18نوامبر2017

03 آبان 1396 نوشته شده توسط 

قانون 62 تنها یک شعار تبلیغاتی است

الهه مشعوف؛ مؤسس انجمن زنان ایرانی مونترال
P58-president-umq-bernard-sevigny-rappelle
دولت کبک درواقع بعد از 10 سال این قانون را تصویب کرده است؛ یعنی 10 سال پیش کمیسیونی تحت عنوان این‌که چگونه می‌شود یک مدارای معقول با مذاهب دیگر کرد که به یک سری نتایجی دست یافتند که آن‌هم این بود که کسانی که در موقعیت قدرت هستند مثل قاضی، پلیس، مدرسه، بیمارستان یا حتی زندانبان‌ها و کلیه مکان‌هایی که با مالیات مردم اداره می‌شود نباید هیچ‌گونه علامت یا نشانه مذهبی در آن وجود داشته باشد. همان موقع کلی صحبت و بحث دراین‌باره صورت گرفت. این موضوع که از سوی خانم مقوآ مطرح شد و باعث سرنگونی وی هم شد معتقد بود که بیاید قوانین را بر اساس شرایط کبک و قوانین موجود برای زندگی در کبک در نظر بگیریم. آن‌ها نمی‌خواهند بگویند که ما در یک جامعه لائیک زندگی می‌کنیم و دین از سیاست جداست؛ اما الآن لیبرال‌ها بعد از ده سال می‌خواهند همان کار را انجام دهند اما با تغییراتی کوچک که به نظر من نتیجه‌بخش نخواهد بود. چراکه با بررسی این ماجراها باید گفت پس آن صلیبی که در صحن مجلس وجود دارد، کارش در آنجا چیست؟ آن صلیب باید در موزه باشد نه در مجلس کبک.
اما قانون 62 یک وعده انتخاباتی است. لیبرال‌ها می‌دانند که این قانون تا بیاید و به اجرا دربیاید زمان طولانی را خواهد گذراند ضمن این‌که چون اکثریت حکومت را دارند علیرغم این‌که تمامی احزاب به این قانون رأی منفی دادند اما توانستند آن را تصویب کردند. به نظر من آن‌ها با علم به این‌که این قانون قابل‌اجرا نیست، تنها به خاطر وعده انتخاباتی که داده‌اند آن را عملی کردند. در این قانون آمده است که تمامی سرویس‌دهندگان و سرویس‌گیرندگان باید صورتشان باز باشد. این موضوع هزاران سؤال را دربر خواهد داشت. شما تصور کنید در یک اتوبوس نشسته‌اید و یک مسافر با نقاب وارد می‌شود، مسافر نمی‌خواهد نقابش را بردارد و راننده اصرار می‌کند شما ببینید چه اتفاقی رخ خواهد داد.
ببینید چند نفر روبنده دار کلاً در مونترال وجود دارد که این قانون را تصویب کرده‌اند باید بگویند که در مجامع عمومی حضور زنان باید بدون پوشش باشد. این اتفاق کار راحتی نیست باوجود این‌که وزیر دادگستری اعلام کرده است که جزئیات این قانون را در روزهای آینده اعلام خواهد کرد اما سروصداها و اعتراضاتی در چند روز گذشته انجام‌شده است. هرچند که من معتقدم دادگاه عالی این قانون را رد خواهد کرد و از طرفی دولت کانادا مخالفت خودش را اعلام کرده است و شهردار مونترال هم گفته که ما این قانون را در مونترال اجرایی نخواهیم کرد.
اما من معتقدم که این بگومگوهایی که رخ‌داده و بحث‌هایی که در آینده خواهد شد جسارت برقع داران را زیاد خواهد کرد تا افرادی را که حتی نقاب به‌صورت نمی‌زدند را هم ترغیب کنند تا برقع یا روبنده بزنند. عقیده شخصی من این است که در یک جامعه لائیک روبنده مطلقاً جایز نیست و این زن را بیش‌ازپیش در قفس فرهنگی دیگری زندانی می‌کند. من اصلاً از کسانی که در مترو راه‌پیمایی اعتراضی داشتند پشتیبانی نمی‌کنم برای این‌که باز به اسلام‌ستیزی دامن می‌زند. در یک جامعه لائیک پوشیدن برقع اصلاً جایز نیست و باید برداشته شود ولی احترام به فرهنگ‌ها و مذاهب هم باید رعایت شود. تعدادی از این معترضان را من شخصاً می‌شناسم آن‌ها اصلاً افراد مذهبی نیستند اما در حمایت از اسلام این کار را کرده‌اند. درحالی‌که این نوع پوشش اصلاً به اسلام ربطی ندارد.
اگر به این ماجرا از نگاه امنیتی هم بپردازیم کار درستی است چراکه ما اصلاً نمی‌دانیم فردی که زیر این پوشش است مرد است یا زن. اسلحه حمل می‌کند یا نه؟ برقع اصلاً جایز نیست و صورت باید باز باشد.