عضویت داشت، تقدیر کرد.

در این نشست، Trudeau کبک را برای سیستم خرید و فروش آن – یک بازار مشترک برای خرید و فروش اعتبار های انتشار که انتاریو بخشی از زمان انتخاب فورد بود، ستایش کرد. او گفت که اعتقاد دارد وجود همچنین سیستم‌هایی برای کاهش آلودگی‌های زیست محیطی لازم است.

در واقع ترودو حرکت کبک در راستای تولید آلودگی کمتر فسیلی و استفاده از منابع آب برای تولید برق را گام مهمی در مساله کاهش گازهای گلخانه‌ای می‌داند که دولت کانادا طبق معاهده پاریس باید تا سال 2030 میزان تولید آن را به 25 درصد کمتر نسبت به سال 2005 برساند.

با این حال، فورد، نخست وزیر اونتاریو ادعا می‌کند سیاست ترودو در تشویق برخی استان‌ها مانند کبک برای تمرکز روی منابع آبی به جای نفت، اجحاف در حق استان اونتاریو و اقتصاد آن است. نخست وزیر استان ساسکاچوآن هم با بخشی از گفته‌های  فورد موافقت کرد.

عده‌ای بر این باورندکه جاستین ترودو، با افزایش فشار روی اونتاریو برای کاشه صرف سوخت‌های فسیلی به منظور کاهش آلودگی‌های گازهای گلخانه‌‌ای، منافع سایر استان‌ها را تامین می‌کند.

هیگز در این راستا به مطبوعات گفت که :« همه ما در این نشست خود را متعهد به توافق‌نامه پاریس می‌دانستیم وکسی در درستی آن شکی نداشت با این حال بهتر بود به جای تعارفات یک راه‌حل اساسی در این مورد ارائه می‌شد. »

در حال حاضر بریتیش کلمبیا و کبک با افزایش مالیات روی بحث آلاینده‌های زیست محیطی که به مالیات کربن معروف است و تمرکز روی انرژی‌ها غیر‌‌فسیلی بیش از سایر استان‌ها در حال رشد اقتصادی بدون هزینه‌های انتشار گازهای گلخانه‌ای هستند در حالی‌که اونتاریو بعد از انتخاب نخست وزیر جدیدش فورد، از بیشتر توافقات زیست محیطی خارج شده‌است.

فورد می‌گوید که او کارشناس محیط زیست نیست، اما  کسب و کار را درک می‌کند و می گوید مالیات کربن در طولانی‌مدت به بازار رقابت اقتصادی کانادا ضربه می‌زند. اما به طور کلی فورد مورد انتقاد بسیاری از افراد برجسته در بخش محیط زیست است.

کاترین مک‌کینا، وزیر محیط زیست فدرال، اصرار دارد که موضع فورد در سیاست آب و هوا به شدت نگران‌کننده است. ترودو هم در نشست روز جمعه متذکر شد که برنامه محیط زیستی  دولت فورد نشان‌دهنده حرکت «یک گام به عقب» است.

برنامه‌های مالیات کربن کانادا

کانادایی‌ها می‌دانند که آلودگی ایجاد کردن نمی‌تواند بی‌هزینه باشد. هزینه‌هایی که آلودگی روی زندگی ما ایجاد می‌کند مانند خشکسالی، سیلاب و  تغییرات آب و هوایی شدید و همچنین تاثیرات بر سلامت افراد چیزی نیست که بتوان به سادگی از آن گذشت.

در ماه دسامبر سال 2016، دولت کانادا، همراه با اکثر استان‌ها و مناطق مربوطه موافقت کرد تا برای  کاهش تولید گازهای گلخانه‌ایی، روی آلودگی کربنی قیمت بگذارد.

قرار دادن قیمت در برابر آلودگی کربن موثرترین راه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای است. قرار دادن مالیات روی کربن به معنای آن است که به مردم و شرکت‌ها انگیزه  می‌دهد که  برای یافتن گزینه های سوختی که کمتر محیط زیست را آلوده کرده و گاز گلخانه‌ای وارد سیستم کند، تلاش کنند زیرا پول کمتری برای مالیات می‌پردازند. بریتیش کلمبیا، آلبرتا، انتاریو و کبک، که بیش از 80 درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، سیستم‌های قیمت گذاری کربن را پیش بینی کرده‌اند.

هزینه کربن منعکس کننده میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای هر نوع سوخت است. به عنوان مثال، قیمت 10 دلار برای هر تن کربن حدود 2.3 سنت در هر لیتر بنزین، 2.7 سنت در هر لیتر دیزل و 1.5 سنت در هر لیتر پروپان است

 مالیات آلودگی کربنی در سرتاسر کشور، باید به طور منصفانه بین همه کانادایی‌ها تقسیم شود تا بتواند انتشار گازهای گلخانه ای را با کمترین هزینه برای کسب و کار و مصرف کنندگان، و حمایت از نوآوری و رشد سیستم‌های تولید انرژی پاک، کاهش دهد.

 با دادن مالیات آلودگی کربن، دولت کانادا تعهد ما را برای مقابله با تغییرات آب و هوایی در موثرترین و اقتصادی ترین راه ممکن می‌سنجد.

قیمت‌های مالیاتی می‌تواند با توجه به میزان تولید سوخت‌های فسیلی تعیین شود که مثلا در سال 2018 از طرف دولت در حدود 10 دلار بر  هر تن کربن تولید شده حاصل از سوخت‌های فسیلی،  قیمت‌گذاری شد و یا  می‌تواند به صورت یک مالیات خاص برای سیستم‌های خرید و فروش سوخت‌‌های فسیلی تعریف شود.

استان بریتیش کلمبیا در سال 2008،  میزان مالیات بر کربن خود را تعرف کرد و در حال حاضر قیمت آن 30 دلار بر هر لیتر سوخت فسیلی است که  در حدود  6.67 سنت در هر لیتر بنزین اضافی  و7.67 سنت در هر لیتر دیزل  به هر لیتر دیزل محاسبه می‌شود. در ماه آگوست 2018،  این استان اعلام کرد که تا زمانی که مخالفتی در زمینه‌های قضایی نبیند، این قیمت را حفظ خواهد کرد.

آلبرتا در ماه نوامبر 2016 اعلام کرد که در سال  2017 مبلغ 20 دلار به ازای هر تن کربن اعمال می‌کند و در سال 2018 به  30 دلار آن را افزایش داد . برای هر دو  این استان‌ها، این مالیات  روی  بنزین، گازوئیل، گاز طبیعی و پروپان محاسبه شد‌است.

کبک در سال 2014 وارد توافق‌نامه تجاری با کالیفرنیا در بازار کربن شد که در ابتدا اونتاریو هم عضو آن بود ولی بعد از انتخابات نخست وزیری اخیر، از آن خارج شد.  در این نوع از تجارت، محدودیت‌های گسترده‌ای در انتشار گازهای گلخانه‌ای ایجاد می‌شود که یک بازار مشترک مصرف و تولید سوخت‌های فسیلی در آن وجود دارد که مصرف آن را به شدت کاهش داده و باعث می‌شود، به طور اشتراکی هزینه‌های مالیات کربن پرداخته شود.  سیستم بریتیش کلمبیا در زمنیه مالیات کربنی طوری طراحی شده است که درآمدآن خنثی باشد، به این معنی که دولت مالیات اضافی را از  طریق پرداخت بیشتر مالیات دریافت نخواهد‌کرد و به جای آن از طریق مالیات و اعتبارات در بخش‌های دیگر آن را جبران خواهد کرد. در  سیستم مالیات بر کربن  آلبرتا،  برخی از هزینه‌ها به مصرف کنندگان کم درآمد در قالب تخفیف باز گردانده می‌شود  و مالیات‌های کسب و کار‌های کوچک از سه درصد به 2 درصد کاهش یافته است تا به کم کردن هزینه‌ها کمک کند.

آلبرتا و بریتیش کلمبیا، معافیت‌های متعددی برای مالیات کربنی دارند، مانند مواردی که برای بخش کشاورزی و برخی از مسافرت‌های هوایی اعمال می‌شوند.

دولت کانادا پیشنهاد گزینه قیمت‌گذاری کربن فدرال را پیشنهاد می‌کند که تنها در استان‌هایی که سیستم خودشان را ندارند مطابق با معیارهای زیر است:

«مالیات بر سوخت‌های فسیلی به طور سالانه افزایش می یابد .اقداماتی برای اعمال محدویت به منظور کاهش آلودگی صنعتی صورت می‌گیرد. این محدودیت‌ها باعث پرداخت هرچه بیشتر برای صنایعی می‌شود که آلودگی بیشتری دارند. این صنایع، هر چقدر تسهیلات کمتر از حد مجاز خود را کاهش دهند، بیشتر از طریق فروش اعتبار نسبت به رقبای خود بهره‌مند می‌شوند. این سیستم یک قیمت بالا را برای آلودگی به ارمغان می‌آورد و شرکت‌ها را تشویق می‌کند تا به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود، نوآوری کنند. هزینه‌های خانوارها و کسب و کار براساس منابع انرژی و مصرف انرژی آن‌ها متفاوت خواهد بود. هزینه کربن منعکس کننده میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای هر نوع سوخت است. به عنوان مثال، قیمت 10 دلار برای هر تن کربن حدود 2.3 سنت در هر لیتر بنزین، 2.7 سنت در هر لیتر دیزل و 1.5 سنت در هر لیتر پروپان است.»

نویسنده: هفته.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

رفتن به نوارابزار