18نوامبر2017

10 آبان 1396 نوشته شده توسط 

مونترال بر سر دوراهی

28-01


سرانجام بعد از ماه‌ها نوشتن درباره انتخابات شهرداری مونترال، به‌روزهایی پایانی رسیدیم و فقط چند روزی تا انتخابات فاصله ‌داریم. احتمالاً کسانی از کامیونیتی افغان و ایرانی که حق رأی دارند تاکنون تصمیم خود را برای اینکه به چه کس یا چه گروهی رأی بدهند، گرفته‌اند. انتخابات شهرداری مونترال همیشه موضوعی مناقشه برانگیز بوده است؛ نه‌فقط به این جهت که مونترال دومین شهر بزرگ کانادا و دومین شهر فرانسه زبان دنیاست بلکه به این جهت که شهرداری، نقش بسیار مهمی در زندگی روزمره ساکنان این ابرشهر دارد و به همین دلیل به این موضوع اهمیت زیادی داده می‌شود. انتخابات امسال برای کامیونیتی ما هم اهمیت زیادی دارد، چرا که شاید برای اولین بار سه ایرانی از مناطق مختلف کاندیدای شورای شهر شده‌اند. همچنین مشاهدات «هفته» حاکی است که تعدادی از هم‌وطنان با همکاری با ستادهای انتخاباتی، درواقع به شکلی غیرمستقیم روی سیاست‌ها و وعده‌های انتخاباتی تأثیرگذار شده‌اند.
در طول ماه‌های گذشته ما در «هفته» با کاندیداهای مختلفی صحبت کرده‌ایم و گزارش‌های بزرگ و کوچک فراوانی تقدیمتان کرده‌ایم تا تصویری عمومی از انتخابات شورای شهر مونترال تقدیمتان کنیم. در این میان یکی از کسانی که در هفته با او گفت‌وگو شد و اتفاقاً این مصاحبه همین هفته هم چاپ‌شده است، خانم سو مونتگمری بوده که خود روزنامه‌نگار باسابقه‌ای است. قبل از آغاز دور تند رقابت‌ها او به‌عنوان یک روزنامه‌نگار باسابقه به دیدار مجله هفته آمد و با هیئت تحریریه گفتگویی دوستانه داشت. مونتگمری در جریان این گفتگو به نکته جالبی اشاره کرد. او که درباره تفاوت دو کامیونیتی انگلیسی و فرانسه‌زبان صحبت می‌کرد، اشاره کرد که از نظر تاریخی، کامیونیتی فرانسوی مونترال همیشه به‌شدت به کلیسا وابسته بوده و کارها در آن کامیونیتی همیشه توسط کلیسا انجام می‌شده و همه منتظر بودند ببینند که کلیسا چه تصمیمی می‌گیرد؛ اما کامیونیتی انگلیسی‌زبان برعکس فرانسه‌زبان‌ها همیشه به خودش متکی بوده و بنابراین مشارکت در امور اجتماعی در بین انگلیسی‌زبان‌ها امر جاافتاده‌تری است و فرهنگ کارهای داوطلبانه هم در بین انگلیسی‌زبان‌ها رواج بیشتری دارد و درواقع شاید بتوان گفت که از کامیونیتی انگلیس زبان به کامیونیتی فرانسه زبان مونترال انتقال پیداکرده است.
اگر بخواهیم کامیونیتی خودمان را در این زمینه مقایسه بکنیم، شاید بتوان گفت که ما بیشتر به کامیونیتی فرانسه زبانان شباهت داریم. چراکه در طول تاریخ، افغان‌ها و ایرانی‌ها همواره یک حکومت مرکزی که اکثر اوقات هم خودرأی بوده داشته‌اند و مردم هم عادت دارند که زمام امور را به دست قدرتمندان سیاستمدار بسپارند و از مشارکت فقط انقلاب کردن را بلدیم؛ یعنی آن‌قدر صبر می‌کنیم تا کاسه صبرمان لبریز شود و لب به اعتراض شدید بگشاییم؛ اما شاید بهتر باشد این عادت را پس از مهاجرت فراموش کرده و از جامعه میزبان، فرهنگ مشارکت را بیاموزیم تا بتوانیم از حقوق خودمان دفاع کنیم.

نگاهی گذرا به انتخابات شورای شهر مونترال
مطابق قانون اساسی کانادا این کشور دارای یک سیستم حکومتی فدرال است که درواقع از سه لایه حکومتی تشکیل‌شده است: دولت فدرال، دولت استانی و دولت‌شهری یا همان شهرداری که هر سه لایه بر اساس رأی مستقیم مردم و با تشکیل مجالس فدرال و استانی و همچنین شورای شهر تشکیل می‌شوند. هرکدام از این دولت‌ها دارای اختیارات وظایف جداگانه‌ای هستند که البته در بعضی موارد با هم همپوشانی هم پیدا می‌کنند اما در یک دسته‌بندی کلی موضوعات سیاست کلان همچون سیاست خارجی و سیاست‌های نظامی دفاعی کشور، در حیطه وظایف و اختیارات دولت فدرال و موضوعاتی همچون بهداشت و آموزش در حیطه اختیارات دولت استانی قرار دارد. این در حالی است که سیاست‌های محلی‌تر همچون نگهداری از پارک‌ها و خیابان‌ها و مانند این‌ها در حیطه وظایف شهرداری می‌گنجد.
ساکنان استان کبک قرار است در پنجم نوامبر امسال به‌پای صندوق‌های رأی بروند و به انتخاب بیش از هشت هزار عضو شورا و بیش از 1100 شهردار بپردازند. در این میان اما انتخابات شهرداری مونترال به‌عنوان دومین شهر بزرگ کانادا و دومین ابر شهر فرانسه‌زبان دنیا از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. مردم این شهر درمجموع 65 نفر را به‌عنوان اعضای شورای شهر انتخاب خواهند کرد که عبارت‌اند از شهردار مونترال، شهرداران مناطق مختلف، مشاوران شهر و 38 مشاور منطقه؛ بنابراین حزبی که بتواند 33 صندلی را از آن خود کند اکثریت را در شورای شهر در دست خواهد داشت، هرچند شهردار شهر با رأی مستقیم شهروندان انتخاب می‌شود و کسی که بیشترین آرا را از آن خود کند شهردار خواهد بود؛ بنابراین افراد در روز انتخابات به چند نفر رأی می‌دهند: اول شهردار مونترال، بعد شهردار منطقه خودشان و بسته به محل زندگی به یک یا چند مشاور رأی خواهند داد.
در شهر مونترال در حال حاضر دو حزب اصلی در انتخابات حضور دارند: که عبارت‌اند از تیم دنی کودر و پروژه مونترال.
تیم آقای دنی کودر شهردار فعلی مونترال حزبی است که عمدتاً بر محور شخص آقای کودر می‌چرخد و در انتخابات قبلی 27 صندلی شورای شهر را در اختیار گرفت. این حزب پیش از انتخابات سال 2013 اعلام موجودیت کرد. پروژه مونترال به رهبری خانم والری پلنت حزبی قدیمی‌تر است و در سال 2004 عمدتاً توسط طرفداران محیط‌زیست ایجاد شد. این حزب که در انتخابات قبلی 20 صندلی شورا را به خود اختصاص داد، طرفدار دموکراسی مستقیم و خواهان مشارکت هر چه بیشتر مردم در تصمیم‌گیری‌های شهری و محلی است. دو حزب دیگر هم حضور دارند که عبارت‌اند از: کوالیسیون مونترال و حزب تغییر واقعی. کوالیسیون مونترال هم در سال 2013 به رهبری مارسل کته به وجود آمد و در انتخابات 2013 تعدادی از صندلی‌های شورای شهر را به خود اختصاص داد. حزب تغییر واقعی هم مانند گروه آقای دنی کودر است قبل از انتخابات نوامبر 2013 و به رهبری خانم ملانی ژولی سر برآورد. آن انتخابات اگرچه خانم ژولی را به شهرداری مونترال نرساند اما پله‌ای شد برای ترقی او به مقام وزارت میراث فرهنگی در دولت لیبرال در سال 2015. در انتخابات گذشته این حزب 4 صندلی شورای شهر را به خود اختصاص داد.

اما مردم مونترال در انتخابات پنجم نوامبر به چه کسانی رأی خواهند داد:
مونترال دارای یکی از پیچیده‌ترین سیستم‌های انتخابات شهری در کبک و کاناداست. در رأس هرم مدیریت شهر مونترال، شهردار و کمیته اجرایی قرار دارد. پس‌ از آن شورای شهر قرار می‌گیرد که متشکل از شهرداران مناطق و اعضای شورای شهر (City Councilor) است. در مرحله بعدی شورای منطقه قرار دارد که از شهردار منطقه و اعضای شورای شهر آن منطقه تشکیل می‌شود. هر شورای منطقه باید حداقل دارای پنج عضو باشد بنابراین اگر در منطقه‌ای به دلیل کمبود جمعیت مجموع تعداد مشاوران شهر و شهردار منطقه از پنج نفر کمتر باشد برای جبران تعداد در آن منطقه مشاور منطقه انتخاب می‌شود و در شورای منطقه شرکت می‌کند.
بنابراین، اولاً همه‌کسانی که در انتخابات شهرداری مونترال حق رأی دادن دارند، به شهردار این شهر رأی خواهند داد. پس‌ازآن همه ساکنان مناطق نوزده‌گانه مونترال به یک شهردار منطقه رأی می‌دهند. به‌جز ساکنان منطقه مرکزی شهر مونترال، ویل مری که شهردار مونترال شهردار آن منطقه هم خواهد بود. سپس مردم همه مناطق بر اساس جمعیت به تعدادی عضو شورای شهر رأی می‌دهند. در مناطقی که مجموع اعضای شورای شهر و شهردار منطقه از پنج نفر کمتر باشد افراد به تعدادی مشاور منطقه هم‌ رأی می‌دهند. به‌عنوان‌مثال در کت‌د‌نژ ان‌دی‌جی مردم به شهردار مونترال شهردار منطقه و پنج مشاور شهر رأی می‌دهند. درحالی‌که در «وردن» به شهردار مونترال، شهردار منطقه، دو مشاور شهر و دو مشاور منطقه رأی می‌دهند.

چه کسی می‌تواند رأی دهد؟
برای رأی دادن در انتخابات پنجم نوامبر، اسم شما باید در لیست رأی‌دهندگان منطقه ثبت‌شده باشد. برای این منظور فرد رأی‌دهنده باید دارای شرایط زیر باشد:
• در روز انتخابات، پنجم نوامبر، حداقل هجده سال سن داشته باشد
• در روز اول سپتامبر شهروند کانادا باشد
• تحت قیمومیت شخص دیگری نباشد
• بر اساس قانون از رأی دادن محروم نشده باشد
• همچنین باید یکی از شرایط زیر را داشته باشد: ساکن مونترال باشد و حداقل از اول مارس 2017 در استان کبک ساکن باشد یا از اول سپتامبر 2016 صاحب یک ملک در مونترال بوده و به‌طور کتبی درخواست ورود به لیست انتخاباتی را به مقامات مربوطه اعلام کرده باشد.
و یا اینکه:
از اول سپتامبر 2016 تنها مالک یک کسب‌وکار در مونترال باشد و به‌طور کتبی درخواست ورود به لیست انتخاباتی را به مقامات مربوطه اعلام کرده باشد.
افراد واجد شرایط برای رأی دادن باید تا اوایل اکتبر نامه‌ای مبنی بر این‌که واجد شرایط رأی دادن هستند و این‌که در کدام حوزه می‌توانند رأی بدهند، دریافت نموده باشند. در غیر این صورت بین هفتم تا هفده اکتبر می‌توانستند با مراجعه به دفاتر سازمان انتخابات مونترال فرم درخواست ورود به لیست رأی‌گیری را پر نموده تا در لیست قرار بگیرند.

مناظره انتخاباتی به میزبانی جامعه ایرانی مونترال
به جهت آشنایی ساکنان ایرانی منطقه کت‌د‌نژ ان‌دی‌جی با کاندیداهای شهرداری این منطقه و آگاهی از دیدگاه‌های آن‌ها در روزهای پانزدهم و شانزدهم اکتبر، دو مناظره انتخاباتی بین کاندیداهای پست شهرداری و کاندیداهای شورای شهر منطقه لیولا، غرب ان‌دی‌جی در فرهنگ‌سرای سینا برگزار شد. این برای اولین بار بود که یک مناظره انتخاباتی شهرداری به میزبانی جامعه ایرانی مونترال برگزار می‌شد. مناظره مورد استقبال غیرفارسی‌زبانان منطقه هم واقع‌شده بود. ازجمله ماهنامه Suburban در آخرین شماره خود به پوشش این رویداد پرداخت.
روز اول این مناظره به کاندیداهای شهرداری منطقه اختصاص داشت و در آن خانم سو مونتگمری از حزب پروژه مونترال، آقای راسل کاپمن، شهردار فعلی کت‌د‌نژ ان‌دی‌جی از حزب آقای دنی کودر و آقای زکی قویتیان از حزب «کوالیسیون مونترال» شرکت داشتند. در روز دوم هم سه تن از کاندیداهای شورای شهر از منطقه لیولا، جایی که فرهنگ‌سرای سینا در آن واقع‌شده است، شرکت داشتند که عبارت بودند از گابریل رتا از گروه «دنی کودر»، کریستین آرسنو از حزب «پروژه مونترال» و جرمی سرل نماینده فعلی این منطقه در شورای شهر که نماینده مستقلی است. در پایان هر دو مناظره هم شرکت‌کنندگان سؤال‌های خود را از کاندیداها مطرح نمودند.
در این مناظره اغلب کاندیداها سعی کردند چندکلمه‌ای به زبان فارسی صحبت کنند. آن‌ها همچنین به داشتن دوستان ایرانی اشاره کردند و این‌که کسب‌وکارهای ایرانی را می‌شناسند و کم‌وبیش با مسائل کامیونیتی آشنا هستند. در این مناظره بسیاری از مسائل شهر و منطقه ان‌دی‌جی درزمینهٔ‌های مختلف از ساخت‌وسازهای شهری و شفافیت قراردادها تا فضاهای سبز و چاله‌های خیابان‌ها مورد پرسش قرار گرفت و کاندیداها به بیان دیدگاه‌های خود و احزاب متبوعه پرداختند. ازجمله مسائلی که در این مناظرات مورد سؤال واقع شد مشکلات تازه مهاجرین ازجمله زبان و کاریابی و تسهیلاتی که شهرداری می‌تواند در این زمینه ارائه نماید بود. همه کاندیداها اعلام کردند که تلاش خود را بکار خواهند گرفت تا از دولت استانی و سازمان‌های تخصصی نظیر سازمان نظام پزشکی و مهندسی بخواهند که روند به رسمیت شناختن مدارک را سرعت بخشیده و سازوکاری را پیاده نمایند که مدارک مهاجرین در کمترین زمان ممکن به رسمیت شناخته شود و درنتیجه راه برای ورود این افراد به بازار کار باز شود. آن‌ها هم‌چنین بر اهمیت ارائه اطلاعات صحیح به مهاجران درزمینهٔ مراکزی که می‌توانند به مهاجرین کمک‌های آموزشی و خدمات کاریابی ارائه دهند تأکید نمودند.


لیوسا کیلانی، کاندیدای شورای شهر از محله پیتر مک‌گیل

28-Leiussa
من تمرکزم بر حل مشکلات شهرمان، مونترال مخصوصاً در مرکز شهر است. مشکلات منطقه‌ای پیتر مک‌گیل اول‌ از همه بی‌خانمانان است. طبق آخرین آماری که دادند 30 هزار بی‌خانمان در استان کبک وجود دارد که 5 هزار نفر از آن‌ها در مونترال ساکن هستند. این‌یکی از مهم‌ترین مشکلات منطقه است که هم امنیت را زیر سؤال می‌برد و هم این‌که بسیاری از آن‌ها معتاد به الکل و مواد مخدر هستند. مشکل دوم شهر ترافیک و نبود پارکینگ‌های شهری است. یکی از پروژه‌های من ساختن پارکینگ طبقاتی است با در نظر گرفتن مصرف انرژی است. یکی دیگر از راهبردهای من، برای کم کردن حجم ترافیک با عوض کردن زمان چراغ‌های راهنمایی و رانندگی است. در بسیاری از تقاطع‌های مرکز شهر زمانی که چراغ سبز می‌شود هم‌زمان باید عابر پیاده هم از خیابان رد شود و این یک معضل بزرگ برای ترافیک است. ما می‌توانیم زمانی را تعیین کنیم تا فقط عابر رد شود و زمانی را برای خودروها در جهت گردش‌به‌راست یا چپ کردن داشته باشیم و در آن زمان هیچ عابری رد نشود.
نبود فضای سبز و مکان بازی برای کودکان محور بعدی کارهای من است. اگر ما پارکینگ‌های طبقاتی داشته باشیم می‌توانیم فضاهایی را که در اختیار پارکینگ‌های خصوصی است تبدیل به فضای سبز کرده و در اختیار خانواده‌هایی قرار دهیم که در قلب مونترال زندگی می‌کنند. کثیف بودن شهر که موضوع بعدی است که باید موردتوجه قرار گیرد. این‌ها همه به هم ارتباط دارد و موضوع کثیفی شهر بخشی از آن به بی‌خانمان‌ها اختصاص دارد و قسمت دیگر آن مربوط به فرهنگ شهرنشینی است که باید در این منطقه آموزش داده شود. مثلاً شهرداری می‌تواند با همکاری دانشجویان دانشگاه‌های مک‌گیل و کنکوردیا شروع به آموزش کند. از سوی دیگر وجود سطل‌های زباله بیشتری در سطح شهر بخش عمده‌ای از این مشکلات را حل خواهد کرد.
در مورد کامیونیتی ایرانیان باید بگویم که چون من یک صفحه فیس‌بوکی داشتم و در آنجا فعالیت می‌کردم با بخش قابل‌توجهی از مشکلات کامیونیتی ایرانیان آشنایی دارم. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات نداشتن مرکز اجتماع برای ایرانیان است. باوجوداین‌که برخی از مکان‌ها مثل نوروززمین وجود دارد اما منظور من یک مکان بزرگ‌تر برنامه‌ریزی‌شده‌تر است که همه فارسی‌زبانان از ایرانی و افغان بتوانند در آن تردد داشته باشند و آموزش‌های لازم را برای بعد از مهاجرت به دست آورند. این مرکز نیاز کامیونیتی است؛ اما با وجود این ماجرا، ما ایرانیان و افغان‌ها و حتی عرب‌ها خیلی از مسائل سیاسی دور هستیم و ما اینجا مهاجرت کردیم و حق رأی و اعتراض و حرف زدن داریم. ما می‌توانیم از حقوقمان استفاده کنیم؛ اما متأسفانه دراین‌باره اصلاً اشتراک و اتحاد نداریم، درحالی‌که اگر همدیگر را حمایت کنیم شاید شرایط بهتری برای همگی ایجاد شود و صدایمان بهتر شنیده شود.


زکی قویتیان، کاندیدای شهرداری منطقه کت‌دنژ و ان‌دی‌جی

28-Zaki
در مونترال مشکلات زیادی برای حل کردن وجود دارد. اولین مشکلی که هست، مشکل تعمیرات پیاده‌رو و خیابان‌هاست که از چند ماه قبل شروع‌شده و همین موضوع باعث نارضایتی بسیاری از شهروندان شده است. تردد برای آن‌ها در خیابان مشکل است. با این کارها می‌خواهند نشان دهند که قبل از انتخابات در حال شهرسازی هستند درحالی‌که همه مردم می‌دانند که این تنها یک نمایش است. همه مردم می‌دانند که موادی که استفاده می‌کنند برای بازسازی پیاده‌روها مواد خوبی نیست و این‌ها شش ماه دیگر دوباره باید تعمیر شود. این تلف کردن پول مردم است. مشکل بعدی زمان‌بندی اتوبوس‌هاست. در زمان‌های شلوغ مثل صبح‌ها و عصرها باید تعداد اتوبوس‌ها بیشتر شود. استفاده از وسیله نقلیه عمومی در زمان‌های پرتردد مهم است. از سوی دیگر مشکلی که وجود دارد این است که در مسیر برخی از اتوبوس‌ها، ماشین‌ها هم در برخی از ساعت‌ها می‌توانند تردد داشته باشند و یا پارک کنند و بعدازآن زمان دیگر اجازه پارک ندارند. وقتی خودرویی در این مسیرها جا می‌ماند، پلیس به‌جای اینکه خودرو را با جرثقیل به پارکینگ انتقال دهد تنها برای آن جریمه می‌گذارد درحالی‌که همین موضوع باعث ترافیک شهر می‌شود و اتوبوس‌ها با مشکل روبه‌رو می‌شوند.
موضوع مهم بعدی برای من مربوط به افرادی است که سال‌هاست مهاجرت کرده‌اند اما اسمشان کانادایی نیست و به‌راحتی نمی‌توانند کار پیدا کنند و یا استخدام شوند. اگر من شهردار شوم این تبعیض را بر خواهم چید. به خاطر اینکه این تفاوت و تبعیض باعث شده که بسیاری از مهاجران بیکار هستند. درحالی‌که بیشتر این افراد تحصیل‌کرده و باسواد و متخصص هستند. چرا باید در آتش‌نشانی تنها یک درصد از مهاجران باشند و بقیه خود کانادایی‌ها. در این منطقه 80 درصد مردم مهاجر هستند و این بسیار موضوع مهمی است.
جامعه افغان و ایرانی هم نیازهایشان مانند بقیه مهاجران است. ولی متأسفانه کامیونیتی ایرانی اصلاً یک مرکز بزرگ که بتوانند دور هم جمع شوند و به مشکلات هم رسیدگی کنند ندارند و اصلاً یکپارچه نیستیم و اگر هماهنگ و جمع باشیم، می‌توانیم وکلای مجلس باشیم و برای جامعه‌مان خدمات شهری داشته باشیم. اولین کاری که اگر انتخاب بشوم انجام خواهد داد این خواهد بود که یک مرکز کامیونیتی بازخواهم کرد و کمیسیونی را تشکیل خواهم داد تا بتوانند درباره مشکلاتشان تصمیم‌گیری کنند و با قوانین کانادا آشنایی بیشتری پیدا کنند.

ژابیز شریفیان، کاندیدای انتخابات شورای شهر مونترال از محله پیتر مک گیل

28-0bc1f5a
من اهمیت منطقه مرکزی مونترال را در این می‌دانم که این منطقه قلب مونترال و مرکز اقتصادی و بازرگانی شهر است، روزانه چیزی حدود سیصد هزار نفر برای کار به مرکز شهر می‌آیند و چیزی حدود صد هزار نفر هم در این مرکز شهر زندگی می‌کنند به‌علاوه دو تا از بهترین دانشگاه‌های کانادا یعنی دانشگاه مک گیل و کنکوردیا در این منطقه واقع‌شده‌اند و بخش عمده‌ای از دانشجویان هم در همین منطقه زندگی می‌کنند؛ بنابراین به لحاظ اجتماعی و اقتصادی بسیار مهم است. یکی دیگر از ویژگی‌های این منطقه شکاف طبقاتی بالای آن است.
یکی از مشکلات مرکز شهر یعنی منطقه ویل‌ماری و ناحیه پیتر مک‌گیل به‌عنوان یکی از سه ناحیه ویل‌ماری، عدم وجود شهردار مستقل است. یعنی شهردار مونترال به‌طور هم‌زمان شهردار ویل‌ماری هم هست و این باعث می‌شود که منافع این منطقه از شهر تحت‌الشعاع منافع مونترال قرار ‌گیرد. برنامه ما این است که برای ویل‌ماری شهردار مستقل تعریف کنیم که پیگیر منافع ساکنین این منطقه باشد.
مشکل بعدی در پیتر مک گیل این است که شاید تنها منطقه‌ای در تمام شهر باشد که یک دبستان و یا دبیرستان دولتی ندارد و خدمات بسیار کمی برای خانواده‌ها وجود دارد، به همین دلیل خانواده‌هایی که بچه کوچک دارند از این منطقه می‌روند. تازه همین هفته پیش کتابخانه بسیار کوچکی برای بچه‌ها در این محله افتتاح شد.